ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്നേദിവസം, അക്രൂരന്‍റെ മനസ്സിൽ അതീവ ഉല്ലാസവും പ്രതീക്ഷയും നിറഞ്ഞിരുന്നു. “ഇന്ന് തന്നെ, മഹന്മാരുടെ ലക്ഷ്യമായ, ലോകങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും കണ്ണുകളുടെ ഉത്സവമായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ ഞാൻ നേരിൽ കണ്ട് അനുഭവിക്കുമല്ലോ! ശ്രീദേവിയുടെ ആഗ്രഹിതമായ വാസസ്ഥലമായ ആ ദിവ്യരൂപം എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് പകർന്ന് കിട്ടും,” എന്നാണവൻ ആലോചിച്ചത്. അപ്പോഴേക്കും അക്രൂരൻ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ആഗ്രഹിച്ചു: “കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, യോഗിമാർ പോലും മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്ന പാദങ്ങൾ ഞാൻ പ്രണാമത്തോടെ വണങ്ങി പ്രാപിക്കും. കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും, വനവാസികളുമെല്ലാം അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യുമല്ലോ! ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു നമസ്കരിക്കുമ്പോൾ, ഭയങ്കരമായ കാലസർപ്പത്തിൽ ഭയന്നശേഷം അഭയം തേടുന്നവർക്കു കൃഷ്ണൻ സ്വയം തന്റെ കമലപോലുള്ള കയ്യുകൊണ്ട് എന്റെ തലയിൽ സ്പർശം നൽകുമോ? അതുപോലെ, വിശ്വാമിത്രനും ബലിയും ആ ദിവ്യസ്പർശം പ്രാപിച്ചപ്പോഴാണ് മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും അധിപതിത്വം ലഭിച്ചത്; അല്ലെങ്കിൽ, വ്രജവനിതമാരുടെ ക്ഷീണം കളയാൻ കൃഷ്ണൻ കളിയിലേയ്ക്ക് തന്റെ സുഗന്ധമുള്ള കയ്യാൽ അവരെ തൊട്ടതുപോലെയും.” അക്രൂരൻ വീണ്ടും ആലോചിച്ചു: “ഞാൻ കംസന്റെ ദൂതനാണെങ്കിലും, സർവ്വം കാണുന്ന അച്യുതൻ എന്നെ ശത്രുവെന്നു കാണില്ല; അകത്തും പുറത്തും മനസ്സിൽ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ശുദ്ധദൃഷ്ടിയോടെ അവൻ അറിയുന്നു. ഞാൻ പാദങ്ങളിൽ വീണു കയ്യുകൂപ്പി നിൽക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കരുണയുള്ള മൃദുസ്മിതത്തോടെ എന്നെ നോക്കുമെങ്കിൽ, എന്റെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിക്കുകയും, ഞാൻ ഭയരഹിതമായ മഹാനന്ദം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നിടത്ത് എന്റെ സഹോദരൻ, സുഹൃത്ത്, ഏകദേവതയായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ വിശാലമായ ഭുജങ്ങളാൽ എന്നെ അങ്കലാപ്പ് ചെയ്യും. അക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്പർശം എന്റെ പാപബന്ധങ്ങൾ ദൂരീകരിക്കും.” “കയ്യുകൂപ്പി വണങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ ദിവ്യശരീരത്തിന്റെ സ്പർശം എന്നെ പ്രാപിക്കുമ്പോൾ, അക്രൂരാ, കൃഷ്ണൻ എന്നോട് സംസാരിക്കും. മനുഷ്യരായി ജനിച്ചിട്ടും കൃഷ്ണന്റെ അനുകമ്പയില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നവരുടെ ജന്മം നിന്ദ്യമാണ്. കൃഷ്ണന് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, ശത്രു, അവഗണിതൻ, വെറുപ്പുള്ളവൻ എന്നിങ്ങനെയൊന്നുമില്ല; പക്ഷേ, കാമധേനുവിനെപ്പോലെ, അദ്ദേഹത്തോട് ഭക്തിയോടെ സമീപിക്കുന്നവർക്ക് അദ്ദേഹം അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു.” ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അക്രൂരൻ രഥത്തിൽ യാത്രചെയ്തു. അങ്ങനെ ശ്രീകൃഷ്ണനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് യാത്ര ചെയ്ത അക്രൂരൻ, സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറൻ പർവതത്തിലേക്ക് എത്തുന്നതുപോലെ, രഥത്തിൽ ഗോക്കുലിൽ എത്തി. അവിടെ, ഗോവിന്ദന്റെ പാദധൂളി ലോകാധിപതിമാരും അവരുടെ കിരീടത്തിൽ ധരിക്കുന്ന അതിദിവ്യചിഹ്നങ്ങൾ, കമലം, യവം, അങ്കുശം തുടങ്ങിയ അടയാളങ്ങൾ കൊണ്ടു മനസ്സിലാക്കി അക്രൂരൻ അതിനോട് ഭക്തിപൂർവ്വം ഉല്ലാസത്തോടെ നോക്കി. ആ ദൃശ്യത്തിൽ കണ്ണുനിറയെ കണ്ണീരും ശരീരമാകെ രോമാഞ്ചവും അനുഭവിച്ച അക്രൂരൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, “അയ്യോ! ഇതാണ് ഭഗവാന്റെ പാദധൂളി!” എന്നു പറഞ്ഞ് അവയിലൂടെ നടന്നു. ശരീരധാരികൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം അഹങ്കാരം, ഭയം, ദുഃഖം എന്നിവ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണ്. ഹരിയുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ കാണുക, കേൾക്കുക, അനുഭവിക്കുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള സമാഗമങ്ങളിലൂടെയാണ് ആദ്യം അതിന് സാധ്യതയുള്ളത്. അക്രൂരൻ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും വ്രജയിൽ, പശുക്കൾക്ക് പാലയച്ച് മടങ്ങുന്നവരായി കണ്ടു. കൃഷ്ണൻ മഞ്ഞവസ്ത്രവും രാമൻ നീലവസ്ത്രവും ധരിച്ചിരുന്നു; അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശരദ്കാല കമലപുഷ്പങ്ങളെപ്പോലെ പ്രഭയുള്ളവയായിരുന്നു. അവർ ഇരുവരും യൗവനത്തിൽ, ഒരാൾ ശ്യാമനും മറ്റൊൻ വെള്ളയും, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ആകർഷക കേന്ദ്രങ്ങളായി, വിശാലഭുജങ്ങളും മനോഹരമുഖവുമുള്ളവരും, ഉജ്ജ്വലരൂപവും, യുവയാനകളുടെ ശക്തിയും നടയും ഉള്ളവരായിരുന്നു. അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ പതാക, വജ്രമുദ്ര, അങ്കുശം, കമലം തുടങ്ങിയ ചിഹ്നങ്ങൾ കാണപ്പെട്ടു. അവർ വ്രജയെ അലങ്കരിച്ചു, അവരുടെ ദൃഷ്ടികൾ കരുണയും മൃദുസ്മിതവുമായിരുന്നു. അവർ കളിയിൽ മനോഹരരും, പുഷ്പമാലകളും വനമാലകളും അലങ്കരിച്ചവരും, ദേഹത്ത് സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ അണിഞ്ഞവരും, ശുദ്ധവസ്ത്രം ധരിച്ചവരുമായിരുന്നു. ഈ രണ്ടു പുരുഷന്മാർ, ലോകത്തിന്റെ കാരണരും അധിപതികളും, ഭൂമിയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ബാലരാമനും കേശവനും ആയി അവതരിച്ചവരായിരുന്നു. അവർ സ്വപ്രഭയാൽ ദിശകളിലെ ഇരുണ്ടത നീക്കി, ഒരു പച്ചക്കല്ല് പർവതവും വെള്ളി പർവതവും പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ചതുപോലെയാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. അക്രൂരൻ അത്യന്തം സ്നേഹത്തോടെ രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിപ്പൊങ്ങി കൃഷ്ണന്റെയും രാമന്റെയും പാദങ്ങളിൽ വീണു പ്രണാമം ചെയ്തു. ഭഗവാനെ കണ്ടതിന്റെ ആനന്ദത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, ശരീരത്തിൽ രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞു; അത്രയേറെ ഉത്സാഹത്തിൽ, തന്റെ പേര് പോലും പറയാൻ കഴിയാതെ പോയി. കൃഷ്ണൻ, തന്റെ കയ്യിൽ രഥചക്രചിഹ്നം ഉള്ളവൻ, അടുത്തേക്ക് വന്നു അക്രൂരനെ സ്നേഹപൂർവ്വം അങ്കലാപ്പ് ചെയ്തു; അങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ വണങ്ങുന്നവരെ കൃഷ്ണൻ എപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു. മഹാമനസ്സുള്ള ശങ്കർഷണനും അക്രൂരനെ അങ്കലാപ്പ് ചെയ്ത് കൈ പിടിച്ചു, സഹോദരനോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അക്രമാനുസൃതമായി അവന്റെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചും, ആസനത്തിൽ ഇരിക്കാൻ വിളിച്ചും, കാലുകൾ കഴുകിയും, സത്കാരമായി മധുപർക്കം അർപ്പിച്ചും, അതിന് ശേഷം ഒരു പശുവും fatigued limbs massage ചെയ്തു, ഭക്തിപൂർവ്വം ശുദ്ധമായ ഭക്ഷണവും നൽകി. അക്രൂരൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം, ധർമ്മജ്ഞനായ രാമൻ അവനെ വീണ്ടും സ്നേഹപൂർവ്വം യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും നൽകി ആദരിച്ചു. നന്ദൻ അക്രൂരനെ യഥാവിധി ആദരിച്ചു: “കംസൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ഈ അനുദയമുള്ള സ്ഥലത്ത് നീ എങ്ങിനെയാണ് സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നത്, ദാശാർഹാ? ഞങ്ങൾ ക്രൂരനായ യജമാനന്റെ കീഴിൽ കഴിയുന്ന പശുപാലകരെപ്പോലെയല്ലേ?” “സ്വന്തം സഹോദരന്മാരെ അമ്മമാർ കരഞ്ഞ് നിലവിളിച്ചപ്പോഴും കൊന്ന കംസപോലൊരു ദുഷ്ടൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, നിനക്കും നിന്റെ ജനങ്ങൾക്കും എങ്ങിനെയാണ് ക്ഷേമം ഉണ്ടാവുക?” എന്നതും ചോദിച്ചു. നന്ദന്റെ സദ്ഭാവപൂർവ്വം ചോദിച്ച വാക്കുകളിൽ അക്രൂരൻ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മറന്നു. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, രാമനും കൃഷ്ണനും ആദരപൂർവ്വം സദസ്സിൽ ഇരുത്തിയപ്പോൾ, യാത്രയിൽ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ സുഖങ്ങളും അവന് ലഭിച്ചു. ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലമായ ഭഗവാൻ പ്രസന്നനാകുമ്പോൾ പ്രാപിക്കാനാവാത്തതു ഒന്നുമില്ല; എന്നാൽ ഭഗവത്ഭക്തർക്ക് യാതൊന്നും ആഗ്രഹമില്ല. സന്ധ്യാഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്, യദുവംശജനായ കൃഷ്ണൻ സുഹൃത്തുക്കളോട് കംസന്റെ പ്രവർത്തികളും ആലോചനകളും ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അക്രൂരനോട് പറഞ്ഞു: “പ്രിയനായ അക്രൂരാ, സ്വാഗതം! എല്ലാം അനുഗ്രഹപൂർവ്വം നടക്കുന്നുണ്ടോ? നിന്റെ ബന്ധുക്കളിലും കുടുംബത്തിലും രോഗവും ദു:ഖവും ഇല്ലല്ലോ?” “ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമം എങ്ങനെ ചോദിക്കാനാകും? നമ്മുടെ കുടുംബം കംസൻ എന്ന മാതുലൻ ഭരിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, ഞങ്ങൾക്കുമേയും ജനങ്ങൾക്കുമേയും ദു:ഖം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.” “അയ്യോ, ഞങ്ങളുടെ കാരണത്താൽ പിതാമഹന്മാർക്ക് എത്രയോ ദു:ഖം സഹിക്കേണ്ടി വന്നു; ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ അവരുടെ മക്കളെ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഞങ്ങളുടെ പേരിൽ അവർ തടവിലാക്കി.” “ഭാഗ്യവശാൽ, ഇന്ന് ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളെ കാണുന്നു, ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതു പോലെ. പ്രിയനേ, നിന്റെ വരവിന്റെ കാര്യം എനിക്കു പറയൂ.” ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരൻ യദുക്കളിലും കംസന്റെയും വൈരം, വസുദേവനെ കൊല്ലാനുള്ള കംസന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി പറഞ്ഞു. കംസന്റെ ദൂതനായതിന്റെ സന്ദേശവും ലക്ഷ്യവും, നാരദൻ കംസനോടു പറഞ്ഞ അനകദുണ്ടുഭിയുടെ പുത്രന്റെ ജനനം എന്നിവയും വിശദീകരിച്ചു. അക്രൂരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവരായി, പിതാവായ നന്ദനോട് രാജാവിന്റെ ആജ്ഞയെ അറിയിച്ചു.