ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ ദിവ്യസാന്നിധ്യം അന്ന് ആ സഭാമണ്ഡപത്തിൽ തെളിഞ്ഞു. കാട്ടുപൂക്കളുടെ ഹാരമണിയിച്ചിരിക്കുകയും, മഴമേഘംപോലെ കറുത്ത ദേഹവും, പീതാംബരവും ധരിച്ചും, മനോഹരമായ രൂപത്തിലും, പൊന്നുപോലെയുള്ള അരബലയും, ദീപ്തമായ കിരീടവും കുന്ദലങ്ങളുമായി ദൈവികവും ആകർഷകവുമായ ഭാവത്തിൽ അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷനായി. ത്രിഭംഗി ഭാവത്തിൽ കനിവും, കൌസ്തുഭമണിയുടെ ഭാസുരതയും, കോടിയധികം മന്മഥന്മാരെക്കാൾ സൗന്ദര്യവും, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനപ്പൂവു് ലിപ്തമായ ദേഹവും—all അതിൽ ദൃശ്യമായിരുന്നു. അവൻ പരമാനന്ദസ്വരൂപിയായും, അമൃതസുന്ദരനായും, വേദനയില്ലാത്തവനായി, കൈയിൽ വംശി പിടിച്ചും ഭക്തരുടെ മനസ്സിൽ അതിവിശുദ്ധമായി പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോൾ വൈകുന്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉദ്ധവാദി വൈഷ്ണവർ ഈ കഥകൾ കേൾക്കുവാൻ രഹസ്യരൂപത്തിൽ അവിടെയെത്തി. വിജയഘോഷങ്ങളും, അതിശയമായ രസപൂർണതയും, പുഷ്പചൂർണ്ണവർഷവും, ശംഖനാദവും ആ സദസ്സിൽ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി. അവിടെ കൂടിയിരുന്നവർക്ക് ശരീരം, വീട്, സ്വയം എന്നുള്ള ബോധം മറന്നു പോയി; അവരുടെ ആവിഷ്കൃതമായ അവസ്ഥ കണ്ടു നാരദൻ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “മഹർഷിമാരേ, ഈ അതിശയശോഭ ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടു, ഏഴുദിവസത്തെ ഈ മഹോത്സവത്തിൽ പോലും അജ്ഞന്മാർ, കപടന്മാർ, മൃഗപക്ഷികൾ വരെ പാപമുക്തരാവുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യലോകത്ത് കലിയുഗത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതും, പാപക്കൂട്ടങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതും ഇതുപോലെയുള്ള കഥാശ്രവണത്തിനു സമം ഒന്നുമില്ല. ഏഴുദിവസത്തെ കഥയാഗംകൊണ്ടു ആര് ശുദ്ധരാവുന്നു? ലോകക്ഷേമം കണക്കിലെടുത്ത്, ആരെങ്കിലും പുതുവഴി പ്രഘോഷിച്ചിട്ടുണ്ടോ?” അപ്പോൾ കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: “എപ്പോഴും പാപം ചെയ്യുന്നവരും, ദുഷ്പ്രവൃത്തിയുള്ളവരും, വഴിതെറ്റിയവരും, കോപാഗ്നിയിൽ കത്തുന്നവരും, കപടരും, കാമികളുമായ മനുഷ്യർ കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യാഗംകൊണ്ടു ശുദ്ധരാവുന്നു. സത്യമില്ലാത്തവരും, മാതാപിതാക്കളെ അപമാനിക്കുന്നവരും, ആശയിൽ മുങ്ങിയവരും, ആശ്രമധർമ്മം പാലിക്കാത്തവരും, കപടരും, അസൂയയും ക്രൂരതയും ഉള്ളവരും ഈ യാഗംകൊണ്ടു ശുദ്ധരാവുന്നു. അഞ്ചു മഹാപാതകങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും, കപടപ്രവൃത്തിയുള്ളവരും, അസൂയയും ക്രൂരതയും ഉള്ളവരും, ബ്രഹ്മസ്വം ഉപഭോഗം ചെയ്യുന്നവരും, പരസ്ത്രീഗാമികളുമായവരും ഈ യാഗംകൊണ്ടു ശുദ്ധരാവുന്നു. തനു, വാക്ക്, മനസ്സ് എന്നിവകൊണ്ട് പാപം ചെയ്യുന്നവരും, കപടരും, ദുർദുഷ്കരന്മാരും, അന്യസമ്പത്ത് കൊണ്ടു സമ്പന്നരായവരും, അശുദ്ധരും, ദുഷ്ഛിന്തയുള്ളവരും ഈ യാഗംകൊണ്ടു ശുദ്ധരാവുന്നു. ഇനി ഞാൻ ഒരു പുരാതനകഥ പറയാം; കേൾവിയാൽ മാത്രം പാപനാശം വരും. തുങ്ഗഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരിക്കൽ മനോഹരമായ ഒരു നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയുള്ളവർ നാലു വർണ്ണങ്ങൾക്കനുസൃതമായി സത്യത്തിലും ധർമ്മത്തിലും ഭക്തിയിലും നിലകൊണ്ടവരായിരുന്നു. ആ നഗരത്തിൽ ആത്മദേവൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ വസിച്ചു; എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യവും, ശ്രുതി-സ്മൃതികളിൽ നിപുണതയും ഉള്ളവൻ, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചവൻ. ലോകത്തിൽ സമ്പന്നനും, ഭിക്ഷാടനജീവിയും ആയിരുന്ന ആത്മദേവന്റെ ഭാര്യ ധുന്ധുലി എന്നായിരുന്നു; അവൾ തന്റെ വാക്കിൽ ഉറച്ചവളും, സുന്ദരിയും, ഉത്തമകുലജയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൾ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുണ്ടാക്കിയവളും, ക്രൂരയും, അധികം സംസാരിക്കുന്നവളും, ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ നൈപുണ്യമുള്ളവളും, കഞ്ചാവളും, വഴക്കുപിടിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ളവളുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ഇരുവരും സൗഹൃദത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ടും, സമ്പത്തും ആഗ്രഹങ്ങളും വീട്ടിലും മറ്റും സന്തോഷം നൽകുന്നില്ലായിരുന്നു. പിന്നീട് സന്താനാർത്ഥം ഇരുവരും ധർമ്മപ്രവൃത്തികൾ ആരംഭിച്ചു; ദരിദ്രർക്ക് പശു, ഭൂമി, പൊന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ നൽകാറായി. സമ്പത്തിന്റെ പാതി ഭാഗം ധർമ്മംകൊണ്ടു ചെലവഴിക്കുമ്പോഴും, ഒരു പുത്രിയോ പുത്രിയോ ജനിച്ചില്ല; അതിനാൽ അവർ വലിയ മനോവ്യാകുലതയിൽ ആകുന്നു. ഒരിക്കൽ ആ ദ്വിജൻ, വിഷണ്ണനായി, വീട്ടുവിട്ടു കാടിലേക്ക് പോയി; ഉച്ചവെളിയിൽ ദാഹംകൊണ്ടു ഒരു കുളത്തിൽ എത്തി. വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം, സന്താനശൂന്യതയുടെ ദു:ഖത്തിൽ ക്ഷയിച്ച അവൻ അവിടെ ഇരുന്നു. കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സന്ന്യാസി അവിടെ എത്തി. അവനെ കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ, വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം, അടുത്ത് ചെന്നു, അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു, ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. സന്ന്യാസി ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, എന്തിനാണ് ഈ കരച്ചിൽ? ഈ വലിയ മനോവ്യാകുലത എന്താണ്? ദു:ഖത്തിന്റെ കാരണം വേഗം പറയൂ.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “മുനിവേ, പൂർവ്വപാപഫലങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ദു:ഖം പറയാൻ എന്തുണ്ട്? എന്റെ പിതാക്കന്മാർ തണുത്ത വെള്ളത്തിന് പകരം ചൂടുവെള്ളം കുടിക്കുന്നു. ദേവതകളും ദ്വിജന്മാരും എന്റെ പിണ്ഡപ്രദാനങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; സന്താനശൂന്യതയുടെ ദു:ഖത്തിൽ ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. പുത്രമില്ലാത്ത ജീവിതം, സന്താനശൂന്യമായ വീട്, പുത്രമില്ലാത്ത സമ്പത്ത്, വംശനാശം—എല്ലാം നശിച്ചവയാണ്. ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു വന്ധ്യയും, ഞാൻ നട്ട വൃക്ഷം ഫലഹീനവുമാണ്. വീട്ടിൽ കിട്ടുന്ന ഫലവും ഉടൻ നശിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, അദൃശ്യനായ, പുത്രമില്ലാത്ത എനിക്ക് ജീവിതം എന്തിന്?” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ സന്ന്യാസിയുടെ അടുത്ത് ദു:ഖത്തിൽ കനത്ത കരച്ചിൽ നടത്തി. അപ്പോൾ ആ മഹാതപസ്സുകാരനായ സന്ന്യാസിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ കാരുണ്യം ഉദിച്ചു. തന്റെ യോഗബലത്താലും, കപോളത്തിൽ അക്ഷരമാലയാലും സകലവും അറിഞ്ഞ സന്ന്യാസി ബ്രാഹ്മണനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു: “പുത്രാകാംക്ഷ എന്ന അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കൂ; കർമഫലപ്രവാഹം അതീവ ശക്തമാണ്. വിവേകം പ്രാപിച്ചു, ഭവാഭിലാഷം വിട്ട് ശാന്തനായി. ബ്രാഹ്മണാ, ഇന്ന് ഞാൻ നിന്റെ വിധി കണ്ടു; ഏഴു ജന്മം വരെ നിനക്കു പുത്രം ഉണ്ടാവില്ല. പണ്ടു സഗരനും പുത്രാർത്ഥം ദു:ഖം അനുഭവിച്ചു; അതിനാൽ കുടുംബാശയാകാംക്ഷ ഉപേക്ഷിക്കൂ—വിരാഗത്തിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ആനന്ദമുണ്ട്.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് വിവേകത്തിൽ എന്ത് പ്രയോജനം? എങ്കിൽ, എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു പുത്രം തരൂ; അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങി, നിന്റെ മുമ്പിൽ തന്നെ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും. പുത്രാദിസുഖം ഇല്ലാത്ത വൈരാഗ്യം ഉണങ്ങിയതാണ്; പുത്രന്മാരും മുമരന്മാരുമൊന്നുമൊന്നുമൊക്കെയുള്ള ഗൃഹസ്ഥന് ലോകത്തിൽ ഉല്ലാസമേറെയുണ്ട്.” ബ്രാഹ്മണന്റെ ആവശ്യം കണ്ട സന്ന്യാസി, തപസ്സിൽ സമ്പന്നനായവൻ, പറഞ്ഞു: “ചിത്രകേതു വിധിരേഖകൾ മാറ്റി ദുരിതം അനുഭവിച്ചു. വിധിക്ക് വിരുദ്ധമായ പരിശ്രമം ഫലം തരില്ല; പുത്രത്തിൽ നിന്നു സന്തോഷം ഉണ്ടാവില്ല. നീ ഇത്രയും ആഗ്രഹത്തോടെ ഉറച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് പറയാൻ?” അവളുടെ മനസ്സിന്റെ അവ്യക്തത കണ്ട സന്ന്യാസി, അവർക്കു ഒരു ഫലം നൽകി പറഞ്ഞു: “ഇത്, ഭാര്യയോടൊപ്പം കഴിക്കൂ; പിന്നെ നിനക്കൊരു പുത്രൻ ജനിക്കും.