ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരൻ ആഹാരം കഴിച്ചതിനു ശേഷം, ധർമ്മജ്ഞനായ രാമൻ അദ്ദേഹത്തെ വലിയ സ്നേഹത്തോടെ യാഗങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സുഗന്ധങ്ങൾക്കും പുഷ്പമാലകൾക്കും കൊണ്ട് വീണ്ടും ആദരിച്ചു. അതിനുശേഷം, നന്ദൻ അക്രൂരനെ യഥാവിധിയായി ആദരിച്ച് ചോദിച്ചു: “ദാശാർഹാ, ഈ സ്നേഹമില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് കംസൻ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്? ഞങ്ങൾ ക്രൂരനായ ഒരു യജമാനന്റെ കീഴിൽ ഉള്ള പശുപാലകർ പോലെയല്ലേ?” “അവൻ തന്റെ സഹോദരപുത്രന്മാരെ അവരുടെ അമ്മമാർ വിലപിക്കുമ്പോഴും കൊല്ലുന്ന ദുഷ്ടൻ; അങ്ങനെയുള്ളവന്റെ കീഴിൽ നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്കും എങ്ങനെയാകാം ക്ഷേമം?” ഇങ്ങനെ നന്ദൻ ആദരപൂർവം ചോദിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരൻ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മറന്ന് സന്തോഷിച്ചു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ രാമനും കൃഷ്ണനും നൽകിയ ആദരവോടെ സുഖമായി കിടക്കയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, യാത്രയിൽ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചു. ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആധാരമായ ഭഗവാൻ പ്രസന്നനായാൽ എന്താണ് അപ്രാപ്യം? എങ്കിലും, രാജാവേ, അങ്ങോട്ട് ഭക്തി പുലർത്തുന്നവർക്ക് ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കേണ്ടതില്ല. വൈകുന്നേരം ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ ശേഷം, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ സുഹൃത്തുകളോട് കംസന്റെ പ്രവർത്തികളും പുതിയ ഉദ്ദേശ്യങ്ങളും അന്വേഷിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അക്രൂരനെ ആദരപൂർവം ചോദിച്ചു: “പ്രിയ അക്രൂരാ, സ്വാഗതം! എല്ലാം നന്നാണോ? നിങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളിലും കുടുംബത്തിലും രോഗവും അപമൃത്യുവും ഇല്ലല്ലോ?” “നമ്മുടെ കുടുംബം കംസന്റെ അധീനതയിൽ പീഡിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ഞാൻ എങ്ങനെ ചോദിക്കാം?” കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു. “ഞങ്ങളുടെ കാരണത്താൽ എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് വലിയ കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു; അവരുടെ പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, അവർ തടവിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടു.” “ഇന്ന്, ഭാഗ്യവശാൽ ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളെ കാണുന്നു, ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ. പ്രിയാ, നീ വന്നതിന്റെ കാരണമെന്താണെന്ന് പറയൂ.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരൻ യദുക്കളിലും കംസന്റെയും വൈരം, വസുദേവനെ കൊല്ലാനുള്ള കംസന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറഞ്ഞു. താനെത്തിയ സന്ദേശവും ലക്ഷ്യവും, അനകദുണ്ടുഭിയുടെ പുത്രന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞതും അക്രൂരൻ വിശദീകരിച്ചു. അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ശത്രുക്കളുടെ വധകരായ അവർ, സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ച്, രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ നന്ദനോട് അറിയിച്ചു. നന്ദൻ പശുപാലകർക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകി: “എല്ലാ പാലും പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ഒരുമിച്ചു ശേഖരിക്കൂ. സമ്മാനങ്ങൾ ഒരുക്കൂ, കാളവണ്ടികൾ കെട്ടി സജ്ജമാക്കൂ. നാളെ നമ്മൾ മഥുരയിലേക്ക് പോകും, രാജാവിനോട് ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ അർപ്പിക്കും, മഹോത്സവം കാണുകയും ചെയ്യും. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാവരും പോകുന്നുവെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്.” ഇങ്ങനെ നന്ദൻ തന്റെ നാട്ടിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇത് കേട്ട പശുപാലകസ്ത്രീയർ വലിയ ദുഃഖത്തിലായി. അക്രൂരൻ രാമനും കൃഷ്ണനും നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ് വ്രജയിൽ വന്നതെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി. ചിലർ, ഈ ദുഃഖത്തിൽ മുഖം വാടിയവരായി, ആഴമുള്ള ഉച്ച്വാസത്തിൽ തളർന്നു; ചിലർ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ഭൂഷണങ്ങളും മുടിയണികളും അശ്രദ്ധയായി ഇടിഞ്ഞുപോയി. മറ്റുചിലർ കൃഷ്ണനെ ഓർക്കുന്നതിൽ മുഴുകി, ലോകം മറന്ന്, സ്വപ്നലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചവരെപ്പോലെ, എല്ലാ പ്രവർത്തികളും ഉപേക്ഷിച്ചു. മറ്റുചിലർ, ശൗരിയുടെ സ്നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർത്തു, ആകുലരായി; മനസ്സിൽ തൊട്ട കൃഷ്ണന്റെ മധുരവാക്യങ്ങൾ അവർക്ക് ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കി. അവർ കൃഷ്ണന്റെ സുന്ദരമായ നട, ചലനങ്ങൾ, സ്നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയും കാഴ്ചകളും, ദുഃഖം അകറ്റുന്ന തമാശകളും, കളിയുള്ള പ്രവർത്തികളും ഓർത്തു. മുകുന്ദനെ ഓർത്ത്, വേർപാടിന്റെ ഭയത്താൽ ഉത്കണ്ഠയോടെ, അവർ കൂട്ടമായി ഒന്നിച്ചു, കണ്ണീർ നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ, ഹൃദയം അച്യുതനിൽ ആകൃഷ്ടരായി സംസാരിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: “സൃഷ്ടാവേ, നീ എത്ര ക്രൂരൻ! ശരീരധാരികൾക്ക് സൗഹൃദവും സ്നേഹവും നൽകി, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറുന്നതിന് മുമ്പ് വേർതിരിക്കുന്നു; കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ടം പിടിച്ചുപറിക്കുന്നതുപോലെ. നീ ഞങ്ങൾക്ക് മുകുന്ദന്റെ മുഖം കാണിച്ചു—കറുത്ത മുടിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, മനോഹരമായ കവിളുകളും ഉയർന്ന മൂക്കും, ദുഃഖം അകറ്റുന്ന പുഞ്ചിരിയോടുകൂടിയ മുഖം—പിന്നീട് അവനെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു; ഇത് നീതി അല്ല.” “നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ അക്രൂരനാണ്—ക്രൂരൻ! ഞങ്ങൾക്ക് കാഴ്ച നൽകി, ഇപ്പോൾ അതുപോലെ തന്നെ അകറ്റുന്നു, കാരണം നീയിലൂടെ ഞങ്ങൾ മധുവിന്റെ ശത്രുവിന്റെ സൗന്ദര്യം, സൃഷ്ടിയുടെ സമ്പൂർണ്ണത, ഒരിടത്ത് കണ്ടു.” “നന്ദൻ്റെ പുത്രൻ, ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളെ നോക്കാറില്ല; ഞങ്ങളുടെ തന്നെ പാപഫലമായി, ഞങ്ങൾ വീട്ടും കുടുംബവും ഭർത്താക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് അവനെ സേവിക്കാൻ വന്നപ്പോൾ, അവൻ പുതിയ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കണ്ടു.” “നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് ഇന്നാണ് സുഖരാത്രി; അവർക്കാണ് ആഗ്രഹസാഫല്യം, കാരണം അവൻ നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവൾക്കു കൃഷ്ണന്റെ മുഖം, അവന്റെ പുഞ്ചിരിയോടുകൂടിയ കാഴ്ചകൾ, ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയും.” “മുകുന്ദൻ അവളുടെ മധുരവാക്യങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനായി, അവളുടെ അധീനനായി; ശക്തനായിട്ടും. എങ്ങിനെയാണ് അവൻ വീണ്ടും ഈ ഗ്രാമസ്ത്രീകളിലേക്ക്, ലജ്ജയോടും പ്രേമകുഴപ്പത്തോടും നിറഞ്ഞ ഞങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി വരുക?” “ഇന്ന് ദാശാർഹന്മാർക്കും ഭോജന്മാർക്കും അന്ധകർക്കും വൃഷ്ണികൾക്കും സാത്വതർക്കുമാണ് വലിയ ഉത്സവം; വഴിയിലുള്ളവർ ദേവകിയുടെ പുത്രനായ ഭഗവാന്റെ സൗന്ദര്യം കാണും.” “അക്രൂരൻ എന്ന പേര് അങ്ങനെയുള്ള ക്രൂരനാണ് അർഹിക്കുന്നത്! ഞങ്ങളുടെ ആഴത്തിലുള്ള ദു:ഖത്തിൽ ആശ്വസിപ്പിക്കാതെ, ഞങ്ങളുടെ പ്രിയനെ അകറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു.” “അവൻ കഠിനഹൃദയനായവൻ, രഥത്തിൽ കയറി, അതിവേഗം യാത്ര തുടരുന്നു. മുതിർന്നവർ ശ്രദ്ധിക്കാതെ, പശുപാലകർ കാളവണ്ടികളുമായി പിന്തുടരുന്നു; ഇന്ന് വിധി തന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് വിരോധമാണ്.” “നാം മാധവനെ തടയാൻ പോകാം! മുതിർന്നവരും ബന്ധുക്കളും ഞങ്ങൾക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാവും, നമ്മുടെ ഹൃദയം മുകുന്ദനിൽ നിന്നും ഒരു അർദ്ധനിമിഷം പോലും വേർപാടു സഹിക്കാതെ, ഇപ്പോൾ തകർന്നുപോയിരിക്കുന്നു.” “കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹപൂർവമായ പുഞ്ചിരിയും, മധുരവാക്യങ്ങളും, കളിയുള്ള കാഴ്ചകളും, അളവില്ലാത്ത രാസക്രീഡയുടെ ആനന്ദങ്ങളും കൊണ്ടു ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം അകറ്റപ്പെട്ട ഞങ്ങൾ, ഈ അനന്തമായ വേർപാടിന്റെ ഇരുണ്ടതിൽ, ഒരു നിമിഷം പോലും എങ്ങനെ ജീവിക്കും?” “ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, അനന്തന്റെ സുഹൃത്ത് പശുപാലകരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കാളവണ്ടികളുടെ പൊടി മുടിയിൽ പതിഞ്ഞ്, വംശി വായിച്ച്, പുഞ്ചിരിയോടുകൂടിയ കണ്ണുകളാൽ നോക്കി, വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ, അവനെ കാണാതെ ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കും?” ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, വ്രജയുടെ സ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണനിൽ മുഴുകി, വേർപാടിന്റെ ദു:ഖത്തിൽ ലജ്ജ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു: “ഗോവിന്ദാ! ദാമോദരാ! മാധവാ!” അവർ ഇങ്ങനെ കരയുമ്പോൾ, സൂര്യോദയമായപ്പോൾ, അക്രൂരൻ സൗഹൃദധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച് രഥം മുന്നോട്ട് നീക്കി. നന്ദനും മറ്റു പശുപാലകരും കാളവണ്ടികളുമായി, പാൽ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ നിറച്ച കലശങ്ങൾ സമ്മാനമായി കൊണ്ടു പിന്തുടർന്നു. കൃഷ്ണനിൽ ആകൃഷ്ടരായ പശുപാലകസ്ത്രീയർ അവനെ പിന്തുടർന്നു; ഭഗവാനിൽ നിന്ന് ഒരു സൂചനയെങ്കിലും ലഭിക്കുമോ എന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് അവർ കാത്തുനിന്നു. യാത്രയാകുമ്പോൾ അവരെ ദു:ഖിതരായി കണ്ട യദുക്കളുടെ പ്രഥമൻ, കൃഷ്ണൻ, സ്നേഹപൂർവമായ വാക്കുകളാൽ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു; ദൂതന്മാർ മുഖേന “ഞാൻ മടങ്ങി വരും” എന്ന് ഉറപ്പു നൽകി. രഥത്തിന്റെ പതാകയും പൊടിയും കാണുന്നവരെ വരെ, അവർ കൃഷ്ണനിൽ മനസ്സു നിർത്തി, ചിത്രങ്ങളാൽ ആകർഷിക്കപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ, പിന്തുടർന്നു.