ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കാളിയുഗത്തിന്റെ ദോഷങ്ങൾ പോലും നിങ്ങളെ കാണാൻ കഴിയില്ല; അതിന്റെ ശക്തി ലോകത്തിൽ പ്രഭവിക്കാനും കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, ഭക്തിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ഭക്തി ഹരിയുടെ ഭൃത്യന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വാസം ചെയ്തു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ ആസ്തികളിലും ദരിദ്രനായിരുന്നാലും, ഹരിയിലേയ്ക്കുള്ള ഭക്തി ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ സാക്ഷാൽ ഭാഗ്യവാനാണ്. കാരണം, ഭക്തിയുടെ ബന്ധനത്തിൽ പെട്ട്, ഹരി തന്റെ സ്വസ്ഥലത്ത് നിന്ന് വിട്ട് അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭാഗവതനെ കുറിച്ചുള്ള മഹത്വം ഇതിലും കൂടുതൽ പറയാനുണ്ടോ? ഭൂമിയിൽ ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ അവനിൽ ആശ്രയം പ്രാപിച്ചാൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും തന്നെ കൃഷ്ണനോടു സമത്വം പ്രാപിക്കും; മറ്റു ധർമങ്ങളിൽ അതിന് സാധ്യമല്ല. അപ്പോൾ, സുതൻ പറഞ്ഞു: വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അത്യന്തം അത്ഭുതകരമായ ഭക്തി കണ്ടപ്പോൾ, ഭക്തജനങ്ങളോടു സ്നേഹമുള്ള ഭഗവാൻ തന്റെ ദിവ്യലോകം ഉപേക്ഷിച്ചു. കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള വർണ്ണം, പിതാംബരം ധരിച്ച, മനോഹരമായ രൂപം, പൊന്നുരുക്കമുള്ള കട്ടിപട്ടയും, തിളങ്ങുന്ന കിരീടവും കുന്ദലവും അണിഞ്ഞ്, ഭംഗിയായ മൂന്നിടത്തും വളഞ്ഞ ഭാവത്തിൽ, കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, പതിനായിരം മന്മഥന്മാരുടെ സൗന്ദര്യവും, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനപ്പൂക്കൾ പുരട്ടിയവനും, പരമാനന്ദവും ചൈതന്യവും നിറഞ്ഞവനും, മധുരവും, വംശി പിടിച്ചും, ഭഗവാൻ ഭക്തരുടെ ശുദ്ധമായ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു. വൈകുണ്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉദ്ധവാദി വൈഷ്ണവർ ഈ കഥകൾ കേൾക്കാനായി രഹസ്യരൂപത്തിൽ ഭൂമിയിൽ എത്തി. അപ്പോൾ ജയഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങി, അത്യന്തം അമൃതരസം നിറഞ്ഞ അനുഭൂതി ഉണ്ടായി, പുഷ്പച്ചൂര്ണം മഴപോലെ വീണു, ശംഖനാദവും മുഴങ്ങി. അങ്ങോട്ടു കൂടിയിരുന്നവർക്ക് ശരീരം, വീട്, സ്വയം എന്നിങ്ങനെയുള്ള ബോധം മറന്നു; അവരുടെ ലയാവസ്ഥ കണ്ടുനിന്ന് നാരദൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “മഹർഷിമാരേ, ഈ ഏഴുദിവസം നീണ്ട ചടങ്ങിൽ നിന്നാണ് ഇത്തരമൊരു അത്ഭുതമഹിമ ഞാൻ ഇന്ന് അനുഭവിച്ചത്. ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്ന അജ്ഞന്മാർ, കപടന്മാർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ പോലും പാപമുക്തരായി മാറുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, മനുഷ്യലോകത്ത് കാളിയുഗത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിലും പാപം നശിപ്പിക്കുന്നതിലും ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നതിന് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല. ഏഴുദിവസത്തെ ഈ കഥയാഗത്തിൽ ആരൊക്കെയാണ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്? ലോകക്ഷേമം ചിന്തിച്ച്, ദയയുള്ളവൻ പുതിയൊരു മാർഗം കാണിച്ചിട്ടുണ്ടോ? പറയൂ.” കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: “എപ്പോഴും പാപം ചെയ്യുന്നവരും, ദുഷ്ടചെയ്യലിൽ ലിപ്തരായും വഴിതെറ്റിയവരുമായ മനുഷ്യർ, കോപാഗ്നിയിൽ കത്തുന്നവരും, കപടരും, കാമഭോഗികൾക്കുമാണ് കാളിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ കഥയാഗം ശുദ്ധീകരണമാകുന്നത്. സത്യരഹിതരും, മാതാപിതാക്കളെ അപമാനിക്കുന്നവരും, ആസക്തരായവരും, ആശ്രമധർമ്മരഹിതരും, കപടന്മാരും, അസൂയക്കാരും, ക്രൂരനും—ഇവർക്കും ഈ കഥയാഗം ശുദ്ധീകരണമാണ്. അഞ്ചു മഹാപാതകങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും, കപടരായി പെരുമാറുന്നവരും, അസുരന്മാരെപ്പോലെ ക്രൂരരും, ബ്രഹ്മസ്വത്തിൽ ആഹാരം ചെയ്യുന്നവരും, പരസ്ത്രീഗമനത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരും—ഇവർക്കും ഈ കഥയാഗം ശുദ്ധീകരണമാണ്. ശരീരം, വാക്ക്, മനസ്സ് എന്നിവയിലൂടെ പാപം ചെയ്യുന്നവരും, കപടരായും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവരും, അശുദ്ധരും, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്തു കൊണ്ട് സമ്പന്നരായവരും—ഇവർക്കും ഈ കഥയാഗം ശുദ്ധീകരണമാണ്. ഇപ്പോൾ ഞാൻ നിങ്ങളെക്കായി ഒരു പുരാതനകഥ പറയാം; അതു കേൾക്കുന്നവർക്കു മാത്രം പാപനാശം ഉണ്ടാകും. തുംഗഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരു ഭംഗിയുള്ള നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടുത്തെ നാലു വർണ്ണക്കാർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ധർമ്മത്തിൽ സത്യത്തിനും സദാചാരത്തിനും അർപ്പിതരായിരുന്നു. ആ നഗരത്തിൽ ആത്മദേവൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ വസിച്ചിരുന്നു; എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയവൻ, ശ്രുതി-സ്മൃതികളിൽ വിദഗ്ധൻ, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യനെപ്പോലെയായിരുന്നു. ലോകത്തിൽ സമ്പന്നനായ ഭിക്ഷുകൻ; അവന്റെ പ്രിയപത്നി ധുന്ധുലി എന്നായിരുന്നു. അവൾ സത്യവാചിനിയും, സൗന്ദര്യവതിയുമായിരുന്നു, ഉന്നതകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവളും. എന്നാൽ അവൾ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ആസക്തയായിരുന്നു, ക്രൂരയും, കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്നവളും, ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ നിപുണയുമായിരുന്നു; പക്ഷേ, കഞ്ചാവും, വഴക്കിൽ ആസ്വാദകയുമായിരുന്നു. ഈ ദമ്പതികൾ പരസ്പരസ്നേഹത്തോടെ ജീവിതം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ സമ്പത്തും കാമസുഖങ്ങളും അവരുടെ വീട്ടിൽ സന്തോഷം നൽകുന്നില്ലായിരുന്നു. പിന്നീട്, സന്താനാർത്ഥം അവർ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചു; ദരിദ്രർക്ക് പശുക്കളും ഭൂമിയും പൊന്നും വസ്ത്രങ്ങളും നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ സമ്പത്തിന്റെ പാതി ധർമ്മപഥത്തിൽ ചെലവാക്കി. എന്നിരുന്നാലും, ഒരു പുത്രനും പുത്രിയും ജനിച്ചില്ല; അതുകൊണ്ട് അവർ വലിയ വിഷമത്തിലായി. ഒരു ദിവസം, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഏറെ വിഷമിച്ച് വീട്ടുവിട്ടു കാടിലേക്കു പോയി. ഉച്ചയ്ക്ക് ദാഹം കൊണ്ടു ഒരു കുളത്തിനരികിൽ എത്തി. വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം, സന്താനമില്ലാത്ത ദുഃഖത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവൻ അവിടെ ഇരുന്നു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് ഒരു സന്യാസി അവിടെ എത്തി. അവനെ കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ അടുത്ത് ചെന്നു, അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങി, ദീർഘനിശ്വാസം പുറത്ത് വിട്ടു. സന്യാസി ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു? ഈ ശക്തമായ വിഷമം എന്താണ്? വേഗം നിന്റെ ദുഃഖകാരണങ്ങൾ പറയൂ.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “മഹർഷേ, ഏതെല്ലാം പാപഫലങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് ഈ ദുഃഖം വന്നതെന്ന് ഞാൻ പറയാൻ കഴിയില്ല; എന്റെ പിതൃകൾ തണുത്ത വെള്ളം പകരം ചൂടുവെള്ളം കുടിക്കുന്നു. ദേവതകളും, ദ്വിജന്മാരും എന്റെ അർപ്പണങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല. സന്താനമില്ലാത്ത ദുഃഖത്തിൽ ഞാൻ ജീവിതം ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. സന്താനമില്ലാത്ത ജീവിതം, പുത്രനില്ലാത്ത വീട്, പുത്രനില്ലാത്ത സമ്പത്ത്, വംശപരമ്പരയില്ലാത്ത കുടുംബം—ഇവയ്ക്ക് എന്ത് വില? ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു എല്ലാ വിധത്തിലും വന്ധ്യയാണ്; ഞാൻ നട്ടുവളർത്തുന്ന വൃക്ഷം പോലും ഫലമില്ലാതെയാണ്. എന്റെ വീട്ടിൽ എങ്ങനെയെങ്കിലും കിട്ടുന്ന ഫലവും ഉടൻ നശിക്കുന്നു; സന്താനമില്ലാത്ത ഞാൻ, ഈ ജീവിതം എന്തിനാണ്?” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, അവൻ സന്യാസിയുടെ അരികിൽ ദുഃഖത്തിൽ കിടന്ന് കരഞ്ഞു. അപ്പോൾ ആ സന്യാസിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ കാരുണ്യം ഉദിച്ചു. തന്റെ യോഗശക്തിയാൽ എല്ലാം അറിഞ്ഞ്, കപോളത്തിൽ അക്ഷരമാലയോടെ, സന്യാസി ബ്രാഹ്മണനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു: “സന്താനമെന്ന ആഗ്രഹരൂപമായ അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കൂ; കർമ്മത്തിന്റെ ഗതി ശക്തമാണ്. വിവേകം പ്രാപിച്ച് ലോകത്തിൽ ആഗ്രഹം ഉപേക്ഷിക്കൂ. ബ്രാഹ്മണാ, നിന്റെ വിധി ഞാൻ ഇന്നാണ് കണ്ടത്; ഏഴ് ജന്മത്തോളം നിനക്കൊരു പുത്രനും ഉണ്ടാവില്ല. മുമ്പ് സഗരനും സന്താനാർത്ഥം കഷ്ടപ്പെട്ടു; അതുകൊണ്ട് കുടുംബാശയങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കൂ—വൈരാഗ്യത്തിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും സുഖമുണ്ട്.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “വിവേകത്താൽ എനിക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം? എനിക്ക് ഒരു പുത്രനെ തരിക, ബലാത്സംഗം ചെയ്താലും. അല്ലെങ്കിൽ, ദുഃഖത്തിൽ ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കും.