ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സാത്വത വംശത്തിൽ ജനിച്ച് ദേവതകളെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതും, തന്റെ കീർത്തി പടർത്തി, വ്രജയിൽ ദേവതകൾ പാടുന്ന പുണ്യകൃത്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ് വസിക്കുന്നതുമായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണനെ ഞാൻ ഇന്ന് രാവിലെ തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് കാണും എന്നുറപ്പോടെ അക്രൂരം സഞ്ചരിച്ചു. മഹാന്മാരുടെ ലക്ഷ്യവും ലോകങ്ങളിലെ പ്രിയനും, കണ്ണുകൾക്ക് ഉത്സവമായ ആ കൃഷ്ണൻ, ശ്രീദേവിയുടെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വാസസ്ഥാനംപോലെയുള്ള രൂപത്തിൽ ദർശനമാകുമെന്ന് അക്രൂരം ആഗ്രഹത്തോടെ വിചാരിച്ചു. കൃഷ്ണൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, യോഗികൾ പോലും മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്ന തൻ്റെ പാദങ്ങൾ അക്രൂരെ പ്രാപിക്കും; അക്രമരക്ഷകനായ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ അക്രൂരം നമസ്കരിക്കും, കൂടെ കൃഷ്ണന്റെ സ്നേഹിതരും വനവാസികളും ചേർന്ന് നമസ്കരിക്കും. അക്രൂരം വിചാരിച്ചു: "ഞാൻ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീഴുമ്പോൾ, ഭയപ്പെട്ടവർക്കും ആശ്രയാർഥികൾക്കും അഭയം നൽകുന്ന കൃഷ്ണൻ തന്റെ കമലഹസ്തം എന്റെ തലയിൽ വെക്കുമോ?" ആ സ്‌പർശം ലഭിച്ചപ്പോൾ, വിശ്വാമിത്രനും ബലിയും ലോകങ്ങളുടെ അധിപതിത്വം നേടി; അതുപോലെ, വിനോദത്തിൽ വ്രജയുവതികളുടെ ക്ഷീണം നീക്കിയതും കൃഷ്ണന്റെ സുഗന്ധമുള്ള കൈയാൽ ആയിരുന്നു. അക്രൂരം മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു: "ഞാൻ കംസന്റെ ദൂതനാണെങ്കിലും, സർവ്വം കാണുന്ന അച്യുതൻ എനിക്ക് വൈരാഗ്യം കാണിക്കില്ല; അവൻ അകത്തും പുറത്തും മനസ്സിൽ നടക്കുന്ന എല്ലാം ശുദ്ധദൃഷ്ട്യാൽ കാണുന്നു." അക്രൂരം പ്രതീക്ഷിച്ചു: "ഞാൻ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു കയ്യുയർത്തി നമസ്കരിക്കുമ്പോൾ, അവൻ കരുണയോടെ, സുമുഖമായൊരു ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കും; അപ്പോൾ എന്റെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിച്ചുപോകും, ഞാൻ നിർഭയാനന്ദം അനുഭവിക്കും." അക്രൂരം ആഗ്രഹിച്ചു: "എന്റെ ബന്ധുവും ഏകദൈവവുമായ കൃഷ്ണൻ എന്നെ വിശാലമായ ഭുജങ്ങളാൽ അണയിക്കും; അപ്പോഴേയ്ക്ക് തന്നെ എന്റെ കർമബന്ധങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും." അക്രൂരം വീണ്ടും വിചാരിച്ചു: "കയ്യുയർത്തി ഞാൻ നമസ്കരിക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ എന്നെ സ്പർശിക്കും; അപ്പോൾ പോലും, മനുഷ്യരായി ജനിച്ചിട്ടും കൃഷ്ണന്റെ അനുകൂല്യം പ്രാപിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നവരുടെ ജന്മം നിന്ദ്യമാണ്." കൃഷ്ണന് പ്രിയപ്പെട്ടവനോ, അപ്രിയവനോ, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനോ ഇല്ല; പക്ഷേ, കാമധേനു പോലെ അവനെ ആശ്രയിക്കുന്ന ഭക്തന്മാരെ അവൻ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. അതുപോലെ, യദുക്കുലത്തിലെ ഏറ്റവും മുതിർന്നവൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം അക്രൂരനെ അണയിച്ചു, വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു, കംസൻ ബന്ധുക്കളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ കഷ്ടതകൾ ചോദിച്ചു. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ ഓർത്തുകൊണ്ട് സഞ്ചരിച്ച അക്രൂരം, സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറൻ മലയിൽ എത്തുന്നപോലെ, രഥത്തിൽ ഗോകുലത്തിലെത്തിച്ചു. അവിടെ, ലോകാധിപതിമാരുടെ കിരീടത്തിൽ ചാർത്തുന്ന കൃഷ്ണന്റെ കാൽവയ്പ്പിന്റെ ചിഹ്നങ്ങൾ—താമര, യവം, അങ്കുഷം എന്നിവ—അക്രൂരം കണ്ടു. ആ ദൃശ്യത്തിൽ സന്തോഷവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞ്, കണ്ണുനീരും രോമാഞ്ചവും അനുഭവിച്ച്, അക്രൂരം രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ആ കാൽവയ്പ്പിന്റെ പൊടിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു: "ഇവയാണ് ഭഗവാന്റെ പാദപൊടി!" എന്ന് ആഹ്ലാദത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഹരിയുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ കാണുന്നോ, കേൾക്കുന്നോ, അനുഭവിക്കുന്നോ ചെയ്യുമ്പോൾ, അഹങ്കാരവും ഭയവും ദുഃഖവും ഉപേക്ഷിക്കുന്നതാണു ജീവികൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം. അക്രൂരം, വ്രജയിൽ, പശുവിനെ പാലിച്ച ശേഷം മടങ്ങുന്ന കൃഷ്ണനും രാമനും കണ്ടു; കൃഷ്ണൻ പീതാംബരവും രാമൻ നീലാംബരവും ധരിച്ച്, അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശരദ്കാലത്തിലെ താമരപൂവുപോലെയായിരുന്നു. അവർ ഇരുവരും യൗവനത്തിൽ, ഒരാൾ കൃഷ്ണവർണ്ണനും മറ്റാൾ ശുക്ലവർണ്ണനും, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ആകർഷകകേന്ദ്രങ്ങളായും, വിശാലമായ ഭുജങ്ങളോടെയും, മനോഹരമായ മുഖത്തോടെയും, ആനയുടെ കരുത്തും നടയുംപോലെയായിരുന്നു. അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ പതാക, വജ്രം, അങ്കുഷം, താമര എന്നിവയുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ ഉണ്ട്; അവർ വ്രജത്തെ അലങ്കരിച്ചു, ദയാപൂർണ്ണമായ ചിരിയോടെ നോക്കി. അവർ വിനോദത്തിൽ സുന്ദരരായി, പുഷ്പമാലകളും കാനനമാലകളും അലങ്കരിച്ച്, ദിവ്യഗന്ധങ്ങൾ പുരട്ടിയ ശരീരത്തോടെയും, ശുദ്ധവസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചും, കുളിച്ചും, ഭംഗിയായി നിന്നു. ആ പുരാതനപുരുഷന്മാർ, ലോകത്തിന്റെ കാരണവും അധിപതികളും, ഭൂമിക്ക് രക്ഷയ്ക്കായി ബാലരാമനും കേശവനും ആയി അവതരിച്ചിരുന്നു. അവർ ആകാശത്തിൽ നിന്നു വീശുന്ന പച്ചക്കല്ല് മലയും വെള്ളി മലയും പൊന്നാൽ അലങ്കരിച്ചതുപോലെ, സ്വയം പ്രകാശത്തോടെ എല്ലാ ദിക്കുകളിലെയും അന്ധകാരം നീക്കിയിരുന്നു. അക്രൂരം, അത്യന്തം സ്നേഹപൂർവ്വം, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടികയറി രാമ-കൃഷ്ണന്മാരുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണു. ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിൽ അത്യന്താനന്ദം അനുഭവിച്ച്, കണ്ണുനീരും രോമാഞ്ചവും നിറഞ്ഞ്, അക്രൂരം തന്റെ പേര് പോലും പറഞ്ഞുതരാൻ കഴിയാതെ നിന്നു. കൃഷ്ണൻ, ചക്രചിഹ്നം കൈയിൽ ചാർത്തിയവൻ, അടുത്ത് വന്ന്, അക്രൂരനെ സ്നേഹത്തോടെ അണയിച്ചു; കൃഷ്ണൻ, നമസ്കരിക്കുന്നവരെ സ്നേഹിക്കുന്നു. ശങ്കർഷണനും (ബലരാമനും), മഹാമനസ്സുള്ളവൻ, അക്രൂരനെ അണയിച്ച് കൈ പിടിച്ചു, സഹോദരനോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അവന്റെ ക്ഷേമം ചോദിച്ച്, ആദരപൂർവ്വം ഇരിപ്പിടം നൽകി, പാദങ്ങൾ കഴുകി, അതിഥിസത്കാരമായി മധുപർക്കം നൽകി. അതിഥിക്ക് ഒരു പശുവും സമർപ്പിച്ചു, യാത്രാക്ലാന്തി നീക്കാൻ ആദരപൂർവ്വം അവന്റെ അവയവങ്ങൾ മസാജ് ചെയ്തു, ശുദ്ധമായ ഭക്ഷണവും സമർപ്പിച്ചു. അക്രൂരം ആഹാരം കഴിച്ചശേഷം, ധർമ്മജ്ഞനായ രാമൻ, സ്നേഹപൂർവ്വം, യജ്ഞത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സുഗന്ധവും പുഷ്പമാലയും അക്രൂരനെ അണിയിച്ചു. നന്ദൻ, അക്രൂരനെ ആദരപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് ചോദിച്ചു: "കംസൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്ത്, ദയയില്ലാത്ത സ്ഥലത്ത് നിങ്ങൾ എങ്ങനെയുണ്ട് ദാശാർഹാ? ഞങ്ങൾ ക്രൂരനായ യജമാനന്റെ കീഴിലുള്ള ഇടയന്മാരെപ്പോലെ അല്ലേ?" കംസൻ തന്റെ സഹോദരിമക്കളുടെ മക്കളെ, അമ്മമാർ വിലപിക്കുമ്പോഴും, വെറുതെ കൊല്ലുകയായിരുന്നുവല്ലോ; അങ്ങനെ നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന് എങ്ങനെയാണു ക്ഷേമം എന്നറിയില്ല. നന്ദൻ സ്നേഹപൂർവ്വം ചോദിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരം യാത്രാക്ലാന്തി മറന്നു. അക്രൂരം, രാമ-കൃഷ്ണന്മാരാൽ ആദരപൂർവ്വം കിടക്കയിൽ ഇരുത്തപ്പെട്ടപ്പോൾ, യാത്രയിൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ സന്തോഷവും അനുഭവിച്ചു. ഭഗവാൻ പ്രസന്നനായാൽ എന്താണ് പ്രാപിക്കാനാകാത്തത്? എങ്കിലും, ഭഗവാനിൽ ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാനില്ല. വൈകുന്നേരം ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം, കൃഷ്ണൻ സുഹൃത്തുക്കളോട് കംസന്റെ പ്രവർത്തികളും, പുതിയ പദ്ധതികളും ചോദിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അക്രൂരനോട് പറഞ്ഞു: "പ്രിയനായ അക്രൂരാ, സ്വാഗതം! നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിലും ബന്ധുക്കളിലും എല്ലാം ക്ഷേമമാണോ?" പിന്നെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "കുടുംബം കംസന്റെ അധീനതയിൽ കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ക്ഷേമം ചോദിക്കാനാവുമോ?" "ഞങ്ങളാൽ എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് എത്ര ദു:ഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു; ഞങ്ങൾക്കായി അവരുടെ മക്കൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു, ഞങ്ങളാൽ അവരെ തടവിലടച്ചു. ഇന്ന് എന്റെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ കാണാൻ ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു; വരിക, നിങ്ങൾ വന്നതിന്റെ കാരണം പറയൂ." അക്രൂരം കൃഷ്ണന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ, യദുക്കുലത്തിലെ വൈരാഗ്യവും, കംസൻ വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതും, നാരദൻ കംസനോട് അനകദുണ്ടുഭിയുടെ പുത്രന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതും എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ അക്രൂരന്റെ കൃഷ്ണദർശനത്തിനായുള്ള യാത്രയും, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും അക്രൂരനെ സ്വീകരിച്ചതും, കുടുംബസംബന്ധിയായ ദുഃഖങ്ങളും, കംസന്റെ ദുഷ്പ്രവൃത്തികളും, അക്രൂരം കൃഷ്ണനോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞതും സ്നേഹപൂർവ്വം നടന്നു.