ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കഥ ഇങ്ങനെ ഒഴുകുന്നു: കൃഷ്ണൻ ആര്യർക്കു അഭയദായകൻ, കാലസ്വരൂപിയായ് അർജുനനെ രഥിയാക്കി ഈ മഹാസൈന്യങ്ങളുടെ സംഹാരത്തെ ഞാൻ ഇപ്പൊഴ് നേരിട്ട് കാണും. പരമശുദ്ധമായ ജ്ഞാനത്തിൽ സങ്കീർണ്ണനായ്, സ്വസ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, യാതൊരു ആഗ്രഹവും അപൂർണ്ണമാകാത്ത, സ്വപ്രഭയാൽ മായയില്ലാത്ത, ഗുണസ്രോതസ്സിന്റെ ഉത്ഭവമായ ആ ഭഗവാനെ ഞങ്ങൾ ധ്യാനിക്കുന്നു. സർവ്വഭേദങ്ങൾ സ്വന്തം മായയാൽ സൃഷ്ടിച്ച, ലീലാർത്ഥം മാനുഷരൂപം ധരിച്ച, യദു, വൃഷ്ണി, സാത്വതരാശികളുടെ പ്രധാനം ആയിരിക്കുന്ന നാഥേ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ആശ്രയമായിരിക്കുന്ന ഭഗവാനേ, ഞങ്ങൾ നിനക്കു നമസ്കരിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനേ, യദുക്കളുടെ പ്രധാനിയെ വന്ദിച്ച്, ഭക്തശ്രേഷ്ഠനായ ആ മഹർഷി അവനാൽ അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം, ആ ദർശനത്തിൽ ആനന്ദിച്ചവണ്ണം യാത്രയായി. പിന്നെ, കീശിയെ യുദ്ധത്തിൽ സംഹരിച്ച ഗോവിന്ദൻ, സന്തോഷപൂർവ്വം ഗോപുരങ്ങളും കൂട്ടുകാരും കൂടെ, വൃന്ദാവനത്തിൽ പശുക്കളെ മേയിച്ചു, വ്രജത്തിലെ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷം പകരുന്നു. ഒരു ദിവസം പശുക്കളെ മലയുടെ ചാരലിൽ മേയിക്കുമ്പോൾ, ഗോപർ കുട്ടികൾ കള്ളന്മാരും രക്ഷകരും ആയും ആടുകളായും വിഭജിച്ച് ഒത്തിരി കളി കളിച്ചു. ചിലർ കള്ളന്മാരായി, ചിലർ പശുപാലകന്മാരായി, ചിലർ ആടുകളായി—all ഉല്ലാസത്തോടെ, ഭയമില്ലാതെ കളിച്ചു. അപ്പോൾ മായയുടെ പുത്രനായ വൈോമാസുരൻ, താന്ത്രികശക്തിയിൽ ഒരു ഗോപനായി വേഷം ധരിച്ചു, ആടുകളുടെ നേതാവായി നടിച്ച്, കള്ളന്മാരായി കളിച്ചവരെ പലരെയും കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി. വലിയ അസുരൻ അവരെ ഒരു ഗുഹയിൽ അടച്ചു, നാലോ അഞ്ചോ മാത്രം പുറത്തു വിട്ടു, ഗുഹയുടെ വാതിലിൽ വലിയ കല്ലിട്ടു അടച്ചു. ഈ ദുഷ്കൃത്യം കൃഷ്ണൻ മനസ്സിലാക്കി, ധാർമ്മികർക്കു അഭയം നൽകുന്നവൻ, സിംഹം പുലിയെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ ആ അസുരനെ പിടിച്ചു. വൈോമാസുരൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ ഭയങ്കരരൂപം, വലിയ പർവ്വതത്തോളം വലിപ്പത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുത്തി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, കൃഷ്ണന്റെ കരങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അച്യുതൻ തന്റെ ഭുജങ്ങൾകൊണ്ട് അവനെ കീഴടക്കി നിലത്ത് ഇടിച്ചു, ദേവതകൾ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, പശുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനെ സംഹരിച്ചു. പിന്നെ ഗുഹയുടെ വാതിൽ പൊളിച്ച്, വലിയ പ്രയാസത്തോടെ, അകത്തു കുടുങ്ങിയ ഗോപകുട്ടികളെ മോചിപ്പിച്ചു. ദേവതകളും ഗോപരും കൃതജ്ഞതയോടെ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു, കൃഷ്ണൻ സ്വന്തം വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇങ്ങനെ, ഭഗവത്പുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'വൈോമാസുരവധം' എന്ന മുപ്പത്തിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: അക്രൂരൻ, മഹാപണ്ഡിതൻ, ആ രാത്രി മഥുരയിൽ കഴിച്ചു. പുലർച്ചെ രഥം കയറി, നന്ദഗോകുലത്തേക്കു പുറപ്പെട്ടു. യാത്രക്കിടെ, ഭഗവാന്റെ കമലനയനങ്ങളെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, ഭക്തിഭാവം ഉണർത്തപ്പെട്ട് അക്രൂരൻ ചിന്തിച്ചു: ഞാൻ എന്ത് പുണ്യമോ മഹത്തായ തപസോ ചെയ്തതുകൊണ്ടാണോ ഇന്ന് കേശവനെ നേരിൽ കാണാൻ പോകുന്നത്? ഈ ദർശനം എനിക്കു അത്യന്തം അപൂർവം, ശൂദ്രനു ബ്രഹ്മപഠനം ലഭിക്കുന്നതുപോലെ അപൂർവം. എങ്കിലും, ഞാൻ ഇത്രയും പാപിയായിരുന്നാലും അച്യുതന്റെ ദർശനം നിഷേധിക്കപ്പെടരുതേ; കാരണം, ചിലപ്പോൾ കാലത്തിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവനും കരയിൽ എത്താറുണ്ട്. ഇന്ന് എന്റെ ദുർഭാഗ്യം ഇല്ലാതായി, ജീവിതം ഫലപ്രദമായി, കാരണം യോഗികൾ ധ്യാനിക്കുന്ന കമലപാദങ്ങൾക്കു ഞാൻ നമസ്കരിക്കും. ഇന്ന് തന്നെ കംസൻ എനിക്കു ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം ചെയ്തുവെന്നു തോന്നുന്നു; കാരണം ഹരിയുടെ കമലപാദങ്ങൾ ഞാൻ ദർശിക്കും. അതിന്റെ നഖപ്രഭയാൽ അത്രയും ഇരുണ്ട അജ്ഞാനമാകാശം പോലും ദൂരീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റു ദേവതകളും, ശ്രീദേവിയും, മഹർഷികളും, സാത്വതന്മാരും ആരാധിക്കുന്ന ഈ പാദങ്ങൾ, കൃഷ്ണൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കാട്ടിൽ പശുക്കളെ മേയിക്കുമ്പോൾ നടക്കുന്നു; ഗോപികകളുടെ കുങ്കുമം അവയിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ മുഖം, മനോഹരമായ കപോളങ്ങളും മൂക്കും, പുഞ്ചിരിയോടെ ചുവന്ന കമലനയനങ്ങൾ, കുരിയുന്ന മുടികൾ, ചുറ്റും മൃഗങ്ങൾ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഞാൻ ഇന്ന് ദർശിക്കുമോ? വിഷ്ണുവിന്റെ ഈ മനോഹരരൂപം, ഭൂഭാരഹരണാർത്ഥം സ്വേച്ഛയാൽ മാനുഷരൂപം ധരിച്ചവൻ, എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് നേരിട്ട് ദർശിക്കാനാകും എന്നു ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. അവൻ അഹങ്കാരദ്വന്ദ്വരഹിതനായ്, സ്വപ്രഭയാൽ അജ്ഞാനാന്ധകാരത്തെ ദൂരീകരിക്കുന്നു; തന്റെ മായയാൽ ജന്തുക്കളുടെ മനസ്സിലും ഇന്ദ്രിയങ്ങളിലും ബുദ്ധിയിലും വെളിപ്പെടുന്നു. അവന്റെ വാക്കുകളും ജന്മവും കർമ്മങ്ങളും, ശ്രുതിമധുരത്വം കൊണ്ടും, ശുഭവും ഉല്ലാസവും വിശുദ്ധിയും ലോകത്തിൽ പകരുന്നു; അവയിലേക്ക് അനാദരവുള്ളവർ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശവങ്ങളാണ്. കൃഷ്ണൻ സാത്വതകുലത്തിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു; ദേവതാശ്രേഷ്ഠന്മാർക്കും അതുല്യാനന്ദം നൽകുന്നു; വ്രജയിൽ ദേവതകൾ അവന്റെ ശുഭകർമ്മങ്ങൾ പാടുന്നു. ഇന്ന് ഞാൻ തന്നെ ആ മഹാപുരുഷനെ, ലോകങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യമായ ഗുരുവിനെ, ലോകത്രീയുടെയും പ്രിയനെയും, ശ്രീദേവിയുടെ ആഗ്രഹമായ രൂപധാരിയെയും, എന്റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് നേരിൽ കാണും. പിന്നീട്, കൃഷ്ണനും ബലരാമനും രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, യോഗികൾ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്ന ആ കമലപാദങ്ങൾ എനിക്കും ലഭിക്കും; ഞാൻ അവയെ നമസ്കരിക്കും; കൂട്ടുകാരും വനവാസികളും അങ്ങനെ ചെയ്യും. ഭയത്തിൽ വിറയുന്നവർക്ക് അഭയം നൽകുന്ന കമലഹസ്തം കൃഷ്ണൻ എന്റെ തലയിൽ വെച്ചേക്കുമോ എന്ന് ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു. അവന്റെ സ്പർശത്താൽ കൗശികനും ബലിയും ലോകത്രയാധിപത്യം നേടിയിട്ടുണ്ട്; അല്ലെങ്കിൽ, വ്രജയിലത്തെ ഗോപികമാരുടെ ക്ഷീണം കളയാൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുഗന്ധമുള്ള കൈകൊണ്ട് അവരെ സ്പർശിച്ചിരുന്നു. അച്യുതൻ, സർവ്വം കാണുന്നവൻ, ഞാൻ കംസന്റെ ദൂതനായിട്ടും എന്നെ ദ്വേഷിക്കില്ല; അവൻ മനസ്സിൽ നടക്കുന്നതും പുറത്തുള്ളതും ശുദ്ധദൃഷ്ടിയാൽ കാണുന്നവനാണ്. ഞാൻ കമലപാദങ്ങളിൽ വീണു കൈകൂപ്പി നിൽക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കരുണയുള്ള, മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കിയാൽ, എന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നിമിഷത്തിൽ നശിക്കും; ഞാൻ നിർഭയമായ മഹാനന്ദം അനുഭവിക്കും. എന്റെ ബന്ധുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ സുഹൃത്ത്, ഏകദൈവം, കൃഷ്ണൻ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചാൽ, ആ സമയത്ത് തന്നെ ഞാൻ ശുദ്ധനാകും; കർമബന്ധം നശിക്കും. കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ച ഞാൻ കൃഷ്ണന്റെ ദേഹസ്പർശം നേടുമ്പോൾ, അവൻ എന്നോട് സംസാരിക്കും; മനുഷ്യരിൽ ജനിച്ചിട്ടും അവനാൽ ആദരിക്കപ്പെടാത്തവരുടെ ജനനം നിർഥകമാണ്. കൃഷ്ണനു ആരുമില്ല ഏറ്റവും പ്രിയൻ, ഏറ്റവും ശത്രു, അവനു ആരെയും അവഗണിക്കില്ല; പക്ഷേ, കാമധേനു സമീപിച്ചവർക്കു ഫലം നൽകുന്നതുപോലെ, ഭഗവാൻ ഭക്തന്മാരെ അനുകൂലിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, യദുക്കളിൽ പ്രധാനം, സ്നേഹപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചു, കൈകൂപ്പി നമസ്കരിച്ച അക്രൂരനെ അകത്തേക്ക് വരുത്തി, എല്ലാ ആദരവുകളും ചെയ്തു, കംസൻ ബന്ധുക്കൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ കഷ്ടതകൾക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടു യാത്രചെയ്ത അക്രൂരൻ, രഥത്തിൽ കയറി, സൂര്യൻ അസ്തമാന പർവ്വതത്തിൽ എത്തുന്നതുപോലെ, ഗോകുലത്തിൽ എത്തി. അവൻ ഗോപഗ്രാമത്തിൽ കൃഷ്ണന്റെ പാദചിഹ്നങ്ങൾ കണ്ടു—ലോകാധിപതികളുടെ കിരീടത്തിൽ അലങ്കാരമായ ആ ചാരാളുകൾ, കമലവും യവവും അങ്കുശവും അടയാളമായി. ആ ദൃശ്യത്തിൽ അക്രൂരന്റെ ഹൃദയം ആനന്ദത്താൽ നിറഞ്ഞു; ഭക്തിയാൽ കണ്ണുനിറയെ കണ്ണുനീരും രോമാഞ്ചവും അനുഭവിച്ചു; രഥത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, അവിടെയൊക്കെ നടന്നു, "അഹോ! ഇതാണ് ഭഗവാന്റെ പാദധൂളി!" എന്ന് ഉല്ലാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ ഈ ദിവ്യകഥ ഒഴുകുന്നു.