ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനോടൊപ്പം അക്രൂരൻ വ്രജത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ മനസ്സിലെ ദുഃഖം പങ്കുവെച്ചു: “നമ്മുടെ കുടുംബം കംസന്റെ അധീനതയിൽ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ എങ്ങനെ ഞാൻ നമ്മുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചറിയാൻ കഴിയും? നമ്മുടെ കാരണത്താൽ എത്രയോ കഷ്ടങ്ങൾ എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അനുഭവിച്ചു. നമ്മുടെ പേരിൽ അവരുടെ പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, അവരെ തടവിൽ അടച്ചു. എന്നാൽ ഇന്ന്, ഭാഗ്യവശാൽ, ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളെ കാണുന്നു, ഞാൻ എത്രയോ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതുപോലെ. സ്നേഹമേ, നീ വന്നതിന്റെ കാരണമെന്താണെന്ന് എന്നോട് പറയൂ,” എന്നു കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. ശ്രീഭഗവാന്റെ ഈ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ, മാധവൻ അക്രൂരന് എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു: യദുക്കളുടെയും കംസന്റെയും വൈരാഗ്യവും, വസുദേവനെ കൊല്ലാനുള്ള കംസന്റെ ഉദ്ദേശവും. അക്രൂരൻ തന്റെ ദൂത്യത്തിന്റെ സന്ദേശവും, അനകദുണ്ടുഭിയുടെ പുത്രൻ ജനിച്ചതിനെക്കുറിച്ച് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞതും വിശദമായി പറഞ്ഞു. അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ശത്രുനാശകരായ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഹസിച്ചു, രാജാവിന്റെ ആജ്ഞയെ പിതാവ് നന്ദനോട് അറിയിച്ചു. നന്ദൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “എല്ലാ പാൽ, പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ശേഖരിക്കുക. സമ്മാനങ്ങൾ ഒരുക്കി രഥങ്ങൾ കയറ്റുക. നാളെ നാം മഥുരയിലേക്ക് പോകും, രാജാവിന് നമ്മുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ സമർപ്പിക്കും, മഹോത്സവം കണ്ട് വരും. ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരും അതിനായി പോകുന്നുണ്ടെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്.” ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, അക്രൂരൻ രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ് വന്നതെന്നു മനസ്സിലാക്കി, ഗോപികകൾക്ക് അതീവ ദു:ഖം തോന്നി. ചിലർ ദു:ഖത്തിൽ മുഖം മങ്ങിയവരായി, ആഹ്‌വാനങ്ങൾ ഉണർത്തി, വസ്ത്രങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും ചിതറിപ്പോയി. ചിലർ കൃഷ്ണചിന്തയിൽ മുഴുകി, ലോകം മറന്നു, പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. മറ്റുചിലർ ശൗരിയുടെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ പുഞ്ചിരി, വാക്കുകൾ എന്നിവ ഓർത്ത് വിങ്ങിപ്പോയി. അവൻ നടന്നു പോകുന്ന ഭംഗിയും, ചലനങ്ങളും, സ്നേഹപൂർവ്വമായ പുഞ്ചിരിയും, കാഴ്ചകളും, ദു:ഖം മാറ്റുന്ന തമാശകളും, കളികളുമൊക്കെ അവർ ഓർത്തു. മുകുന്ദനെ ഓർക്കുമ്പോൾ, വേർപാടിന്റെ ഭയത്താൽ, അവർ കൂട്ടത്തോടെ ഒന്നിച്ചു, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീർ പൊഴിച്ച്, അച്യുതനിൽ മനസ്സു നിക്ഷേപിച്ചു പറഞ്ഞു: “സൃഷ്ടാവേ, നീ എത്ര ക്രൂരൻ! ജീവികൾക്ക് സ്നേഹവും സൗഹൃദവും നൽകുന്നു, പക്ഷേ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറുന്നതിന് മുമ്പേ വേർതിരിക്കുന്നു. കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ പിടിച്ചുപറിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്. നീ ഞങ്ങൾക്ക് മുകുന്ദന്റെ മുഖം കാണിച്ചു—കറുത്ത ചുരുളുകളിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മനോഹരമായ കവിളുകളും ഉയർന്ന മൂക്കും, ലാളിത്യമായ പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് ദു:ഖം മാറ്റുന്ന മുഖവും—പിന്നീട് അവനെ ദൂരീകരിക്കുന്നു; ഇത് നീതിയല്ല. നീയാണോ അക്രൂരൻ? ഞങ്ങൾക്ക് കാഴ്ച നൽകിയവൻ നീ തന്നെയാണ്, ഇപ്പോൾ അതു തട്ടിപ്പറിക്കുകയാണ്. മധുവിന്റെ ശത്രുവായ ആ ദൈവികസൗന്ദര്യത്തെ നിന്റെ മുഖാന്തിരം ഞങ്ങൾ കണ്ടു; ഇപ്പോൾ നീ അത് കവർന്നു. നന്ദന്റെ പുത്രൻ, ഞങ്ങൾക്കുള്ള സ്നേഹം മറന്നിരിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ വീട്ടും കുടുംബവും ഭർത്താക്കളും ഉപേക്ഷിച്ച് അവനെ സേവിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, അവൻ പുതിയ പ്രിയങ്കരികളെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. ആ നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് ഈ രാത്രിയാകാം സന്തോഷകരമായിരുന്നത്; അവർ വ്രജനാഥന്റെ മുഖം, പുഞ്ചിരിയുള്ള കാഴ്ചകൾ ആസ്വദിക്കും. മധുരമുള്ളവാക്കുകളിൽ മുകുന്ദൻ ആകർഷിതനായി അവർക്കു കീഴ്പ്പെടുന്നു; ശക്തൻ ആയിട്ടും അവൻ ഇനി നമ്മളെ, ഗ്രാമസ്ത്രീകളെ, ഓർമ്മിക്കുമോ? ഇന്ന് ദശാർഹന്മാർക്കും, ഭോജന്മാർക്കും, ആന്ധകർക്കും, വൃശ്യന്മാർക്കും, സാത്വതന്മാർക്കും മഹോത്സവം തന്നെയാണ്; അവർ ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണനെ ദർശിക്കും. അക്രൂരനെന്ന പേരിന് അർത്ഥമുണ്ട്; എത്ര ക്രൂരൻ! ഞങ്ങളുടെ ദു:ഖത്തിൽ ആശ്വാസം നൽകാതെ, പ്രിയപ്പെട്ടവനെ ദൂരെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. അവൻ കഠിനഹൃദയനായി രഥത്തിൽ കയറി, അവനെ ഉണർത്തുന്നു. മുതിർന്നവരുടെ പരിഗണനയില്ലാതെ ഗോപന്മാർ രഥങ്ങളുമായി പിന്തുടരുന്നു; വിധി തന്നെ ഇന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് വിരോധമാണ്. നാം മാധവനെ തടയാൻ പോകട്ടെ! മുതിർന്നവരും ബന്ധുക്കളും എന്ത് ചെയ്യും? മുകുന്ദനിൽ നിന്നൊരു അർദ്ധനിമിഷ വേർപാടും സഹിക്കാനാവാത്ത നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ഇപ്പോൾ തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ പുഞ്ചിരി, വാക്കുകൾ, കളികാഴ്ചകൾ, അങ്കലാപ്പുകൾ, രാസക്രീഡകളുടെ ആനന്ദം—ഇവയാൽ ആകർഷിതരായ ഞങ്ങൾ, അവനില്ലാതെ ഒരു നിമിഷം പോലും ഈ അനന്തമായ ഇരുട്ട് കടന്നുപോകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും? ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ അനന്തസഖാവായ കൃഷ്ണൻ, ഗോപന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കുതിരപ്പൊടിയിൽ മുടി നിറഞ്ഞ്, വംശി മുഴക്കി, പുഞ്ചിരിയോടെ കാഴ്ച നൽകി വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, അവനെ കാണാതെ ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കും? ഇങ്ങനെ ഗോപികമാർ കൃഷ്ണചിന്തയിൽ മുഴുകി, വേർപാടിന്റെ വേദനയിൽ ലജ്ജ ഉപേക്ഷിച്ച്, “ഗോവിന്ദ! ദാമോദര! മാധവ!” എന്ന് ആലപിച്ചു, ഉയർന്ന സ്വരത്തിൽ കരഞ്ഞു. ഗോപികമാരുടെ ഈ വിലാപത്തിനിടയിൽ സൂര്യോദയം വന്നു. അക്രൂരൻ സൗഹൃദധർമ്മം നിറവേറ്റി, രഥം മുന്നോട്ട് ഉണർത്തി. നന്ദനും മറ്റ് ഗോപന്മാരും രഥങ്ങളുമായി, പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിറച്ച പാത്രങ്ങളുമായി പുറപ്പെട്ടു. പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഗോപികമാർ പിന്നെ നടന്നു; ഭഗവാനിൽ നിന്നൊരു കാഴ്ച ലഭിക്കുമോ എന്നു കാത്തുനിന്നു. യാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെടുമ്പോൾ ഗോപികമാരുടെ ദു:ഖം കണ്ട കൃഷ്ണൻ സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകളിൽ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “ഞാൻ തിരികെ വരും,” എന്ന സന്ദേശം ദൂതന്മാർ മുഖാന്തിരം നൽകി. രഥത്തിന്റെ പതാകയും പൊടിയും കാണാവുന്നതുവരെ അവർ പിന്തുടർന്നു; മനസ്സാക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അവനിൽ പതിഞ്ഞു നിന്നു. ഗോവിന്ദൻ തിരികെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ നഷ്ടമായപ്പോൾ, അവർ തിരികെ പോയി; ദു:ഖം വിട്ട്, പ്രിയന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കഴിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണനും രാമനും അക്രൂരനും രഥത്തിൽ വേഗത്തിൽ യാത്ര ചെയ്ത്, പുണ്യമായ യമുനാനദിയിലേക്ക് എത്തി. അവിടെ വൃത്തിയുള്ള ജലത്തിൽ വായ് കഴുകി, കുടിച്ചു, രാമനോടൊപ്പം കാട്ടിലേക്ക് പോയി, രഥത്തിൽ കയറി. അക്രൂരൻ വിടപറഞ്ഞ്, രഥത്തിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന്, യമുനയുടെ തീരത്ത് സ്നാനം ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങി. അക്രൂരൻ ആ ജലത്തിൽ മുങ്ങി, ശാശ്വത ബ്രഹ്മം ജപിച്ചു. അപ്പോൾ അവൻ രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും ഒരുമിച്ച് ജലത്തിൽ കണ്ടു. “ദേവകിയുടെ പുത്രന്മാർ ജലത്തിൽ എങ്ങിനെയാണ്, രഥത്തിൽ ഇരിക്കേണ്ടവരല്ലേ?” എന്ന് ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു, അക്രൂരൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി അവരെ അന്വേഷിച്ചു. പുനഃ അവരെ രഥത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ കണ്ടു; വീണ്ടും ജലത്തിൽ മുങ്ങി, അതൊരു ഭ്രാന്തമോ എന്ന സംശയത്തോടെ നോക്കി. വീണ്ടും, സിദ്ധന്മാർ, ചരണന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, അസുരന്മാർ തലകുനിഞ്ഞ് സംഗീതോപകരണങ്ങളോടെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഹാപ്രഭുവിനെ അക്രൂരൻ കണ്ടു. അവൻ കണ്ടത്: ആയിരം തലകളുള്ള, ആയിരം സർപ്പകിരീടങ്ങളാൽ അലങ്കൃതനായ, നീലവസ്ത്രം ധരിച്ച, പർവ്വതശൃംഗങ്ങൾ പോലെ വെളുത്ത് തിളങ്ങുന്ന ദൈവികനായ മഹാപ്രഭുവിനെ.