ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിന്റെ ദശമസ്കന്ധത്തിലെ "വ്യോമാസുരവധം" എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിച്ച ശേഷം, ശുകമുനി കഥ തുടരുന്നു. മതുരയിൽ അക്രൂർൻ ആ രാത്രി ചെലവഴിച്ചു. പുലർച്ചെ, ജാഗ്രതയോടെ, തന്റെ രഥത്തിൽ കയറി, നന്ദന്റെ ഗോക്കുലത്തിലേക്ക് യാത്ര പുറപ്പെടുകയായിരുന്നു. യാത്രയിൽ അക്രൂർന്റെ ഹൃദയം ഉല്ലാസവും ഭക്തിയും നിറഞ്ഞു; കമലനയനായ ഭഗവാനെ കാണാനാവുന്ന ഈ ഭാഗ്യത്തിന് പിന്നിൽ താൻ എന്ത് പുണ്യമാണ് ചെയ്തതെന്ന് അക്രൂർൻ ആലോചിച്ചു. "എന്ത് മഹത്വമുള്ള തപസ്സാണ് ഞാൻ ചെയ്തതോ, അല്ലെങ്കിൽ എന്ത് മഹാനുദാനമാണ് നൽകിയതോ, ഇന്ന് തന്നെ കേശവനെ ദർശിക്കാൻ സാധിക്കുകയാണ്!" എന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു. "ഇത്രയും മഹത്വമുള്ള കേശവന്റെ ദർശനം എനിക്ക് അത്യന്തം അപൂർവം തന്നെയാണ്. ബ്രഹ്മം ജപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ഇന്ദ്രിയസുഖാസക്തനായ ശൂദ്രന് അതുപോലെ അപൂർവം. എങ്കിൽ പോലും, എനിക്ക് പോലുള്ള ഒരു പാപിക്ക് അച്യുതന്റെ ദർശനം നിഷേധിക്കപ്പെടരുതേ; കാരണം, ചിലപ്പോൾ കാലത്തിന്റെ നദിയിൽ ഒഴുകിപ്പോകുന്നവരും അതിജീവിച്ച് കയാറാം." "ഇന്ന് എന്റെ ദുർഭാഗ്യങ്ങൾ അന്ത്യമായിരിക്കുന്നു, എന്റെ ജീവിതം ഫലപ്രദമായിരിക്കുന്നു; കാരണം ഞാൻ യോഗിമാർ ധ്യാനിക്കുന്ന ആ ഭഗവാന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ വണങ്ങുന്നു. കംസൻ തന്നെ എന്നെ ഈ മഹാഭാഗ്യത്തിലേക്ക് നയിച്ചിരിക്കുന്നു; ഹരിയുടെ പാദനഖങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശം, പുരാതനന്മാർ പോലും അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഇരുട്ട് അകറ്റിയതാണ്." "ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റു ദേവന്മാരും, ശ്രീദേവി, മഹർഷിമാർ, സാത്വതവർ—allരും പൂജിക്കുന്ന ആ പാദങ്ങൾ, കൃഷ്ണൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കാടിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ, ഗോപികമാരുടെ കുങ്കുമം കൊണ്ട് ചുവന്നിരിക്കുന്നു." "നിശ്ചയമായും ഞാൻ മുകുന്ദന്റെ മുഖം കാണും; മനോഹരമായ കവിളുകളും മൂക്കും, പുഞ്ചിരിയോടെ ചുവന്ന കമലനയനങ്ങൾ, ചുറ്റും വളഞ്ഞ കുരുന്നുകൾ, അവയെ ചുറ്റി മൃഷ്യങ്ങൾ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്നപോലെ." "ഇന്ന് തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വിഷ്ണുവിന്റെ മനോഹരമായ ദർശനം നേരിട്ട് അനുഭവിക്കാം; ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി മനുഷ്യമൂർത്തിയിൽ അവതരിച്ച, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സ്വയം പ്രതിഷ്ഠയായ ഭഗവാന്റെ ദർശനം." "ഞാൻ കാണാനിരിക്കുന്ന ആ ഭഗവാൻ, അഹങ്കാരവും ദ്വൈതവും ഇല്ലാത്തവൻ, തന്റെ തേജസ്സിലൂടെ അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടിയെ അകറ്റുന്നു; തന്റെ മായയാൽ, സകല ജീവികളുടെയും മനസ്സിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ബുദ്ധിയിലും അവൻ വെളിപ്പെടുന്നു." "ഭഗവാന്റെ വചനം, ഗുണങ്ങൾ, കർമ്മങ്ങൾ, അവതാരങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ലോകത്തെ ദുഷ്പ്രഭാവങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു, ഉജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നു, വിശുദ്ധമാക്കുന്നു; അവയെ അവഗണിക്കുന്നവർ മനോഹരമായ ശവങ്ങളാണ്." "സാത്വതകുലത്തിൽ അവതരിച്ച കൃഷ്ണൻ, ദേവന്മാർക്കും സന്തോഷം നൽകുന്നു; വ്രജയിൽ വസിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ മഹത്വം ദേവതകൾ പാടുന്നു." "ഇന്ന് ഞാൻ മഹാന്മാരുടെ ലക്ഷ്യമായ ഗുരുവിനെ, മൂന്നുലകത്തിനും ആനന്ദമായ, കണ്ണുകൾക്ക് ഉത്സവമായ, ശ്രീദേവിയുടെ ആഗ്രഹപ്രദമായ രൂപം, നേരിട്ട് ദർശിക്കാം." "പിന്നീട്, രഥത്തിൽ നിന്ന് കയറിവരുമ്പോൾ, ഭഗവാനോടൊപ്പം, യോഗിമാർ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്ന ആ പാദങ്ങൾ എനിക്കും ലഭിക്കും. ഞാൻ അവയിൽ വണങ്ങും; ഭഗവാന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും വനവാസികളും ഒരുപോലെ വണങ്ങും." "ഭഗവാൻ തന്റെ കമലഹസ്തം എന്റെ തലയിൽ വെക്കുമോ? കാലസർപ്പഭീതിയിൽ വിറയക്കുന്നവരെ രക്ഷിക്കുന്നവൻ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുമോ?" "ആ സ്പർശം കൊണ്ടാണ് കൗശികൻ (വിശ്വാമിത്രൻ) ബലിയെപ്പോലുള്ളവർ ഭഗവാനെ ആരാധിച്ച് മൂന്നുലകത്തെയും അധിപതിത്വം നേടിയത്; അതുപോലെ തന്നെ, കൃഷ്ണൻ കളിയിലായി വ്രജവനിതകളുടെ ക്ഷീണം അതേ സ്പർശം കൊണ്ട് അകറ്റിയിരുന്നു." "എനിക്ക് ഭഗവാനെ കാണാൻ സാധിക്കുമോ? ഞാൻ കംസന്റെ ദൂതനാണെങ്കിലും, അച്യുതൻ എന്നെ ശത്രുവെന്നു കണക്കാക്കില്ല; കാരണം അവൻ സർവ്വം കാണുന്നവൻ, മനസ്സിൽ ഉള്ളതും പുറത്തുള്ളതും അവനറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു." "ഞാൻ ഭഗവാൻ്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു കയറി, കയ്യിൽ കയ്യിട്ടു, ഭക്തിയോടെ നോക്കുമ്പോൾ, അവൻ ദയയും പുഞ്ചിരിയുമുള്ള ദൃഷ്ടിയോടെ എന്നെ നോക്കുമോ? അപ്പോൾ എന്റെ പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിക്കും; ഞാൻ നിർഭയമായ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും." "എന്റെ ബന്ധുവും, സുഹൃത്തും, ഏകദൈവവുമായ ഭഗവാൻ എന്നെ തന്റെ വിശാലമായ ഭുജങ്ങളിൽ ചേർത്ത് ആലിംഗനം ചെയ്യും; അപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ പരിശുദ്ധനാകും, കർമബന്ധങ്ങൾ അകറ്റപ്പെടും." "ഞാൻ കയ്യുമടക്കി വണങ്ങുമ്പോൾ, അവന്റെ ശരീരസ്പർശം ലഭിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ എന്നോട് സംസാരിക്കും; മനുഷ്യരായി ജനിച്ചിട്ടും ഭഗവാന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കാത്തവരുടെ ജനനം നിന്ദ്യമാണ്." "ഭഗവാന്റെ പ്രിയനായി ആരും ഇല്ല, ശത്രുവായും ഇല്ല, അവഗണ്യനായി ആരുമില്ല; എന്നാൽ, ആശാപാലമായ വൃക്ഷം സമീപിക്കുന്നവർക്കു ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ ഭക്തന്മാർക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു." ഇങ്ങനെ അക്രൂർൻ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടു യാത്ര തുടരുമ്പോൾ, ശുകമുനി പറയുന്നു: അക്രൂർൻ രഥത്തിൽ ഗോക്കുലിലെത്തിയപ്പോൾ, അത് സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറൻ പർവ്വതത്തിൽ എത്തുന്നതുപോലെയാണ്. അവൻ ഗോപുരത്തിൽ കാളകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, ലോകാധിപന്മാർ തലയിൽ ധരിക്കുന്ന ഭഗവാന്റെ പാദധൂളി അടയാളങ്ങൾ—കമലം, യവം, അങ്കുശം തുടങ്ങിയവ—കണ്ടു. ആ ദൃശ്യം കണ്ട അക്രൂർന്റെ ഹൃദയം ഭക്തിയാൽ നിറഞ്ഞു, കണ്ണുനീരും ഹൃദയസ്പന്ദനവും കൂടിയപ്പോൾ അവൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, ആ പാദധൂളിയിൽ നടക്കുമ്പോൾ, "അഹോ! ഇതാണ് ഭഗവാന്റെ പാദധൂളി!" എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ ഉച്ചരിച്ചു. ശരീരധാരികൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ലാഭം അഹങ്കാരവും ഭയവും ദുഃഖവും ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്; അതിനു തുടക്കം നൽകുന്നത് ഹരിയുടെ അടയാളങ്ങൾ കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതുമാണ്. അക്രൂർൻ കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും വ്രജയിൽ കണ്ടു; അവർ പശുവിനെ ദോഹിച്ച് മടങ്ങുകയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ മഞ്ഞ വസ്ത്രവും രാമൻ നീല വസ്ത്രവും ധരിച്ചിരുന്നതും, അവരുടെ കണ്ണുകൾ ശരത്കാലത്തിലെ കമലപൂവുപോലെയും മനോഹരമായിരുന്നതും. അവർ യുവാക്കളായിരുന്നു—ഒരാൾ കറുത്തും മറ്റാൾ വെളുപ്പും—സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരങ്ങൾ, വിശാലമായ ഭുജങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുഖങ്ങൾ, ദീപ്തിയുള്ള രൂപങ്ങൾ, യുവയാനകളുടെ ശക്തിയും നടയും. ആ മഹാത്മാക്കളുടെ പാദങ്ങളിൽ പതാക, വജ്രം, അങ്കുശം, കമലം തുടങ്ങിയ അടയാളങ്ങൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നു; അവരുടെ ദൃഷ്ടി കരുണയും പുഞ്ചിരിയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; അവർ വ്രജത്തെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വനമാലകളും പുഷ്പമാലകളും ധരിച്ച്, ദേഹത്ത് ദിവ്യഗന്ധം അണിഞ്ഞു, സ്നാനവും ശുഭ്രവസ്ത്രവും ധരിച്ചും അവർ കളിയിലായിരുന്നു. ഈ രണ്ടു പ്രാചീനപുരുഷന്മാർ ലോകത്തിന്റെയും കാരണന്മാരും അധിപന്മാരുമാണ്; ഭൂഭാരഹരണത്തിനായി ബാലരാമനും കേശവനുമെന്നു അവതരിച്ചവരാണ്. അവർ സ്വതസ്സായ പ്രകാശംകൊണ്ട് എല്ലാ ദിശകളിലും ഇരുണ്ടിയെ അകറ്റി; ഒരാൾ പച്ചക്കല്ലുപോലെയും മറ്റാൾ വെള്ളി മലപോലെയും, സ്വർണ്ണം കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ചതുപോലെയും. അക്രൂർൻ, അത്യന്തം പ്രേമത്താൽ ഉല്ലാസിച്ചവൻ, രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി, രാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും പാദങ്ങളിൽ വീണു വണങ്ങി. ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിൽ അത്യന്തം ആനന്ദിതനായ അക്രൂർന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു കണ്ണുനീർ ഒഴുകി, ശരീരം രോമാഞ്ചിതമായപ്പോൾ, തന്റെ പേരുപോലും പറയാൻ കഴിയാതെ അവൻ നിലവിളിച്ചു. ഭഗവാൻ, കൈയിൽ രഥചക്രചിഹ്നം തെളിഞ്ഞവൻ, അക്രൂരനെ സ്നേഹത്തോടെ സമീപിച്ചു, ആലിംഗനം ചെയ്തു; ഭക്തന്മാരെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനാണ് ഭഗവാൻ. ശങ്കർഷണൻ, മഹാമനസ്സുള്ളവൻ, അക്രൂരനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു, അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു, സഹോദരനോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അവരെ സ്നേഹപൂർവ്വം കൃത്യമായി വരവേറ്റു, സന്മാനപീഠത്തിൽ ഇരിപ്പിച്ചു, പാദപ്രക്ഷാലനം നടത്തി, മധുപാർക്കവും സമർപ്പിച്ചു. അതിനുശേഷം, അതിഥിയായി ഒരു പശുവും നൽകി, അക്രൂരന്റെ ക്ഷീണം സ്നേഹപൂർവ്വം തേച്ചു, വിശുദ്ധവും സമൃദ്ധവുമായ അന്നം ഭഗവാൻ സമർപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ അക്രൂർന്റെ ഭഗവദ്ഭക്തിയും ദർശനാനുഭവവും, കൃഷ്ണനും രാമനും നൽകിയ ആദരവും, വ്രജത്തിലെ ആ ദിവ്യസന്ദർശനവും, ശുകമുനി ഭക്തിപൂർവ്വം വിവരിച്ചു.