ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അക്രൂരൻ വ്രജയിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, അവൻ കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും പശു പാലെടുക്കൽ കഴിഞ്ഞു മടങ്ങിവരുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ മഞ്ഞ വസ്ത്രവും ബാലരാമൻ നീല വസ്ത്രവും ധരിച്ചിരുന്നതാണ്; അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശരത്കാലത്തിലെ താമരപൂക്കളെപ്പോലെയാണ്. ഇരുവരും യുവാക്കളായിരുന്നു, ഒരാൾ കറുത്തവനും മറ്റാൾ വെളുത്തവനും. സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ആകാരം, വിശാലമായ ഭുജങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുഖങ്ങൾ, ദീപ്തിയുള്ള ദേഹങ്ങൾ, യുവ ആനകളുടെ ശക്തിയും നടപ്പുമുള്ളവർ. അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ പതാക, വജ്രം, അങ്കുഷം, താമരപൂ എന്നിവയുടെ അടയാളങ്ങൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നു; വ്രജയെ അലങ്കരിച്ചവർ, കരുണയും ചിരിയും നിറഞ്ഞ ദൃഷ്ടി. കളിയിൽ ഉജ്ജ്വലവും മനോഹരവുമായ ഇരുവരും, കിരീടങ്ങളും കാടിലെ പൂക്കളാൽ നിർമ്മിതമായ മാലകളും ധരിച്ചിരുന്നതാണ്. ദേഹങ്ങൾ ദിവ്യ സുഗന്ധങ്ങളാൽ അണിയിച്ചിരിക്കുന്നു, സ്നാനവും നിർമല വസ്ത്രങ്ങളും. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആദി പുരുഷന്മാരായ ഈ രണ്ടു ദൈവങ്ങൾ, ലോകത്തിനും ഭൂമിക്കും കാരണമായവർ, ബാലരാമനും കേശവനും എന്ന രൂപത്തിൽ ഭൂമിയിലെ ദുഃഖങ്ങൾക്കായി അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. രാജാവേ, അവരുടെ തേജസ്സിൽ വ്രജയുടെ എല്ലാ ദിശകളിലും ഇരുണ്ടത്വം നീങ്ങി; ഒരു പച്ചമലയും ഒരു വെള്ളമലയും പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ. അക്രൂരൻ, സ്നേഹത്തിൽ ആകുലനായി, തൻ്റെ രഥത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി, ബാലരാമനും കൃഷ്ണനും തൻ്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു. ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിൽ ആനന്ദംകൊണ്ട്, കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരും ശരീരത്തിൽ രോമാഞ്ചവും നിറഞ്ഞു; അത്ര ഉത്സാഹത്തിൽ, തൻ്റെ പേര് പോലും പറയാൻ കഴിയാതെ പോയി. കൃഷ്ണൻ, തൻ്റെ കൈയിൽ രഥചക്രത്തിന്റെ അടയാളമുള്ളവൻ, അക്രൂരനെ സ്നേഹത്തോടെ സമീപിച്ചു, അടുപ്പിച്ച് അണിയിച്ചു; ഭഗവാൻ നമസ്കരിക്കുന്നവരെ സ്നേഹിക്കുന്നതാണല്ലോ. സങ്കർഷണൻ, മഹാമനസ്സുള്ളവൻ, അക്രൂരനെ അണിയിച്ചു, കൈ പിടിച്ചു, സഹോദരനോടൊപ്പം അവനെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവരെ ക്ഷേമം ചോദിച്ച ശേഷം, ആദരപൂർവ്വം സത്കാര സീറ്റ് നൽകുകയും, പാദങ്ങൾ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും, മധു കലർന്ന അത്താഴം നൽകുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം, അതിഥിക്ക് പശു സമ്മാനിച്ചു, ദൈവം അക്രൂരന്റെ ക്ഷീണിതമായ അംഗങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം മസാജ് ചെയ്തു, ശുദ്ധവും സമൃദ്ധിയുള്ള അന്നം ഭക്തിയോടെ അർപ്പിച്ചു. അക്രൂരൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിന് ശേഷം, ധർമ്മത്തിലെ ജ്ഞാനിയായ ബാലരാമൻ, സ്നേഹത്തോടും ആദരത്തോടും യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സുഗന്ധങ്ങളും പൂമാലകളും വീണ്ടും അക്രൂരനെ ആദരിച്ചു. നന്ദൻ, യഥാക്രമം ആദരിച്ച ശേഷം ചോദിച്ചു: “ഇവിടെ, കംസൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നപ്പോൾ, ദാശാർഹ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെയുണ്ട്? നമ്മൾ ക്രൂരനായ യജമാനന്റെ കീഴിൽ ഉള്ള കാവൽക്കാരെപ്പോലെയല്ലേ?” “അവൻ തൻ്റെ സഹോദരമക്കളെ, അമ്മമാർ വിലപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, കൊലപ്പെടുത്തിയ ക്രൂരൻ; നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്കും എങ്ങനേയും ക്ഷേമം ഉണ്ടാകുമോ?” നന്ദൻ സത്യസന്ധമായ വാക്കുകളിൽ അക്രൂരനെ ആദരിക്കുകയും, കൃതജ്ഞതയോടെ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം അക്രൂരൻ വിട്ടുകളയുകയും ചെയ്തു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, രാമനും കൃഷ്ണനും ആദരപൂർവ്വം സത്കരിച്ച കിടക്കയിൽ വിശ്രമിച്ച്, യാത്രയിൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ ഇച്ഛകളും നിറവേറ്റി. ഭഗവാൻ പ്രീതിയോടെ സത്കരിച്ചാൽ ലഭിക്കാത്തത് എന്താണ്? എന്നിരുന്നാലും, ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തികൾക്ക് ഒന്നും വേണമെന്നില്ല. അത്താഴം കഴിച്ചതിന് ശേഷം, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, സുഹൃത്തുക്കളിൽ നിന്ന് കംസന്റെ പ്രവർത്തിയും പുതിയ ഉദ്ദേശങ്ങളും അന്വേഷിച്ചു. ഭഗവാൻ അക്രൂരനെ സ്വാഗതം ചെയ്ത് ചോദിച്ചു: “സ്നേഹമേ, അക്രൂര, സ്വാഗതം! നിങ്ങൾക്കും കുടുംബത്തിനും രോഗവും ദു:ഖവും ഇല്ലാതെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നല്ലതാണോ?” “നമ്മുടെ ക്ഷേമം ചോദിക്കേണ്ടതാണോ, കംസൻ നമ്മുടെ കുടുംബത്തെ കഷ്ടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നപ്പോൾ?” “ദുഃഖം, നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് നമ്മുടെ പേരിൽ സംഭവിച്ചു; ഞങ്ങൾ കാരണം അവരുടെ പുത്രന്മാർ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഞങ്ങൾ കാരണം അവർ തടവിൽ അടച്ചു.” “ഇന്ന് ഭാഗ്യവശാൽ, ഞാൻ എന്റെ ജനങ്ങളെ കാണുന്നു, ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ. സ്നേഹമേ, നിങ്ങൾ വന്നതിന്റെ കാരണം പറയൂ.” ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാന്റെ ചോദ്യം കേട്ട്, മാധവൻ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു—യദുക്കളും കംസനും തമ്മിലുള്ള വൈരാഗ്യം, കംസൻ വസുദേവനെ കൊല്ലാനുള്ള ഉദ്ദേശം. അക്രൂരൻ, തൻ്റെ സന്ദേശവും, നാരായണൻ കംസനോട് അനകദുണ്ടുഭിയുടെ പുത്രന്റെ ജനനം സംബന്ധിച്ച് പറഞ്ഞതും വിശദീകരിച്ചു. അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ശത്രുമാരെ സംഹരിക്കുന്നവർ, ചിരിച്ചു, രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ നന്ദൻ തൻ്റെ പിതാവിനെ അറിയിച്ചു. നന്ദൻ കാവൽക്കാരോട് നിർദേശിച്ചു: “പാൽ, പാൽ ഉത്പന്നങ്ങൾ എല്ലാം ശേഖരിക്കൂ. സമ്മാനങ്ങൾ ഒരുക്കൂ, വണ്ടികൾ കെട്ടി ഒരുക്കൂ.” “നാളെ നമ്മൾ മഥുറയിലേക്ക് പോകും, രാജാവിന് ഉത്പന്നങ്ങൾ അർപ്പിക്കും, മഹോത്സവം കാണും; ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ പോകുന്നുവെന്നു പറയുന്നു.” എന്നിങ്ങനെ, നന്ദൻ, കാവൽക്കാരുടെ നേതാവ്, വ്രജയിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, കാവൽക്കാരി സ്ത്രീകൾ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലരായി; അക്രൂരൻ, രാമനും കൃഷ്ണനും നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ് വ്രജയിൽ വന്നത്. ചിലർ, ഹൃദയത്തിൽ ദുഃഖം നിറഞ്ഞ്, മുഖം ഉണങ്ങിയതും, വസ്ത്രങ്ങൾ, വാലുകൾ, മുടി ബദ്ധങ്ങൾ വീണതും. മറ്റുള്ളവർ, കൃഷ്ണനെ ചിന്തിച്ച്, എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും ഉപേക്ഷിച്ചു, ലോകത്തെ അറിയാതെ, തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആകൃതമായതുപോലെ. മറ്റു സ്ത്രീകൾ, ശൗരിയുടെ സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർത്തു, ആകുലരായി; മനോഹരമായ വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അവർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ അകപ്പെട്ടുപോയി. അവർ കൃഷ്ണന്റെ സുന്ദരമായ നടപ്പും, കൈയുടെ ചലനവും, സ്നേഹപൂർവ്വമായ ചിരിയും ദൃഷ്ടിയും, ദുഃഖം നീക്കുന്ന തമാശകളും, കളി പ്രവർത്തികളും ഓർത്തു. മുകുന്ദനെ ചിന്തിച്ച്, ഭയത്തോടും ദുഃഖത്തോടും വേർപാടിന്റെ ഭയം കൊണ്ടും, അവർ കൂട്ടം കൂട്ടമായി സംഗമിച്ചു, കണ്ണുകൾ കണ്ണീരിൽ നനഞ്ഞ്, ഹൃദയം അച്യുതനിൽ ആകൃതമായി, പരസ്പരം സംസാരിച്ചു. ഗോപികൾ പറഞ്ഞു: “സ്രഷ്ടാവേ, നീ എത്ര ക്രൂരൻ! ജീവികൾ തമ്മിൽ സ്നേഹവും സൗഹൃദവും ഉണ്ടാക്കുന്നു, എന്നാൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് അവരെ വേർപെടുത്തുന്നു, കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ടം പിടിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെയാണ്.” “നീ മുകുന്ദന്റെ മുഖം ഞങ്ങൾക്കു കാണിച്ചു, കറുത്ത മുടിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, മനോഹരമായ കണങ്ങൾ, ഉയർന്ന മൂക്കും, ദുഃഖം നീക്കുന്ന ചിരി; അതിനുശേഷം, അവനെ ദൂരെയാക്കുന്നു; ഇത് നീതിയല്ല.” “നീ ക്രൂരൻ, അക്രൂര എന്ന നാമം ശരിക്കും അർഹിക്കുന്നു! കാഴ്ച നൽകിയ ശേഷം, അതിനെ വീണ്ടും എടുത്തുപോകുന്നു; അതിനാൽ, മധുവിന്റെ ശത്രുവിന്റെ സൗന്ദര്യം, സൃഷ്ടിയുടെ സമ്പൂർണ്ണത, ഒരിടത്ത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു.” “നന്ദന്റെ പുത്രൻ, സ്നേഹത്തിൽ സ്ഥിരതയില്ല; ഇനി ഞങ്ങളെ കാണുന്നില്ല, ഞങ്ങൾ ദുഃഖത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോഴും. വീട്ടും കുടുംബവും ഭർത്താക്കളും ഉപേക്ഷിച്ച്, അവനെ സേവിക്കാൻ വന്നതാണെങ്കിലും, അവൻ പുതിയ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.” “നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക്, രാത്രി സന്തോഷത്തോടെ കടന്നു, ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയായി; അവർ വ്രജയുടെ നാഥന്റെ മുഖം നോക്കുകയും, അവൻ നഗരത്തിൽ കടക്കുന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ചിരിയുള്ള ദൃഷ്ടി അമൃതംപോലെ ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യും.” “മുകുന്ദൻ, അവരുടെ മധുരമായ വാക്കുകളിൽ ആകർഷിതനായി, ഇപ്പോൾ അവരുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ; അവൻ ശക്തിയുള്ളവൻ, എന്നാൽ ഇനി ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകളിൽ, ലജ്ജ shy, സ്നേഹത്തിൽ ആകുലരായ ഞങ്ങളെ കാണാൻ തിരികെ വരുമോ?