ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: രാമനും കൃഷ്ണനും ആദരപൂർവ്വം ആദരിച്ച അക്രൂരൻ, സുഖകരമായ ഒരു കിടക്കയിൽ ഇരുന്നു, യാത്രയിൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ ഇച്ഛകളും പൂർത്തിയാക്കി. ഭഗവാന്റെ കൃപ ലഭിച്ചാൽ എന്താണ് ലഭിക്കാനാകാത്തത്? എന്നിരുന്നാലും, ഭഗവാനോടു ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് ഒന്നും ആഗ്രഹമില്ല, രാജാവേ. അന്നത്തെ സന്ധ്യ ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം, ദേവകീയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, തന്റെ സുഹൃത്തുകളോട് കംസന്റെ പെരുമാറ്റവും പുതിയ ഉദ്ദേശങ്ങളും അന്വേഷിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അക്രൂരനോട് പറഞ്ഞു: “പ്രിയ അക്രൂരാ, സ്വാഗതം! നിന്റെ ബന്ധുക്കളും കുടുംബവും രോഗവും ദുരിതവും ഇല്ലാതെ നന്നായി ഇരിക്കുന്നു എന്നു ഞാൻ ആശിക്കുന്നു.” പിന്നെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ കുടുംബം കംസൻ, നമ്മുടെ മാതുലൻ, ഭരണത്തിലിരിക്കുന്നതിനാൽ എങ്ങനെ ഞങ്ങൾക്കു നന്നായി ഇരിക്കുന്നു എന്ന് ചോദിക്കാമെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ കാരണത്താൽ എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് വലിയ കഷ്ടതകൾ സംഭവിച്ചു; ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ അവരുടെ പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ അവർ തടവിലായി. ഭാഗ്യവശാൽ, ഇന്ന് ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളെ കാണുന്നു, ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച പോലെ. പ്രിയ അക്രൂരാ, താങ്കളുടെ വരവിന്റെ കാരണവും സന്ദേശവും പറയൂ.” ഭഗവാന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, മാധവനായ അക്രൂരൻ യദു വർഗ്ഗത്തിന്റെയും കംസന്റെയും വൈരാഗ്യവും, വസുദേവനെ കൊല്ലാനുള്ള കംസന്റെ ഉദ്ദേശവും വിശദമായി പറഞ്ഞു. അക്രൂരൻ തന്റെ ദൂതാവിനായി അയച്ച സന്ദേശവും, നാരായണൻ കംസനോട് അനകദുണ്ടുഭിയുടെ പുത്രന്റെ ജനനം സംബന്ധിച്ച് പറഞ്ഞതും വിശദീകരിച്ചു. അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ശത്രുക്കളുടെ നാശകരന്മാർ, ചിരിച്ച്, അവരുടെ പിതാവായ നന്ദനോട് രാജാവിന്റെ ആജ്ഞയെ അറിയിച്ചു. നന്ദൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: “പാൽ, പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ, സമ്മാനങ്ങൾ എല്ലാം സമ്പ്രദായംചെയ്യൂ; കാളവണ്ടികൾ ചുമക്കൂ. നാളെ നാം മഥുരയിലേക്കു പോകും, രാജാവിന് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ സമർപ്പിക്കും, മഹോത്സവം കാണും; ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുള്ളവരും പോകുന്നുണ്ടെന്നു കേൾക്കുന്നു.” ഇങ്ങനെ നന്ദൻ തന്റെ കൂട്ടത്തിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതുകേട്ട്, അക്രൂരൻ രാമ-കൃഷ്ണന്മാരെ നഗരത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നതുകൊണ്ട്, ഗോപികകൾക്ക് വലിയ ദുഃഖം ഉണ്ടായി. ചിലർ ഹൃദയത്തിൽ വേദനയോടെ, ചുമ്മായിരിച്ച്, മുഖം മങ്ങിപ്പോയി; ചിലർ വസ്ത്രവും ബംഗിളും ചുരുളുകളും അഴിച്ചുവിട്ടു. മറ്റുചിലർ, കൃഷ്ണനിൽ നിരന്തരം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, ലോകം മറന്ന്, പ്രവർത്തനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു, മനസ്സിൽ തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്കു കടന്നു പോയതുപോലെ. മറ്റുചിലർ, ശൗരിയുടെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർത്തു, ആകുലരായി; ആകർഷണീയമായ വാക്കുകൾ അവരുടെ ഹൃദയത്തെ കുഴപ്പത്തിലാക്കി. അവർ കൃഷ്ണന്റെ സുന്ദരമായ നടക്കൽ, ചലനങ്ങൾ, സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരിയും ദൃഷ്ടിയും, ദുഃഖം അകറ്റിയ തമാശകളും, കളികളുമൊക്കെ ഓർത്തു. മുകുന്ദനെ ഓർക്കുമ്പോൾ, വേർപാടിന്റെ ഭയത്താൽ, അവർ കൂട്ടമായി ചേരുകയും, കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ, അച്യുതനിൽ മനസ്സു നിക്ഷിപ്തമാക്കി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു: “സൃഷ്ടാവേ, നീ എത്ര ക്രൂരൻ! സ്നേഹവും സൗഹൃദവും കൊണ്ട് ജീവികളെ ഒന്നിച്ചു ചേർത്തു, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് വേർപെടുത്തുന്നു; കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ടം എടുത്തുപോകുന്നതുപോലെ. നീ ഞങ്ങൾക്കു മുകുന്ദന്റെ മുഖം കാണിച്ചു, കറുത്ത ചുരുളുകൾ, സുന്ദരമായ കണങ്ങൾ, ഉയർന്ന മൂക്ക്, ചിരിയാൽ ദുഃഖം അകറ്റുന്ന ആ മുഖം, പിന്നെ ദൂരെയാക്കുന്നു; ഇതു നീതിയല്ല. നീ അക്രൂരൻ എന്ന പേര് അർഹിക്കുന്നു! ഞങ്ങൾക്കു കാഴ്ച നൽകിയതിനു ശേഷം, അതു പിടിച്ചുപറയുന്ന ക്രൂരൻ നീ; മധുവിന്റെ ശത്രുവിന്റെ സൗന്ദര്യം, സൃഷ്ടിയുടെ പൂർണ്ണത, ഒരിടത്ത് ഞങ്ങൾക്കു കാണാൻ അനുവദിച്ചു, പിന്നെ എടുത്തു. നന്ദന്റെ പുത്രൻ, സ്നേഹത്തിൽ സ്ഥിരതയില്ലാതെ, ഇനി ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നില്ല; ഞങ്ങൾ സ്വന്തം വീട്ടും ബന്ധവും ഭർത്താക്കളും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവനെ സേവിക്കാൻ വന്നെങ്കിലും, അവൻ പുതിയ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക്, അതു രാത്രി സന്തോഷകരമായി, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയായി; അവൻ വ്രജയുടെ നാഥൻ നഗരത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവൻ ചിരിയോടെ കാഴ്ച നൽകുമ്പോൾ, അവർ ആ മുഖത്തിന്റെ അമൃതം പാനിക്കും. മുകുന്ദൻ, അവരുടെ മധുരമായ വാക്കുകളിൽ ആകർഷിതനായി, അവരുടെ കയ്യിൽ പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവൻ ദൃഢനാണെങ്കിലും, ഇനി ഞങ്ങൾ ഗ്രാമത്തിലെ ലജ്ജ shy, സ്നേഹത്തിൽ കുഴഞ്ഞ സ്ത്രീകളിലേക്ക് തിരികെ വരുമോ? ഇന്ന് ദശാർഹ, ഭോജ, അന്ധക, വൃഷ്ണി, സാത്വത വർഗ്ഗങ്ങൾക്ക് മഹോത്സവം ഉണ്ടാകും; വഴിയിൽ പോകുന്നവർ ദേവകിയുടെ പുത്രനായ, സകല ഗുണങ്ങളുടെ ആധാരമായ ഭഗവാനെ കാണും. അക്രൂരൻ എന്ന പേര് അത്ര ക്രൂരനാണ് അർഹിക്കുന്നത്! ഞങ്ങൾക്കു ആശ്വസനം നൽകാതെ, ഞങ്ങളുടെ പ്രിയ സുഹൃത്തിനെ ദൂരെയാക്കുന്നു. അക്രൂരൻ, ഹൃദയത്തിൽ കരുണ ഇല്ലാതെ, രഥത്തിൽ കയറി, വേഗത്തിൽ പോകാൻ ഉണർത്തുന്നു; ഗോപന്മാർ, മുതിർന്നവരാൽ അവഗണിക്കപ്പെട്ട്, കാളവണ്ടികളുമായി പിന്തുടരുന്നു; ഇന്ന് ഭാഗ്യവും ഞങ്ങൾക്കു വിരുദ്ധമാണ്. നാം മാധവനെ തടയാൻ പോകാം! നമ്മുടെ മുതിർന്നവരും ബന്ധുക്കളും എന്തു ചെയ്യാനാകും, ഭാഗ്യത്താൽ, മുകുന്ദനിൽ നിന്നു ഒരു നിമിഷം പോലും വേർപെടാൻ കഴിയാത്ത ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം ഇന്ന് തകർന്നിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹചിരി, ആകർഷണീയമായ വാക്കുകൾ, കളികാഴ്ചകൾ, അലിംഗനം, രാസലീലയുടെ ആനന്ദം എന്നിവയിൽ ഹൃദയം കൊണ്ടുപോയ ഞങ്ങൾ ഗോപികകൾ, അവനില്ലാതെ, ഈ അനന്തമായ വേർപാടിന്റെ ഇരുണ്ടതയിൽ ഒരു നിമിഷം പോലും എങ്ങനെ കഴിയുമെന്നു അറിയില്ല. ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അനന്തന്റെ സുഹൃത്ത് വ്രജയിലേക്കു, ഗോപന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ, കാളവണ്ടികളുടെ പൊടിയിൽ തലമുടി തഴുകി, വംശി വായിച്ച്, ചിരിയോടെ നോക്കുമ്പോൾ, അവനെ കാണാതെ എങ്ങനെ ജീവിക്കാനാകും? ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു നിക്ഷിപ്തമാക്കി, വേർപാടിന്റെ വേദനയിൽ, ലജ്ജ ഉപേക്ഷിച്ച്, “ഗോവിന്ദാ! ദാമോദരാ! മാധവാ!” എന്ന് ഉച്ചരിച്ച് കരഞ്ഞു. അവരുടെ ഈ ദുഃഖം നിറഞ്ഞ കരച്ചിലിനിടയിൽ, സൂര്യൻ ഉദയിച്ചു; അക്രൂരൻ, സൗഹൃദം നിറഞ്ഞ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി, രഥം മുന്നോട്ടു നീക്കി. നന്ദനും മറ്റ് ഗോപന്മാരും, കാളവണ്ടികളിൽ പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിറച്ച കലശങ്ങൾ കൊണ്ടു, രഥം പിന്തുടർന്നു. ഗോപികകൾ, കൃഷ്ണനിൽ ആകർഷിതരായി, അവനെ കാണാനായി, ഒരു സൂചന പ്രതീക്ഷിച്ച്, അവന്റെ പിന്നാലെ നിന്നു. അക്രൂരൻ അവരെ ദുഃഖത്തിൽ കണ്ടു, യദു വർഗ്ഗത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, സ്നേഹപൂർവ്വമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ട്, “ഞാൻ തിരികെ വരും” എന്ന സന്ദേശം ദൂതന്മാർ വഴി നൽകിക്കൊണ്ട്, അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. രഥത്തിന്റെ പതാകയും പൊടിയും കാണുന്നവരെ, അവർ കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു നിക്ഷിപ്തമാക്കി, ചിത്രങ്ങൾക്കു പിടിച്ചുപോലും, പിന്തുടർന്നു. ഗോവിന്ദന്റെ തിരികെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവർ മടങ്ങി; ദുഃഖമില്ലാതെ, പ്രിയകൃഷ്ണന്റെ കൃത്യങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട്, ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു. രാജാവേ, രാമൻ, കൃഷ്ണൻ, അക്രൂരൻ, രഥത്തിൽ വേഗത്തിൽ യാത്ര ചെയ്തു, പവിത്രമായ യമുനാ നദിയിലേക്കെത്തി. അവിടെ, ശുദ്ധമായ, രത്നംപോലുള്ള വെള്ളം കഴിച്ച്, വായ് കഴുകി, രാമനോടു കൂടിയുള്ള കൃഷ്ണൻ വൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിലേക്കു ചെന്നു; രഥത്തിൽ കയറി, അക്രൂരൻ, അവരെ വിടവാങ്ങി, രഥത്തിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന്, യമുനയുടെ കുളത്തിൽ സ്നാനവും ആചാരങ്ങളും ചെയ്തു. അക്രൂരൻ, ആ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങി, ശാശ്വത ബ്രഹ്മം ജപിച്ചു; അപ്പോൾ, രാമനും കൃഷ്ണനും ഒരുമിച്ചുള്ള ദർശനം ലഭിച്ചു.