ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്നേരം ആ സഭാമണ്ഡപത്തിൽ വിജയഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങി, അതുല്യമായൊരു ആനന്ദസാന്ദ്രത പടർന്നു, ആകാശത്തിൽ നിന്നും പുഷ്പച്ചുരുളികൾ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ വീണു, ശംഖനാദവും മുഴങ്ങി. അങ്ങിനെ, അഹംഭാവം, വീടും ശരീരവും മറന്നുപോയ അവിടെയുള്ളവർ—all absorbed in divine bliss—നാരദൻ അവരെയെല്ലാം നോക്കി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “മഹർഷിമാരേ, ഈ അത്ഭുതകരമായ മഹിമ ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടു. ഏഴുദിനങ്ങളോളം നടന്ന ഈ മഹോത്സവത്തിൽ, അജ്ഞന്മാരും കപടന്മാരും, മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും പോലും പാപരഹിതരായി. കലി യുഗത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിൽ ഈ കഥാശ്രവണത്തിന് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല; ഭൂമിയിൽ പാപസഞ്ചയങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഇതിന് തുല്യമായ മറ്റൊന്നുമില്ല. ഏഴുദിന കഥായാഗത്തിലൂടെ ആരൊക്കെയാണ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്? ലോകക്ഷേമം ചിന്തിച്ചൊരാൾ പുതിയൊരു മാർഗ്ഗം വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ? പറയൂ. അപ്പോൾ കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: പാപത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരും, ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരും, ദുഷ്ടരായും കോപാഗ്നിയിൽ ദഹിക്കുന്നവരുമായ മനുഷ്യർ കലി യുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിന കഥാശ്രവണത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാകും. സത്യരഹിതരും, മാതാപിതാക്കളെ അവമതിക്കുന്നവരും, കാമാസക്തരും, ആശ്രമധർമ്മം പാലിക്കാതിരിക്കുന്നവരും, കപടരും, അസൂയാപരരുമായവരും, ക്രൂരന്മാരും—ഇവരും ഈ കഥയാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാകും. അഞ്ച് മഹാപാതകങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും, കപടപ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരും, ക്രൂരരും, ദയയില്ലാത്തവരുമായ അസുരസദൃശരായവരും, ബ്രഹ്മസ്വം ഭോജിക്കുന്നവരും, പരസ്ത്രീഗമനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരും—ഇവരും ഈ കഥയാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാകും. ശരീരത്താൽ, വചനത്താൽ, മനസ്സിലൂടെ പാപം ചെയ്യുന്നവരും, കപടരും, ദുർദ്ധര്മ്മികളുമായവരും, അന്യരുടെ ധനത്തിൽ സന്തുഷ്ടരായവരും, അശുദ്ധരും, ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെട്ടവരും—ഇവരും കലി യുഗത്തിൽ ഈ കഥയാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാകും. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഒരു പുരാതനകഥ പറയുന്നു; കേൾക്കുന്നവർക്കു മാത്രം പാപനാശം ഉണ്ടാകുന്ന കഥ. തുങ്ഗഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരിക്കൽ അതീവ മനോഹരമായ ഒരു നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയുള്ളവർ നാല് വർണ്ണങ്ങളിലായി, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതരായി, സത്യത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ ജീവിച്ചിരുന്നത്. ആ നഗരത്തിൽ ആത്മദേവൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ താമസിച്ചു. എല്ലാം വേദങ്ങളിലും, ശ്രുതിസ്മൃതികളിലും പ്രാവീണ്യമുള്ളവൻ—രണ്ടാമത്തെ സൂര്യപ്രഭയെന്നപോലെ. അവൻ ധനികനും ഭിക്ഷാടനത്താൽ ജീവിക്കുന്നവനും ആയിരുന്നു. അവന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് ധുന്ധുലി; അവൾ സുന്ദരിയും, ഉചിതവാക്കുകൾ പാലിക്കുന്നവളും, ഉന്നതകുലജന്മവളും. എന്നാൽ അവൾ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ അമിതാസക്തയായിരുന്നു, ക്രൂരസ്വഭാവം, അധികം സംസാരിക്കാറുള്ളവൾ, ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവൾ, കഞ്ചാവും കലഹപ്രിയയുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഇരുവരും സ്നേഹത്തോടെ ജീവിച്ചെങ്കിലും, സമ്പത്തും ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളും വീട്ടിൽ സന്തോഷം നൽകുന്നതായില്ല. പിന്നീട്, സന്താനാർത്ഥം ധർമ്മപ്രവൃത്തി ആരംഭിച്ചു; എപ്പോഴും ദരിദ്രർക്കു പശുക്കളും നിലവും പൊന്നും വസ്ത്രങ്ങളും ദാനം ചെയ്തു. അർദ്ധം സമ്പത്ത് ധർമ്മത്തിന് വേണ്ടി ചെലവഴിച്ചെങ്കിലും, ഒരു പുത്രിയോ പുത്രിയോ ജനിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇരുവരും അതിയായി വിഷമിച്ചു. ഒരു ദിവസം, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ദുഃഖിതനായി വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട് കാടിലേക്ക് പോയി. ഉച്ചയോടെ ദാഹംകൂടി ഒരു കുളത്തിനരികിൽ എത്തി. വെള്ളം കുടിച്ചശേഷം, സന്താനരാഹിത്യദുഃഖത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചു, അവൻ അവിടെ ഇരുന്നു. കുറച്ചു നേരത്തിനു ശേഷം, ഒരു സന്ന്യാസി അവിടെ എത്തി. അവനെ കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അടുത്ത് ചെന്നു, അച്ഛന്റെ കാലിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു, വലിയൊരു നെടുവീർപ്പിട്ട് അവിടെയുണ്ടായി. അപ്പോൾ സന്ന്യാസി ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്? ഈ വലിയ ദുഃഖം എവിടുനിന്നാണ്? വേഗം പറയൂ, എന്താണ് നിന്റെ വിഷമത്തിന്റെ കാരണം?” ബ്രാഹ്മണൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “മഹർഷേ, പൂർവ്വപാപഫലമായി കൂറ്റൻ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു. എന്റെ പിതൃകൾ തണുത്ത വെള്ളം പകരം ചൂടുവെള്ളം കുടിക്കുന്നു. ദേവതകളും ദ്വിജന്മാരും എന്റെ തരപ്പണികൾ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. സന്താനരാഹിത്യത്തിൽ ഞാൻ ശൂന്യനായി, ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. സന്താനമില്ലാത്ത ജീവിതം നശിച്ചിരിക്കുന്നു; പുത്രനില്ലാത്ത വീടും സമ്പത്തും വംശം—എല്ലാം നിഷ്ഫലമാണ്. ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു വയറില്ല; ഞാൻ നട്ടവൃക്ഷം ഫലമില്ല. വീട്ടിൽ കിട്ടുന്ന പഴം ഉടൻ നശിക്കുന്നു; ഭാഗ്യരഹിതനും സന്താനരഹിതനും ആയ എനിക്ക് ജീവൻ എന്തിന്?” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. സന്ന്യാസിയുടെ സമീപം ദുഃഖത്തിൽ കുലുങ്ങി. അപ്പോൾ ആ തപസ്വിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ കാരുണ്യം ഉണർന്നു. തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ എല്ലാം അറിഞ്ഞ്, കപോലയിലെ അക്ഷരമാലയാൽ ഭാവി കണ്ടു, സന്ന്യാസി ബ്രാഹ്മണനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു: “സന്താനാഗ്രഹരൂപമായ അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കണം; കർമഫലത്തിന്റെ ഗതി അതീവ ശക്തമാണ്. വിവേകം പ്രാപിച്ചു, ഭവാസക്തി ഉപേക്ഷിക്കണം. ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ നിന്റെ ഭാവി കണ്ടു; ഏഴു ജന്മം വരെ നീക്ക് പുത്രൻ ഉണ്ടാവില്ല. പുരാതനത്തിൽ സഗരനും സന്താനാർത്ഥം കഷ്ടപ്പെട്ടു. അതിനാൽ കുടുംബത്തിന്റെ ആശയൊന്നും ഇനി വേണ്ട; സന്ന്യാസത്തിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും സുഖം ഉണ്ട്.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “വിവേകം എനിക്ക് എന്തിന്? എനിക്കു പുത്രൻ വേണം, ബലാൽക്കാരമായാലും തരിക; ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ദുഃഖത്തിൽ കുഴഞ്ഞ്, നിങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും.” “പുത്രാദിസുഖം ഇല്ലാത്ത വൈരാഗ്യം ഉണങ്ങിയതുപോലെയാണ്; പുത്രന്മാരും മുമരന്മാരും ചുറ്റും ഉള്ള ഗൃഹസ്ഥൻ ലോകത്തിൽ സന്തോഷവാനാണ്.” ബ്രാഹ്മണന്റെ ആഗ്രഹം കണ്ടു, ആ തപസ്സാലി പറഞ്ഞു: “ചിത്രകേതു തന്റേതായ വിധിരേഖകൾ മായ്ച്ച് കഷ്ടങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു. വിധിക്ക് വിരുദ്ധമായ ശ്രമം ഫലപ്രദമാവില്ല; നീ വളരെയധികം ആഗ്രഹബദ്ധനാണ്; എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കുറവാണ്.” അവളുടെ (ഭാര്യയുടെ) മനസ്സിലെ നിർഭാഗ്യബോധം കണ്ടു, ഒരു ഫലം അവന് നൽകി പറഞ്ഞു: “ഇത് നീയും ഭാര്യയും ചേർന്ന് കഴിക്കൂ; അപ്പോൾ പുത്രൻ ജനിക്കും. സത്യവും ശുദ്ധിയും കാരുണ്യവും ദാനവും ഏകഭോജനവും—ഇവയെല്ലാം ഒരു വർഷം ആ സ്ത്രീ പാലിക്കണം; അപ്പോൾ പുത്രൻ അതിവിശുദ്ധനാകും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, യോഗി അകന്നു, ബ്രാഹ്മണൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി, ഫലം ഭാര്യയുടെ കയ്യിൽ നൽകി, പിന്നെ മറ്റൊരിടത്തേക്ക് പോയി. അപ്പോൾ, വക്രബുദ്ധിയായ യുവതി, സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുമ്പിൽ കരഞ്ഞു: “ഹായോ, ഞാൻ വലിയ വിഷമത്തിൽ ആകുന്നു; ഈ ഫലം ഞാൻ കഴിക്കില്ല. ഫലം കഴിച്ചാൽ ഗർഭം വരും; വയർ വളരും; കുറച്ച് മാത്രം ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ശക്തി കുറയും—എനിക്ക് ഗൃഹകാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കഴിയും?