ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദേഹധാരികളായ ജിവന്മാർക്കു ഏറ്റവും വലിയ ഉപകാരമായത് അഭിമാനം, ഭയം, ദുഃഖം എന്നിവ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു. ഹരിയുടെ ചിഹ്നങ്ങളെ കാണുകയും കേൾക്കുകയും മറ്റ് സമ്പർക്കങ്ങൾക്കുമൂലം ഈ ഉപകാരത്തിന് ആദ്യം എത്തിച്ചേരാം. അക്രൂരൻ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും വ്രജയിൽ കണ്ടു; അവർ പശുക്കൾക്ക് പാലെടുത്ത് മടങ്ങിവരികയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ചും രാമൻ നീല വസ്ത്രം ധരിച്ചും, അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശരത്കാലത്തിലെ താമരപൂക്കളെപ്പോലെയായിരുന്നു. അവർ ഇരുവരും യൌവനത്തിൽ, ഒരാൾ കറുപ്പും മറ്റാൾ വെളുത്തുമായിരുന്നു; സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ആധാരങ്ങൾ, വിശാലമായ ഭുജങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുഖങ്ങൾ, ദീപ്തിയുള്ള രൂപങ്ങൾ, യുവയാനകളുടെ ശക്തിയും നടപ്പും അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു. മഹാത്മാക്കളായ അവർ, പതാക, വജ്രായുധം, അങ്കുഷം, താമര എന്നിവയുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ അടിവയിലുണ്ടായിരുന്ന അവരുടെ പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് വ്രജയെ അലങ്കരിച്ചു; അവരുടെ കാഴ്ചകൾ കരുണയും പുഞ്ചിരിയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. മഹാന്മാരായി, കളിയിൽ ആകർഷകരും, പുഷ്പമാലകളും കാട്ടുമാലകളും ധരിച്ചും, ദേഹങ്ങൾ വിശുദ്ധ സുഗന്ധങ്ങളാൽ അണിയിച്ചും, സ്നാനമെടുത്തും നിർമ്മലവസ്ത്രം ധരിച്ചും അവർ നിലകൊണ്ടു. ഈ ഇരുവരും ആദിപുരുഷന്മാരും ലോകത്തിന്റെ കാരണങ്ങളും അധിപന്മാരുമാണ്; ഭൂമിക്കായി തങ്ങൾക്കു തന്നെ ഭാഗങ്ങളായി ബാലരാമനും കേശവനും ആയി അവതരിച്ചവരാണ്. രാജാവേ, അവർ സ്വയം പുറപ്പെടുന്ന പ്രകാശത്തിൽ എല്ലാ ദിക്കുകളും അന്ധകാരമില്ലാതാക്കി; ഒരു പച്ചമണിക്കലും ഒരു വെള്ളി പർവ്വതവും പൊന്നാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയാണ് അവർ. അക്രൂരൻ, സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകി, വേഗത്തിൽ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി രാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും പാദങ്ങളിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു. ഭഗവാനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു കണ്ണുനീർ ഒഴുകി, ശരീരം രോമാഞ്ചത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട്, തന്റെ പേരുപോലും പറയാൻ കഴിയാതെ അക്രൂരൻ അകമഴിഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഭഗവാൻ, തന്റെ കൈയിൽ രഥചക്രത്തിന്റെ ചിഹ്നം ഉള്ളവൻ, അക്രൂരനെ സമീപിച്ചു, സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു; ഭക്തരെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനാണ് അവൻ. മഹാമനസ്സുള്ള സങ്കർഷണനും അക്രൂരനെ അണയിച്ചു, അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു, സഹോദരനൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചും, ആദരപൂർവ്വം ഇരിപ്പിടം കൊടുത്തും, പാദങ്ങൾ കഴുകിയും, ഹോണിമിശ്രിതം സ്വീകരണസമയത്തിൽ നൽകി. അതിരാവിലെ ഒരു പശുവും അക്രൂരന് സമ്മാനമായി നൽകി; ക്ഷീണിതനായ അവന്റെ അവയവങ്ങൾ ആദരപൂർവ്വം മർദിച്ചു; ഭഗവാൻ ഭക്തിയോടെ വിശുദ്ധവും സമൃദ്ധവുമായ ഭക്ഷണം സമർപ്പിച്ചു. അക്രൂരൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം, ധർമ്മത്തെ ഏറ്റവും നന്നായി അറിയുന്ന രാമൻ വീണ്ടും സ്നേഹപൂർവ്വം യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സുഗന്ധങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും നൽകി ആദരിച്ചു. നന്ദൻ, അക്രൂരനെ യഥാവിധി ആദരിച്ച്, ചോദിച്ചു: "ഇങ്ങനെയുള്ള ദയയില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത്, കംസൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നപ്പോൾ, ദാശാർഹാ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ സുഖത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു? ഞങ്ങൾ ഒരു ക്രൂരനായ യജമാനന്റെ കീഴിൽ കഴിയുന്ന കാവൽക്കാരെപ്പോലെയല്ലേ?" തന്റെ സഹോദരന്മാരെ അമ്മമാരുടെ വേദനയോടെ കൊല്ലിച്ച കംസൻ പോലുള്ളവനുള്ളിടത്ത് നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്കും എങ്ങനെയാണ് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകുക? നന്ദന്റെ ഈ സത്യസന്ധമായ വാക്കുകളിൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട അക്രൂരൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിക്കപ്പെട്ടതോടെ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മറന്നു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: രാമനും കൃഷ്ണനും ആദരപൂർവ്വം അക്രൂരനെ കിടക്കയിൽ ഇരിപ്പിച്ചു; യാത്രയിൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും അവൻ ലഭിച്ചു. ഭഗവാൻ പ്രീതനാകുമ്പോൾ ലഭിക്കാത്തത് എന്താണ്? എന്നിരുന്നാലും, രാജാവേ, ഭഗവാനോടു ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് ഒന്നും ആഗ്രഹം ഇല്ല. അവസാന ഭക്ഷണശേഷം, ദേവകിയുടെ മകൻ, ഭഗവാൻ, സുഹൃത്തുക്കളോടു കംസന്റെ പ്രവൃത്തികളും പുതിയ ഉദ്ദേശങ്ങളും അന്വേഷിച്ചു. ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: "പ്രിയ അക്രൂരാ, സ്വാഗതം! എല്ലാവർക്കും സുഖമാണോ? ബന്ധുക്കളിൽ ആര്ക്കും രോഗം, ദുരിതം ഇല്ലയല്ലോ?" "ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം കംസൻ എന്ന മാതുലൻ്റെ അധീനതയിൽ ദുരിതം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമം എങ്ങനെ ചോദിക്കാം?" "നമ്മുടെ കാരണത്താൽ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇത്രയും ദുഃഖം സംഭവിച്ചു—അവരുടെ മക്കൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു, അവർ തടവിലായി." "ഇന്നത്തെ ഭാഗ്യത്തിൽ, ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളെ കാണുന്നു, ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ. പ്രിയനേ, നീ വന്നതിന്റെ കാര്യം പറയൂ." ഇങ്ങനെ ഭഗവാനാൽ ചോദിക്കപ്പെട്ട മാധവൻ (അക്രൂരൻ) യദുക്കളും കംസനും തമ്മിലുള്ള വൈരം, വസുദേവനെ കൊല്ലാനുള്ള കംസന്റെ ഉദ്ദേശം, താൻ ദൂതനായെത്തിയ സന്ദേശവും ഉദ്ദേശവും, അനകദുണ്ടുഭിയുടെ മകന്റെ ജനനം സംബന്ധിച്ച് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞതും വിശദമായി പറഞ്ഞു. അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ശത്രുസേനാനായകരുടെ സംഹാരകരായ അവർ, പുഞ്ചിരിച്ചു; രാജാവിന്റെ ആജ്ഞയെ പിതാവ് നന്ദനോട് അറിയിച്ചു. നന്ദൻ ഗോപന്മാരോട് പറഞ്ഞു: "പാൽ, പാൽപന്നിയൊക്കെ ഒരുമിച്ചു ചുമട്ടുക; സമ്മാനങ്ങൾ തയ്യാറാക്കൂ; കാറുകൾ കെട്ടുക." "നാളെ നാം മഥുരയിലേക്ക് പോകും; രാജാവിന് നമ്മുടെ ഉത്പന്നങ്ങൾ സമർപ്പിക്കും; മഹോത്സവം കാണും; ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ എല്ലാവരും പോകുന്നു എന്നാണ് കേട്ടത്." ഇങ്ങനെ നന്ദൻ തന്റെ സമൂഹത്തിൽ അറിയിച്ചു. ഇത് കേട്ട ഗോപികമാർക്ക് വലിയ ദുഃഖമുണ്ടായി; അക്രൂരൻ രാമനും കൃഷ്ണനും നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ് വ്രജയിലേക്ക് വന്നത്. ചിലർ, ഹൃദയത്തിൽ വേദനയോടെ, ആഹ്‌വാസത്താൽ മുഖം വാടിപ്പോയി; ചിലർ വസ്ത്രവും കങ്കണവും ചുണക്കുത്തും ഇടറിപ്പോയി. മറ്റുചിലർ, കൃഷ്ണനിൽ മുഴുകി, എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചു; ലോകം മറന്നവരായി, ആന്തരിക ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചവരായി. കുറെ സ്ത്രീകൾ, ശൗരിയുടെ പ്രേമപൂർവ്വമായ പുഞ്ചിരിയും വാക്കുകളും ഓർത്തു; അവൻ പറഞ്ഞ ആകർഷകമായ വാക്കുകൾ അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ തൊട്ടു, അവരെ ആകുലരാക്കി. കൃഷ്ണന്റെ സുന്ദരമായ നടപ്പ്, കൈകളുടെ ചലനം, പ്രേമപൂർവ്വമായ പുഞ്ചിരിയും കാഴ്ചകളും, ദുഃഖം മാറ്റിയ രസകരമായ കളികളും അവർ ഓർത്തു. മുകുന്ദനെ ഓർത്തു, വേർപാടിന്റെ ഭയത്തിലും ദുഃഖത്തിലും അവർ കൂട്ടമായി കൂടിയിരുന്നു; കണ്ണുനീരിൽ മുഖം നനഞ്ഞ്, അച്യുതനിൽ മനസ്സോടുകൂടി സംസാരിച്ചു. "സ്രഷ്ടാവേ, നീ എത്ര ക്രൂരനാണ്! ജിവന്മാരെ സൗഹൃദത്തിലും സ്നേഹത്തിലും ഒന്നിപ്പിച്ചശേഷം, അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുന്നതിനു മുൻപേ വേർപെടുത്തുന്നു; കുട്ടികളുടെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ പിടിച്ചെടുക്കുന്നതുപോലെ." "നീ ഞങ്ങൾക്കു മുകുന്ദന്റെ മുഖം കാണിച്ചു—കറുത്ത വാലുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, മനോഹരമായ കണങ്ങളും ഉയർന്ന മൂക്കും, ദുഃഖം മാറ്റുന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ; പിന്നെ അവനെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു; ഇത് നീതിയല്ല." "നീയും നിന്റെ പേരും ശരിക്കും അക്രൂരൻ തന്നെ! കാഴ്ച നൽകിയ ശേഷം അതുപോലെ തിരിച്ചു പിടിക്കുന്ന ക്രൂരനായ രാജാവാണ് നീ; കാരണം, നിന്നിലൂടെ ഞങ്ങൾ മധുവിന്റെ ശത്രുവിന്റെ സൗന്ദര്യം, സൃഷ്ടിയുടെ സമ്പൂർണ്ണത, ഒരിടത്ത് കണ്ടു." "നന്ദന്റെ മകന്റെ സ്നേഹം സ്ഥിരമല്ല; ഇനി അവൻ ഞങ്ങളെ കാണുന്നില്ല; ഞങ്ങൾ തന്നെയാണോ പാപികൾ? വീടും കുടുംബവും ഭർത്താക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ അവനു സേവനത്തിനായി വന്നപ്പോൾ, ഇനി അവൻ പുതിയ പ്രിയങ്കരികളെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു." "നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് രാത്രികൾ സന്തോഷത്തോടെ കടന്നുപോകും; അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റും; കാരണം, അവർ വ്രജാധിപന്റെ മുഖം കാണും, അവൻ നഗരത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ പുഞ്ചിരിയോടെ ഉള്ള കാഴ്ചകളുടെ അമൃതം അവർ പാനമാക്കും.