ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വസുദേവൻ തന്റെ സ്നേഹിതനായ നന്ദനിൽ തന്റെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നതും, ആ കുട്ടികൾ തന്നെയാണ് രാജാവിന്റെ ആളുകളെ സംഹരിച്ചതെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഭൂജരാജാവ് കംസൻ ക്രോധത്തിൽ വിറെച്ചു പോയി. വധിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച് കസേരിൽ നിന്ന് ഒരു കഠിനമായ വാൾ എടുക്കുകയും, എന്നാൽ നാരായണഭക്തനായ നാരദൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷനായി, "നിന്റെ മരണമാണ് ഈ രണ്ടു ബാലന്മാർ," എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി കംസനെ തടഞ്ഞു. ഇതറിഞ്ഞ കംസൻ വസുദേവനെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പ് കെട്ടികളിൽ ബന്ധിച്ചു. ദൈവദൂതനായ നാരദൻ പിന്മാറിയപ്പോൾ, കംസൻ കീശിനെ വിളിച്ചു, "നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തിൽ പാർക്കുന്ന രാമനും കെശവനും കൊല്ലണം. അതിനുശേഷം മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശല, തോഷല തുടങ്ങിയവരെയും അയക്കണം," എന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചു. അതിനുശേഷം, മന്ത്രിമാരെയും ഹസ്തിപാലകരെയും വിളിച്ചു, "നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ, ഇവരാണ് പ്രബലമായ മല്ലന്മാരായ ചാണൂരനും മുഷ്ടികയും. നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തിൽ അനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ, രാമനും കൃഷ്ണനും പാർക്കുന്നു. എന്റെ മരണമാണ് അവരുടെ കൈകളിൽ നിർദ്ദിഷ്ടമായിരിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ ഇവരെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലണം. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും കാണാൻ കഴിയുന്നവിധം വലിയ മല്ലപ്രാകാരവും വേദികളുമൊക്കെ ഒരുക്കണം," എന്നുപറഞ്ഞു. "പ്രധാനമന്ത്രിയേ, കുവലയാപീഡ എന്ന ആനയെ അരങ്ങിന്റെ കവാടത്തിൽ കൊണ്ടുവരിക. അവൻ എന്റെ ശത്രുക്കളെ അവിടെ കൊല്ലട്ടെ. നാല്പത്തിയൊന്നാം ദിവസത്തിൽ ബാണയാഗം ആചാരപ്രകാരം ആരംഭിക്കണം; ശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ ഭഗവാനായ യജമാനനു സമർപ്പിക്കാനായി ഒരുക്കണം." എല്ലാം നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, യദുക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ അക്രൂരനെ വിളിച്ചു, കൈ പിടിച്ചു, "ദയാമനസ്സുള്ളവനേ, എന്റെ മാനത്തിനായി എന്നോടു സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കണം. ഭൂജരും വൃഷ്ണികളും തമ്മിൽ നിന്നെക്കാൾ നല്ലവൻ ഇല്ല. അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു. ഇൻദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയം വെച്ചതുപോലെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു." "നന്ദന്റെ വൃജയിലേക്ക് പോയി അനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാരെയും ഇവിടേക്ക് ഈ രഥത്തിൽ കൊണ്ടുവരിക. ദേവന്മാർ തന്നെ വൈകുണ്ഠത്തിൽ നിന്നു എന്റെ മരണത്തിന് കാരണമാകുന്നവരെ അയച്ചിരിക്കുന്നു. ആ കുട്ടികളെയും, നന്ദനെ മുന്നിൽ നിർത്തി ഗോപന്മാരെയും, അവരുടെ സമ്മാനങ്ങളോടുകൂടി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരിക." "അവരെ കൊണ്ടുവന്നാൽ, കുവലയാപീഡ എന്ന ആന അവരെ കൊല്ലും; അതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽ മല്ലന്മാർ അവരുടെ ജീവൻ എടുത്തേക്കും. അവരെ കൊല്ലുമ്പോൾ വസുദേവനും മറ്റു ബന്ധുക്കളെയും നശിപ്പിക്കും; വൃഷ്ണി, ഭൂജ, ദാശാര്ഹ എന്നീ കുടുംബങ്ങൾ മുഴുവൻ ഇല്ലാതാക്കും. എന്റെ വൃദ്ധനായ അച്ഛൻ ഉഗ്രസേന, അവന്റെ സഹോദരൻ ദേവക എന്നിവരെയും ശത്രുതയിൽ ഉള്ളവരെയൊക്കെ കൊല്ലും." "അപ്പോൾ ഭൂമി ശത്രുമുക്തമാകും; ജരാസന്ധൻ ഗുരുവാണ്, ദ്വിവിദ എന്റെ സുഹൃത്ത്, ശംബരൻ, നരക, ബാണൻ എന്നിവരൊക്കെയും എന്റെ വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളാണ്. ഇവരോടൊപ്പം ഞാൻ ദേവസഖ്യരായ രാജാക്കന്മാരെ സംഹരിച്ചു ഭൂമിയിൽ ആനന്ദം അനുഭവിക്കും." "ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി, കളിയിൽ ആസ്വാദിക്കുന്ന രാമനും കൃഷ്ണനും വില്ല്യാഗം കാണാനും യദുനഗരിയുടെ മഹിമ കാണാനും ഉടൻ കൊണ്ടുവരണം," എന്നുപറഞ്ഞു. അക്രൂരൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ കല്പന യുക്തിയുക്തമാണ്. ശത്രുക്കളെ നീക്കം ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങളുടെ കടമയാണ്. വിജയവും പരാജയവും വിധിയുടെ കാര്യമാണ്; അതാണ് ഫലത്തിന് കാരണം. ആളുകൾ വലിയ ശ്രമം ചെയ്യുന്നുവെങ്കിലും, വിധി തടസ്സപ്പെടുത്തുമ്പോഴും അവർ സന്തോഷവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കല്പന അനുഷ്ഠിക്കും." ഇങ്ങനെ അക്രൂരനെ നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, കംസൻ മന്ത്രിമാരെ വിടപറഞ്ഞു കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പോയി. അക്രൂരും തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അടുത്ത ദിവസം, കംസൻ അയച്ച കീശി എന്ന അശ്വദാനവൻ, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന ശക്തനായ കുതിര, ഭൂമിയെ കുതിരകാൽകൊണ്ടു നടുങ്ങിച്ചും, കേശം വീശിയും, ഭയാനകമായി കുരുത്തും ആകാശം ഉരുക്ക് കുരുത്തും എല്ലാവരെയും ഭയപ്പെടുത്തി. വലിയ കണ്ണുകളും, ഭയാനകമായ വായും, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള കായവും, കംസയ്ക്ക് സഹായം ചെയ്യാനായി ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ, നന്ദന്റെ വൃജയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, വൃജം മുഴുവൻ നടുങ്ങി. കൃഷ്ണന്റെ ഗോപസംഘത്തെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന കീശിയുടെ കുരുത്തും വാലിൽ ആകാശം ഉരുക്കിയതും കണ്ട കൃഷ്ണൻ, ഗോപന്മാരുടെ നായകനായ प्रभു, സിംഹംപോലെ ഘോഷിച്ചുവിളിച്ചു. അപ്പോൾ, യാഗം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന കൃഷ്ണനെ കീശി ആക്രോശത്തോടെ നേരിട്ട് പാഞ്ഞു, ആകാശം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ, കാൽകൊണ്ടു കൃഷ്ണനെ അടിച്ചു. എന്നാൽ, അദൃശ്യനായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ക്രോധത്തിൽ അവനെ വഞ്ചിച്ചു, ഇരുവശത്തും പിടിച്ചു, കാലിൽ പിടിച്ച് ചുറ്റി, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ എറിയുന്നതുപോലെ, നൂറു ധനുസ് ദൂരം അവനെ അകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. ബോധം വീണ്ടെടുത്ത കീശി, വീണ്ടും കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു, വായ തുറന്ന് കൃഷ്ണനിലേക്ക് പാഞ്ഞു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ അവന്റെ വായിൽ കയറ്റി, പാമ്പ് താന്റെ കുഴിയിൽ കയറുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണന്റെ കൈ അവന്റെ പല്ലുകളിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, അതു ചൂടുപിടിച്ച ഇരുമ്പുപോലെ പൊട്ടിപ്പോയി. കൃഷ്ണന്റെ കൈ അവന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഇരുമ്പുതുണ്ടുപോലെ വീർത്ത് വളർന്നപ്പോൾ, ശ്വാസം അടച്ച്, കൈകാലുകൾ വിറെച്ചു, കീശി രക്തം ഊറിച്ച്, കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു, നിലംപതിച്ചു, ജീവൻ വിട്ടു. ആ പിണ്ഡത്തിൽ നിന്ന്, ബില്വഫലംപോലെയുള്ള ദേഹത്തിൽ നിന്ന്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൈ പിന്‍വലിച്ചു. എളുപ്പത്തിൽ ശത്രുവിനെ സംഹരിച്ചിട്ടും, അതിൽ അഹങ്കാരമോ അത്ഭുതമോ കാണിച്ചില്ല. ദേവതകൾ പുഷ്പവൃഷ്ടി നടത്തി കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. അപ്പോൾ, ഭക്തശ്രേഷ്ഠനായ ദൈവമുനി നാരദൻ അവിടെ വന്നു, പാപരഹിതനായ കൃഷ്ണനോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: "കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, അഗാധസ്വരൂപാ, യോഗേശ്വരാ, വിശ്വനാഥാ, വാസുദേവാ, സാത്വതശ്രേഷ്ഠാ, പ്രഭോ! നീയാണു സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ ആത്മാവ്, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിലെ പ്രകാശം, ഹൃദയഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സാക്ഷിയും മഹാപുരുഷനുമാണ് നീ." "നീ സ്വയം സ്വയം ആശ്രയിക്കുന്നവൻ; ആദിയിൽ, മായാവശാൽ ഗുണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു, അവയാൽ നീ ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും, നിലനിര്‍ത്തുകയും, ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു." "ഭൂഭാരമായി വന്ന അസുരന്മാരെയും ദുഷ്ടന്മാരെയും, രാക്ഷസന്മാരെയും സംഹരിക്കാനും, സജ്ജന്മാരെ രക്ഷിക്കാനും നീ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭാഗ്യവശാൽ, ദേവതകളെ പോലും ഭയപ്പെടുത്തി സ്വർഗം വിട്ടുപോകാൻ കാരണമായ ഈ അശ്വദാനവനെ നീ കളിയോട് കൂടി സംഹരിച്ചു." "നാളെ അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പിന്നാലെ, കൃഷ്ണാ, നീ ചാണൂര, മുഷ്ടിക, മറ്റു മല്ലന്മാർ, ആന, കംസൻ എന്നിവരെ സംഹരിക്കുന്നതും ഞാൻ കാണും. അതിനുശേഷം ശംഖ, യവന, മുര, നരക എന്നിവരുടെ നാശവും, പാർിജാതവൃക്ഷത്തിന്റെ അപഹരണവും, ഇൻദ്രന്റെ പരാജയവും ഞാൻ ദർശിക്കും.