ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ കുകുദ്മിൻ എന്ന കാളയാക്രമിക്കാരനെ സംഹരിച്ച ശേഷം, ദ്വിജന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു. ബാലരാമനോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ ഗോപുരവാസികളുടെ കണ്ണിന് ഉത്സവമായത് പോലെ ഗോപുരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അപ്പോൾ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ വീര്യപ്രകടനത്തിലൂടെ അരിഷ്ടാസുരൻ സംഹരിക്കപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ ദിവ്യദർശിയായ നാരദമഹർഷി, കംസനുമായി ഈ വാർത്ത അറിയിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു: യശോദയുടെ മകൾ, ദേവകിയുടെ ബാലനായ കൃഷ്ണൻ, രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ രാമൻ—ഇവരെ ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ വിശ്വസ്തനായ നന്ദനോടു ഏല്പിച്ചു. നന്ദന്റെ കൂട്ടത്തിൽ ഇവരെ വസുദേവൻ ഒളിപ്പിച്ചു; ഇവരാൽ തന്നെയാണ് നിന്റെ ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്ന് നാരദൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഈ വാർത്ത കേട്ട കംസൻ ക്രോധാവേശത്തിൽ അളവുകടന്ന്, വാളെടുത്ത് വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. എന്നാൽ നാരദൻ തന്നെ തടഞ്ഞു, ഈ രണ്ടു പുത്രന്മാരാണ് കംസന്റെ മരണകാരണമെന്ന രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി. അതിനാൽ കംസൻ വസുദേവനെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പുകെട്ടികളിൽ ബന്ധിച്ചു. ദിവ്യദർശിയായ നാരദൻ പുറപ്പെട്ടതോടെ, കംസൻ കീശിനെന്ന അസുരനെ വിളിച്ചു. രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലാൻ അയച്ചു, പിന്നെ മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശല, തോഷല എന്നിവരെയും അയയ്ക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. അടുത്ത്, കംസൻ തന്റെ മന്ത്രിമാരെയും ആനക്കാരെയും വിളിച്ചു: “ഇവരാണ് പരാക്രമശാലിയായ ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും. നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തിൽ അനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ—രാമനും കൃഷ്ണനും—വസിക്കുന്നു. എന്റെ മരണമാണ് ഇവരാൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടത്. നിങ്ങളെ ഇവരെ ഇവിടെ കുരശ്ശ് മത്സരത്തിൽ കൊല്ലണം. നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും ഈ പോരാട്ടം കാണാൻ വേദികൾ ഒരുക്കണം.” “പ്രധാനമന്ത്രിയേ, കുവലയാപീഡനെന്ന ആനയെ അരങ്ങിന്റെ വാതിലിൽ കൊണ്ടുവരിക; അവൻ എന്റെ ശത്രുക്കളെ അവിടെ കൊല്ലട്ടെ. പതിനാലാം ദിവസത്തിൽ ബാണയാഗം ആചാരപ്രകാരം ആരംഭിക്കണം; വിശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ യജ്ഞത്തിന്നായി സമർപ്പിക്കണം.” ഇങ്ങനെ എല്ലാ കാര്യങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, യദുകുലത്തിലെ പ്രധാനികളിൽ ഒരാളായ അക്രൂരനെ വിളിച്ചു, കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു: “ദയാവാനായ അക്രൂരാ, ഭോജരും വൃഷ്ണികളും തമ്മിൽ നിന്നേക്കാൾ ഉപകാരപ്രദനില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു. ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയിച്ചപോലെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. നന്ദന്റെ വ്രജയിൽ പോയി അനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും ഉടൻ ഈ രഥത്തിൽ കൊണ്ടുവാ. വൈകുണ്ഠവാസികളായ ദേവതകൾ എന്റെ മരണത്തിന് കാരണമെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. നന്ദനും മറ്റ് ഗോപുരവാസികളും സമ്മാനങ്ങളുമായി ഇവരോടൊപ്പം വരട്ടെ.” “അവരെ കൊണ്ടുവന്നാൽ, ആനകൊണ്ട് ഞാൻ അവരെ കൊല്ലിക്കും; അതിൽ രക്ഷപെട്ടാൽ, ചാണൂരനും മുഷ്ടികനും പോലുള്ള കുരശ്ശന്മാരാൽ അവരെ കൊല്ലിക്കും. അവരെ കൊല്ലുമ്പോൾ വസുദേവനും മറ്റു ബന്ധുക്കളെയും ഞാൻ നശിപ്പിക്കും; വൃഷ്ണി, ഭോജ, ദശാർഹ എന്നിവർ എല്ലാവരെയും കൊല്ലും. എന്റെ പിതാവായ ഉഗ്രസേനനും അവന്റെ സഹോദരൻ ദേവകനെയും, എനിക്കു ശത്രുത്വമുള്ളവരെയും ഞാൻ സംഹരിക്കും. അപ്പോൾ ഭൂമി ശത്രുക്കളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമാകും. ജരാസന്ധൻ ഗുരുവാണ്, ദ്വിവിദൻ സുഹൃത്ത്; ശംഭരൻ, നരകൻ, ബാണൻ എന്നിവരും എന്റെ അനുരാഗികൾ. അവരോടൊപ്പം ദേവപക്ഷക്കാരായ രാജാക്കളെ ഞാൻ സംഹരിക്കും, ഭൂമി ആസ്വദിക്കും. അതിനാൽ രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും വ്രജത്തിൽ നിന്ന് ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക; അവർ ബാണയാഗവും യദുനഗരിയുടെ മഹിമയും കാണട്ടെ.” അക്രൂരൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ ശരിയാണു; ശത്രുക്കളെ നീക്കംചെയ്യുന്നത് നിങ്ങളുടെ കടമയുമാണ്. വിജയവും പരാജയവും വിധിയുടെ അധീനമാണ്; വിധിയാണ് ഫലങ്ങൾക്ക് കാരണം. ആളുകൾ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും വിധി തടസ്സമാകുമെങ്കിൽ അവർ സന്തോഷവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കും. എന്നിരുന്നാലും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ അനുഷ്ഠിക്കും.” ശ്രീശുകാചാര്യൻ പറയുന്നു: ഇങ്ങനെ അക്രൂരനെ നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, കംസൻ മന്ത്രിമാരെ വിടവാങ്ങി കൊടുത്തു; അക്രൂരനും സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതേസമയം, കംസന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന ശക്തനായ കേശി എന്ന കുതിരാസുരൻ ഭൂമിയെ കുതിരക്കാലുകളാൽ പതിച്ചു, കേശം കാറ്റിൽ വീശി, ഭയാനകമായ കുരയ്ക്കലോടെ ആകാശം കമ്പിച്ചുകൊണ്ടു എല്ലാവരെയും ഭയപ്പെടുത്തിച്ചു. വലിയ കണ്ണുകളും ഭയാനകമായ വായും വൻ കഴുത്തും കരിമേഘംപോലെയുള്ള കേശിയും ഉള്ള കേശി, കംസനെ സഹായിക്കാൻ ദുഷ്പ്രേരണയോടെ, നന്ദന്റെ വ്രജത്തിലേക്ക് എത്തി, വ്രജവും നടുങ്ങി. കേശിയുടെ കുരയ്ക്കലും വാൽ കൊണ്ട് കാറ്റിൽ ആകാശമേഘങ്ങൾ ചിതറിച്ചതും കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ, ഗോപുരവാസികളുടെ നേതാവ്, സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ചു അസുരനെ വിളിച്ചു. അപ്പോഴവൻ കൃഷ്ണൻ യാഗം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതറിഞ്ഞ്, ആകാശം തന്നെ വിഴുങ്ങാൻ പോകുന്നവനപോലെ ക്രോധത്തോടെ കൃഷ്ണനെ കാലുകൊണ്ട് അടിച്ചു. എന്നാൽ, അവ്യക്തനായ കൃഷ്ണൻ, കോപത്തിൽ കേശിയെ വഞ്ചിച്ചു, ഇരുകൈകളാൽ പിടിച്ചു, കാലിൽ പിടിച്ച് ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ എറിയുന്നതുപോലെ, നൂറു ധനുസ് ദൂരം അകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. കേശി വീണ്ടും ബോധം നേടി, അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി കൃഷ്ണനെതിരെ തുറന്ന വായോടെ ഓടിച്ചു. കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ കരം കേശിയുടെ വായിൽ പാമ്പ് ദ്വാരത്തിൽ കയറുന്നതുപോലെ കയറ്റി. കൃഷ്ണന്റെ കൈ കേശിയുടെ പല്ലുകളിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ, ഉരുക്കു ചൂട് കൊണ്ട് പല്ലുകൾ തകർന്നതുപോലെ അവ പിഴിഞ്ഞു വീണു. കൃഷ്ണന്റെ ഭുജം അകത്ത് ഇരുമ്പുതണ്ടുപോലെ വ്യാപിച്ചു, കേശിയുടെ ദേഹത്തു ശ്വാസം അടച്ചുപൂട്ടി, അവൻ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു, കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു, രക്തം ഛർദിച്ചു, ജീവൻ വിട്ടു വീണു. ആശയക്കുരുമുളകിന്റെ പഴംപോലെയുള്ള കേശിയുടെ ദേഹത്തിൽ നിന്ന് കൃഷ്ണൻ തന്റെ ഭുജം പിന്‍വലിച്ചു. ശത്രുവിനെ എളുപ്പത്തിൽ സംഹരിച്ചിട്ടും, കൃഷ്ണൻ അതിൽ അഭിമാനിച്ചില്ല, അത്ഭുതപ്പെടുകയും ചെയ്തില്ല. ദേവതകൾ പുഷ്പവർഷം നടത്തി കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ചു. അപ്പോൾ ദൈവഭക്തനായ നാരദമഹർഷി കൃഷ്ണനെ സമീപിച്ച് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: “കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, അഗാധസ്വരൂപാ, യോഗാധിപതേ, വിശ്വനാഥാ, വാസുദേവാ, സാത്വതപ്രവരാ, സ്വാമീ! നീ എല്ലാവരുടെയും ആത്മാവാണ്, ജ്ഞാനികൾക്കിടയിൽ ഏകപ്രഭയാണ്, ഹൃദയഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സാക്ഷിയും മഹാപുരുഷനും പ്രഭുവുമാണ്. നീ സ്വയം തന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നവനാണ്; ആദിയിൽ നീ മായയാൽ ഗുണങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു; അവയാൽ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിര്‍ത്തുകയും ലയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഭൂഭാരമായ അസുരന്മാരെ, പീഡകരെ, രാക്ഷസന്മാരെ സംഹരിക്കാനും സത്പുരുഷന്മാരെ രക്ഷിക്കാനുമായി നീ അവതരിച്ചത്.