ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അന്നേ ദിവസം കംസൻ എന്നെ അത്യന്തം അനുഗ്രഹിച്ചതാണെന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നു. കാരണം, ഇന്ന് ഞാൻ ഹരിയുടെ പാദാരവിന്ദങ്ങൾ ദർശിക്കാനാണ് പോകുന്നത്. അവൻ ഈ ലോകത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ പാദനഖങ്ങളുടെ പ്രകാശം, പ്രാചീനന്മാർക്കു പോലും കടക്കാൻ കഴിയാത്ത അന്ധകാരത്തെ ഒരിക്കൽ അകറ്റിയിരുന്നതാണ്. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റു ദേവതകളും, ശ്രീദേവിയും, മഹർഷികളും, സാത്വതരായ ഭക്തരും ആരാധിക്കുന്ന, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കാട്ടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കുന്ന, ഗോപികമാരുടെ വക്ഷസ്സ് സ്പർശിച്ച് കുങ്കുമം ചേർത്തിരിക്കുന്ന ആ പാദങ്ങളാണ് ഞാൻ കാണാൻ പോകുന്നത്. മുകുന്ദന്റെ മുഖം ഞാൻ കാണും—അലങ്കൃതമായ കവിളുകളും മൂക്കും, ചിരിയുമായി കനിഞ്ഞുനോക്കുന്ന കമലനയനങ്ങളും, വളഞ്ഞ മുടികൂട്ടുകളും, ചുറ്റും മൃഗങ്ങൾ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്ന ആ മനോഹരമായ മുഖം. ഇന്ന് തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വിഷ്ണുവിനെ നേരിട്ട് ദർശിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ലഭിക്കും. ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി താൻ ഇച്ഛയാൽ മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിച്ച, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ആധാരമായ ആ മഹാത്മാവിനെ. അഹങ്കാരവും ദ്വന്ദവും ഇല്ലാത്ത നാരായണൻ തന്റെ തേജസ്സിലൂടെ അജ്ഞാനത്തിന്റെ അന്ധകാരത്തെ അകറ്റുന്നു. എന്നാൽ തന്റെ മായയാൽ, ജീവികളുടെയും അവയുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും ബുദ്ധിയുടെയും മുഖാന്തിരം അവൻ എല്ലാ വീടുകളിലും പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. അവന്റെ വചനങ്ങൾ, ഗുണങ്ങൾ, പ്രവർത്തികൾ, ജനനം—ഇവയെല്ലാം ശുഭം കലർത്തിയവയാണ്. അവയെ കേൾക്കുന്നതും ഓർക്കുന്നതും ലോകത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു, ഉജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നു. അതിൽ അനാസക്തരായവർ സുന്ദരമായ ശവങ്ങൾ പോലെയാണ്. സാത്വതകുലത്തിൽ അവതരിച്ച്, ദേവതകളിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ച്, തന്റെ കീർത്തി പ്രചരിപ്പിച്ച്, വ്രജയിൽ വസിക്കുന്ന ഭഗവാൻ—അവിടത്തെ ദേവതകൾ അവന്റെ പുണ്യകൃത്യങ്ങൾ പാടുന്നു. ഇന്ന് ഞാൻ അവനെ തന്നെ കാണും—മഹന്മാരുടെ ലക്ഷ്യം, ഗുരു, ത്രിലോകത്തിന്റെ ആനന്ദം, കൺകളുടെ ഉത്സവം, ശ്രീദേവി അഭിലഷിക്കുന്ന ആ രൂപം—പ്രഭാതത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക്. പിന്നീട്, അവൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, അവന്റെ സഹവാസികളോടൊപ്പം, മഹായോഗികൾ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്ന ആ പാദങ്ങൾ ഞാൻ വന്ദിക്കും; അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും കാട്ടുകാരും അങ്ങനെ തന്നെ വന്ദിക്കും. ശരീരത്തിൽ പേടിയും ഭയവും അകറ്റി, കാലസർപ്പത്തിൽ ഭയപ്പെട്ട് അഭയം തേടുന്നവർക്കു ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്ന അവന്റെ പാദത്തിൽ ഞാൻ വീണു നിന്നാൽ, ഭഗവാൻ തന്റെ പാദപദ്മം എന്റെ തലയിലിട്ടേക്കാം. അവൻ കൌശികനും ബലിയെയും അനുഗ്രഹിച്ചിരുന്നതും, വ്രജയിലുള്ള ഗോപികമാരുടെ ക്ഷീണം കളയാൻ തന്റെ സുഗന്ധമുള്ള കരങ്ങൾ സ്പർശിച്ചിരുന്നതും അതേ സ്പർശത്താലാണ്. അച്യുതൻ, സർവ്വം കാണുന്നവൻ, ഞാൻ കംസന്റെ ദൂതനായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും എന്നോട് വൈരാഗ്യം കാണിക്കില്ല. കാരണം, ഭഗവാൻ അന്തർബാഹ്യമായി മനസ്സിലൂടെ നടക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശുദ്ധദൃഷ്ടിയോടെ കാണുന്നു. ഞാൻ അവന്റെ പാദത്തിൽ വീണു, കയ്യുകൂപ്പി നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ കരുണയോടെ ചിരിച്ചുനോക്കിയാൽ, എന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും ഉടൻ അകറ്റപ്പെടും; ഞാൻ നിർഭയമായ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും. എന്റെ സ്വജനനായ, പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, ഏക ദൈവം എന്നെ തന്റെ വീരഭുജങ്ങൾകൊണ്ട് അണയിക്കട്ടെ. അപ്പോൾ തന്നെ അവൻ എന്നെ പരിശുദ്ധനാക്കും; എന്റെ കർമബന്ധങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും. കയ്യുകൂപ്പി വന്ദിച്ച് അവന്റെ അങ്കങ്ങളിൽ സ്പർശം കിട്ടുമ്പോൾ, അക്രൂരാ, അവൻ എന്നോട് സംസാരിക്കും. മനുഷ്യരായി ജനിച്ചിട്ടും അവനാൽ ആദരിക്കപ്പെടാത്ത ജനനം നിന്ദ്യമായതാണ്. ഭഗവാനെ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, ശത്രു, ഉപേക്ഷ്യൻ, ഇഷ്ടൻ എന്നിങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ, കാമധേനുവിനെ സമീപിക്കുന്നവർക്ക് അവൾ ഇഷ്ടംപോലെ നൽകുന്നത് പോലെ, ഭഗവാനും ഭക്തന്മാരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. പിന്നീട്, യദുക്കളിൽ മുതിരന്നവൻ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, കയ്യുകൂപ്പി വന്ദിച്ച അക്രൂരനെ അണയിച്ചു, വീട്ടിൽക്കുള്ളിൽ കൊണ്ടുപോയി, അവനുള്ള എല്ലാ ആദരങ്ങളും അർപ്പിച്ചു. കംസൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ കഷ്ടതകൾക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടു, ശ്വഫൽക്കപുത്രനായ അക്രൂരൻ രഥത്തിൽ യാത്രചെയ്ത് ഗോക്കുലിൽ എത്തി. സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറ് പർവ്വതത്തിൽ എത്തുന്നതുപോലെയാണ് അവന്റെ വരവ്. അവൻ അവിടെ, ലോകാധിപതികൾ അവരുടെ കിരീടത്തിൽ ധരിക്കുന്ന, കമലം, ധാന്യക്കുരു, അങ്കുശം മുതലായ അടയാളങ്ങൾ ഉള്ള കൃഷ്ണന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കൃഷിഗ്രാമത്തിൽ കണ്ടു. ആ ദൃശ്യം കണ്ടതിൽ ആനന്ദവും ഭക്തിഭാവവും നിറഞ്ഞ്, കണ്ണുനീരും രോമാഞ്ചവും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, അക്രൂരൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ആ പാദധൂളിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു: "അഹോ! ഇതാണ് ഭഗവാന്റെ പാദധൂളി!" എന്നു ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഹരിയുടെ ചിഹ്നങ്ങളെ ദർശിക്കുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, അഹങ്കാരം, ഭയം, ദുഃഖം എന്നിവ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് ജീവികള്ക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭമാണ്. കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും അക്രൂരൻ വ്രജയിൽ കണ്ടു. അവർ പശുവിനെ പാൽകുടിച്ച് മടങ്ങി വരികയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ പീതാംബരം, രാമൻ നീലാംബരം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശരദ്‌കാല കമലപൂവുപോലെയാണ്. അവർ യുവാക്കളായിരുന്നു—ഒരാൾ കറുത്ത നിറത്തിൽ, ഒരാൾ വെളുത്ത നിറത്തിൽ, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ആധാരങ്ങൾ, വിശാലമായ ഭുജങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുഖങ്ങൾ, ഭംഗിയുള്ള ദേഹങ്ങൾ, യുവാനായ യാനകളുടെ ബലവും നടയും. അവരുടെ പാദങ്ങളിൽ പതാക, വജ്രം, അങ്കുശം, കമലം തുടങ്ങിയ ചിഹ്നങ്ങൾ. അവർ വ്രജത്തെ അലങ്കരിച്ചു, ചിരിയും കരുണയും നിറഞ്ഞ നോട്ടങ്ങൾ. വനമാലയും പുഷ്പമാലയും അണിഞ്ഞ്, വിശുദ്ധ സുഗന്ധങ്ങൾ പുരട്ടി, സ്നാനവും നിർമലവസ്ത്രവും ധരിച്ച്, കളിയിലെയും ഭംഗിയിലെയും ആകർഷണത്തിൽ അവർ നിലകൊണ്ടു. ആ രണ്ടു പുരുഷോത്തമന്മാർ, ലോകത്തിന്റെ കാരണവും അധിപതികളും, ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി ബലരാമനും കേശവനുമെന്നു അവതരിച്ചവരാണ്. അവർ സ്വതേജസ്സാൽ നാലു ദിക്കുകളിലും അന്ധകാരത്തെ അകറ്റി, പച്ചമണിപർവ്വതവും വെള്ളിപർവ്വതവും പൊന്നാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ദീപ്തിയോടെ തിളങ്ങി. അക്രൂരൻ, അതീവ സ്നേഹഭാവത്തിൽ, രഥത്തിൽ നിന്ന് ദൗർവ്യഗ്രതയോടെ ചാടിവീണ് രാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും പാദങ്ങളിൽ വീണു. ഭഗവാനെ കണ്ടതിൽ അത്യന്താനന്ദത്തോടെ, കണ്ണുനീരും രോമാഞ്ചവും നിറഞ്ഞ്, അവന്റെ പേര് പറയാനാവാതെ ആവേശത്തിൽ മുങ്ങി. രഥചക്രചിഹ്നം ഉള്ള കൈകൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ അവനടുത്തെത്തി, സ്നേഹത്തോടെ അക്രൂരനെ അണയിച്ചു, ഭക്തനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനാണ് അവൻ. സങ്കർഷണനും അക്രൂരനെ അണയിച്ചു, അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു, സഹോദരനൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവരുടെ ക്ഷേമം ചോദിച്ചു, സന്നദ്ധമായി സത്കാരം നൽകി, പാദപ്രക്ഷാലനം നടത്തി, മധുപർക്കം അർപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം, അഥിതിയെ പശു നൽകി, ക്ഷീണം അകറ്റി, വിശുദ്ധവും സമൃദ്ധവുമായ ആഹാരം ഭക്തിപൂർവം അർപ്പിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചതിനുശേഷം, ധർമ്മജ്ഞനായ രാമൻ, സ്നേഹത്തോടെ, യജ്ഞങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സുഗന്ധവും പുഷ്പങ്ങളുമൊക്കെ അക്രൂരനു അർപ്പിച്ചു. നന്ദൻ, യഥാവിധി ആദരവോടെ ചോദിച്ചു: "കംസൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നിടത്ത്, ദയയില്ലാത്ത ഈ സ്ഥലത്ത്, ദാശാർഹാ, നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു? ഞങ്ങൾ ക്രൂരനായ യജമാനന്റെ കീഴിൽ ഉള്ള പശുപാലകർ പോലെയല്ലേ?" "സ്വന്തം സഹോദരപുത്രന്മാരെയും അമ്മമാരുടെ കരച്ചിലുകൾക്കിടയിൽ കൊല്ലുന്ന ആ ദുഷ്ടൻ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്കും എങ്ങിനെയാണ് ക്ഷേമം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്?" എന്ന് ചോദിച്ചു. ഇങ്ങനെ നന്ദൻ സ്നേഹപൂർവം സംസാരിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരൻ യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മറന്നു. ശുകൻ പറഞ്ഞു: കിടക്കയിൽ സുഖമായി ഇരുന്ന്, രാമനും കൃഷ്ണനും ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, അക്രൂരൻ യാത്രയിൽ ആഗ്രഹിച്ച എല്ലാ സന്തോഷവും ലഭിച്ചു. ഭഗവാൻ, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആധാരമായവൻ, പ്രസന്നനായാൽ അപ്രാപ്യമായത് ഒന്നുമില്ല. എങ്കിലും, ഭഗവാനോടു ഭക്തിയുള്ളവർക്ക് ഒന്നും അഭിലഷ്യമില്ല. സായാഹ്നഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ്, യദുകുലപുത്രനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം കംസന്റെ പ്രവൃത്തികളും പുതിയ പദ്ധതികളും അന്വേഷിച്ചു.