ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭാഗവതത്തിലെ ഈ ഭാഗങ്ങളിൽ, ഭഗവാനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഭക്തൻ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: "സ്വയമേവ സ്വയം ആശ്രയം ആയിരിക്കുന്നവനേ, ആദിയിൽ, നിങ്ങളുടെ മായാശക്തിയാൽ ഗുണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവയുടെ സഹായത്താൽ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും, രക്ഷിക്കുകയും, ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഭൂഭാരമായ അസുരന്മാരെയും പീഡകരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും നശിപ്പിക്കാനും, സജ്ജന്മാരെ രക്ഷിക്കാനുമാണ് ഭഗവാൻ ഭൂമിയിലെത്തിയത്. സൗഭാഗ്യവശാൽ, കുതിരയുടെ രൂപത്തിൽ വന്ന ഈ അസുരൻ നിങ്ങളാൽ കളിയിലൊന്നുപോലെ കൊല്ലപ്പെട്ടു. അവൻ കിര്രികിര്രി അരിപ്പിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ദേവന്മാര്ക്ക് ഭയം വന്നു, ഉറങ്ങാത്തവരായ അവർ സ്വർഗം വിട്ടുപോയി. ഭഗവാനേ, നാളെ അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പിറകെ, ഞാൻ കാണും: ചാണൂരനെയും മുഷ്ടികനെയും മറ്റു മല്ലന്മാരെയും ആനയെയും കംസനെയും നിങ്ങൾ കൊല്ലുന്നത്. പിന്നെ ശംഖൻ, യവനൻ, മുരൻ, നരകാസുരൻ എന്നിവരെ തോൽപ്പിക്കുന്നത്, പാർിജാതവൃക്ഷം കൊണ്ടുവരികയും ഇന്ദ്രനെ തോൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ശൗര്യഗുണത്താൽ ലഭിച്ച ധീരയുവതികളുമായുള്ള വിവാഹങ്ങൾ, ദ്വാരകയിൽ ശാപം മാറിയ രാജാവ് നൃഗന്റെ മോക്ഷം, സ്യാമന്തകമണിയും അതിന്റെ ഉടമയായ ഭാര്യയും നേടിയത്, ബ്രാഹ്മണന്റെ മരിച്ച മകനെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത് — ഇതൊക്കെ നടക്കും. പിന്നെ, പൗണ്ഡ്രകനെ കൊല്ലൽ, കാശി നഗരം കത്തിക്കൽ, ദന്തവക്രന്റെ നാശം, മഹായാഗത്തിൽ ശിശുപാലന്റെ വധം എന്നിവയും. ദ്വാരകയിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ഭഗവാൻ ചെയ്യുന്ന മറ്റെല്ലാ വീര്യപ്രവൃത്തികളും ഞാൻ കാണും; ഭൂമിയിലെ കവിർ ഇവയെ പാടുന്നു. ഇപ്പോൾ ഈ മഹാസൈന്യങ്ങളുടെ നാശം, കാലസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ തന്നെ അർജുനനെ രഥികനാക്കി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് ഞാൻ കാണും. സ്വരൂപത്തിൽ അക്ഷയമായ ജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥിരനായ, യാതൊരു അഭിലാഷവും അപര്യാപ്തിയുമില്ലാത്ത, സ്വമഹിമയാൽ മായയില്ലാത്ത, ഗുണപ്രവാഹത്തിന്റെ ഉറവയായ ഭഗവാനെ ഞങ്ങൾ ധ്യാനിക്കുന്നു. സകലഭേദങ്ങളും സ്വമായയാൽ സൃഷ്ടിച്ച, ലീലാവശാൽ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച, യദു, വൃഷ്ണി, സാത്വതവംശത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രഭുവേ, ഞങ്ങൾ നമസ്കരിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ, യദുക്കളുടെ പ്രഭുവിനെ നമസ്കരിച്ച്, ഭഗവത് ഭക്തരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ആ മഹർഷി, അനുമതി വാങ്ങി, ആ ദർശനത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ പുറപ്പെട്ടു. ആ സമയം ഭഗവാൻ ഗോവിന്ദൻ, കെശിയെ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലുകയും, സന്തോഷത്തോടെ ഗോപന്മാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിക്കുകയും ചെയ്തു; വ്രജത്തിൽ സന്തോഷം പകരുന്നു. ഒരു ദിവസം, പശുക്കളെ മലഞ്ചരിവിൽ മേയിക്കവേ, ഗോപങ്ങൾ കള്ളന്മാർ, രക്ഷിതാക്കൾ എന്നിങ്ങനെ വിഭാഗങ്ങളായി ഒളിച്ചുകളി കളിച്ചു. ചിലർ കള്ളന്മാരായി, ചിലർ ഗോപന്മാരായി, ചിലർ ആടുകളായി മാറി, ഭയമോ വിചാരമോ ഇല്ലാതെ കളിച്ചു. അപ്പോൾ, മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമായ മായയുടെ മകൻ വ്യോമൻ, ഗോപൻ എന്ന വേഷത്തിൽ, ആടുകളുടെ നേതാവായി, കളിയിൽ കള്ളന്മാരായി നിന്നവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. വലിയ അസുരൻ അവരെ ഒരു പർവതഗുഹയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, നാലോ അഞ്ചോ പേരെ മാത്രം വിട്ട്, ഗുഹയുടെ വാതിൽ വലിയ കല്ലുകൊണ്ട് അടച്ചു. ഇതു മനസ്സിലാക്കി, സജ്ജന്മാരുടെ ആശ്രയനായ കൃഷ്ണൻ, വ്യോമൻ ഗോപന്മാരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, ഒരു സിംഹം പുലിയെ പിടിക്കുന്നതുപോലെ പിടിച്ചു. വൻപർവതം പോലെയുള്ള യഥാർത്ഥരൂപം സ്വീകരിച്ച അസുരൻ രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഭഗവാന്റെ ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ അവൻ പരാജയപ്പെട്ടു. അച്യുതൻ ഭുജബലത്തിൽ അവനെ കീഴടക്കി നിലത്ത് ഇടിച്ചു; ദേവന്മാർ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് നോക്കി നിൽക്കവേ, പശുക്കളെ കൊല്ലുന്നവനെ അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു. ശേഷം, കൃഷ്ണൻ ഗുഹയുടെ വാതിൽ പൊളിച്ച്, വലിയ കഷ്ടതയോടെ ഗോപന്മാരെ പുറത്തെടുത്തു; ദേവന്മാരും ഗോപന്മാരും മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ തന്റെ വ്രജയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഇതോടെ 'വ്യോമാസുരവധം' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. പിന്നീട്, ശുകദേവൻ പറയുന്നു: അക്രൂരൻ, ജ്ഞാനിയായ ഭക്തൻ, ആ രാത്രി മഥുരയിൽ കഴിയുകയും, പുലർച്ചെ രഥത്തിൽ കയറി നന്ദന്റെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തു. യാത്രക്കിടെ, ഭാഗ്യവാനായ അക്രൂരന്റെ ഭഗവാനോടുള്ള ഭക്തി ഉണർന്നു, അവൻ ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു: "എന്തു സുകൃതമാണ് ഞാൻ ചെയ്തതോ, എന്തു കഠിനതപസ്സാണ് ഞാൻ അനുഷ്ഠിച്ചതോ, എന്തു മഹാദാനമാണ് ഞാൻ നൽകിയതോ, ഇന്ന് ഞാൻ കേശവനെ ദർശിക്കാനിരിക്കുന്നത്? കീർത്തിയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഭഗവാന്റെ ദർശനം എനിക്കു വളരെ അപൂർവമാണ് — ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആസ്വാദനമുളവാക്കുന്ന ശൂദ്രനു ബ്രഹ്മോപദേശം ലഭിക്കുന്നത് എത്രയോ അപൂർവം! എങ്കിലും, ഞാൻ എത്രയൊ സങ്കടപ്പെട്ടവനാണെങ്കിലും അച്യുതന്റെ ദർശനം എനിക്കു നിഷേധിക്കപ്പെടരുതേ; ചിലപ്പോഴൊരിക്കൽ കാലനദിയിൽ ഒഴുകുന്നവനും കുറുകി കടക്കാറുണ്ട്. ഇന്ന് എന്റെ ദുർഭാഗ്യം അവസാനിച്ചു, എന്റെ ജന്മം ഫലപ്രദമായി; യോഗികൾ ധ്യാനിക്കുന്ന പാദാരവിന്ദങ്ങളോട് ഞാൻ വണങ്ങുന്നു. കംസൻ തന്നെ ഇന്ന് എനിക്ക് പരമാനുഗ്രഹം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; കാരണം, അവതാരമായ ഹരിയുടെ പാദാരവിന്ദം ഞാൻ കാണും — അതിന്റെ നഖവൈഭവം, പുരാതനർ പോലും കടക്കാൻ കഴിയാത്ത അന്ധകാരത്തെ അകറ്റിയതാണ്. ബ്രഹ്മാവും ശിവനും മറ്റു ദേവന്മാരും, ശ്രീദേവിയും, മഹർഷികളും, സാത്വതരും ആരാധിക്കുന്ന ആ പാദങ്ങൾ, കാട്ടിൽ സഖികളോടൊപ്പം പശുക്കളെ മേയിക്കുമ്പോൾ നടക്കുന്നു; ഗോപികകളുടെ കുങ്കുമം അവയിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും ഞാൻ മുകുന്ദന്റെ മുഖം കാണും — മനോഹരമായ കണങ്ങൾ, മൂക്ക്, പുഞ്ചിരിയോടെ ചുവപ്പു കമലക്കണ്ണുകൾ, ചുരുളുമുടികൾ, ചുറ്റുമുള്ള മൃഗങ്ങൾ അർചനം ചെയ്യുന്നപോലെ. ഇന്ന് തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വിഷ്ണുവിന്റെ മനോഹരരൂപം നേരിട്ട് കാണാൻ ഭാഗ്യമുണ്ടാകും; ഭൂഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ഭഗവാൻ മനുഷ്യമാകെ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻ അഹങ്കാരമോ ദ്വന്ദമോ ഇല്ലാത്തവൻ, തന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ട് അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടിയെ അകറ്റുന്നവൻ; തന്റെ മായയാൽ ജീവികൾക്ക് ജീവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, ബുദ്ധി എന്നിവയിലൂടെ അവനെ അനുഭവിക്കാൻ സാധിക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ വിശുദ്ധമായ വാക്കുകളും, പ്രവൃത്തികളും, ജന്മവും ലോകത്തെ ശുഭമാക്കുന്നു; അവയെ അവഗണിക്കുന്നവർ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ശവങ്ങൾ പോലെ. സാത്വതകുലത്തിൽ അവതരിച്ച ഭഗവാൻ, ദേവന്മാർക്ക് ആനന്ദം പകരുന്നു; വ്രജയിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട്, ദേവതകൾ അവന്റെ പുണ്യകൃത്യങ്ങൾ പാടുന്നു. ഇന്ന് ഞാൻ അവനെ കാണും — മഹാത്മാക്കളുടെ ലക്ഷ്യം, ഗുരു, മൂന്ന് ലോകങ്ങൾക്കും ആനന്ദം, കണ്ണുകൾക്കുള്ള ഉത്സവം, ശ്രീദേവിക്ക് പ്രിയമായ ആ രൂപം, പുലർച്ചെ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് നേരിട്ട് ലഭിക്കും. രഥത്തിൽ നിന്ന് ഭഗവാനോടൊപ്പം ഇറങ്ങുമ്പോൾ, യോഗികൾ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്ന ആ പാദങ്ങൾ ഞാൻ വണങ്ങും; സഖികളും വനവാസികളും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്യും. ഭഗവാൻ തന്റെ കമലപോലെ കൈ എന്റെ തലയിൽ വെക്കുമോ? കാലസർപ്പഭയത്തിൽ വിറയക്കുന്നവർക്കും ആശ്രയം തേടുന്നവർക്കും ഭയരഹിതത്വം നൽകുന്നവനാണ് അവൻ. ആ സ്പർശംകൊണ്ടാണ് കൗശികനും ബലിയുമെല്ലാം മൂലലോകപതിത്വം നേടിയത്; അല്ലെങ്കിൽ, വ്രജവനിതകളുടെ ക്ഷീണം കളിയിലൊന്നുപോലെ ഭഗവാൻ തന്റെ സുഗന്ധമുള്ള കൈകൊണ്ട് അകറ്റി." ഇങ്ങനെ അക്രൂരൻ ഭഗവാന്റെ ദർശനത്തിനായി ഉത്സുകനായിത്തന്നെ ഗോകുലത്തിലേക്ക് യാത്ര തുടരുന്നു.