ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഹരി തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ ഭുജംമേൽ കൈവെച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ, അരിṣ്ടാസുരൻ ക്രുദ്ധിയിൽ നിലം കുത്തി കുതിരയുടെ വാലുപോലെ വലഞ്ഞ്, കൃഷ്ണനെതിരെ ഭയാനകമായ ചാർജ്ജ് നടത്തി. അതിന്റെ മൂക്കുകൾ കുത്തിയ നിലയിൽ, കണ്ണുകൾ ചുവന്നതും ഉരുണ്ടതുമായ അരിṣ്ടൻ, അച്യുതനെ ഓടിച്ചെത്തി, ഇന്ദ്രൻ വിടുന്ന വജ്രംപോലെ ഒരു കുന്തകാഴ്ചയോടെ. കൃഷ്ണൻ അസി൦്റെ കൊമ്പുകൾ പിടിച്ചു, പതിനെട്ടു ചുവടുകൾ പിന്നോട്ട് പോയി, ആസുരനെ ആന മറ്റൊരു ആനയെ വലിച്ചുപോകുന്നതുപോലെ വലിച്ചു നീക്കി. കൃഷ്ണൻ അവനെ വലിച്ചെറിഞ്ഞതോടെ, അരിṣ്ടൻ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു, ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞു, കഠിന ക്രോധത്തിൽ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു. അസി൦്റെ കൊമ്പുകൾ പിടിച്ചു, കൃഷ്ണൻ അവനെ കാലിൽ അമർത്തി നിലത്ത് വീഴ്ത്തി, നനഞ്ഞ വസ്ത്രം ചുരുട്ടുന്നതുപോലെ ചുരുട്ടി, കൊമ്പ് കൊണ്ടു അടിച്ചു, അസി൦്റെ ദേഹം തളർന്ന് വീണു. അസി൦്റെ വായിൽ നിന്ന് രക്തം, മൂത്രം, മല എന്നിവ പുറത്തുവന്നു, കാലുകൾ അലയിച്ചു, കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു, ദേഹിക വേദനയിൽ തളർന്നു, നിരൃതിയുടെ കൈകളിൽ അവൻ മരണപ്പെട്ടു. ദേവതകൾ കൃഷ്ണനെ പൂക്കൾ ചാർത്തി, ഗാനംപാടി, വാഴ്ത്തി. ഈ രീതിയിൽ കുകുദ്മിൻ എന്ന കാളാസുരനെ വധിച്ച കൃഷ്ണൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ പ്രശംസയോടെ, ബാലരാമനോടൊപ്പം ഗോപീകളുടെ കണ്ണുകൾക്കൊരു ഉത്സവമായി ഗോപുരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അരിṣ്ടാസുരൻ കൃഷ്ണന്റെ അതിമാന്യമായ കൃത്യങ്ങളിൽ വധിക്കപ്പെട്ടതോടെ, ദൈവങ്ങളെ ദർശിക്കുന്ന ദിവ്യശ്രേഷ്ഠനായ നാരദമുനി കംസനെ അറിയിക്കാൻ പോയി. യശോദയുടെ മകൾ, ദേവകിയുടെ മകൻ കൃഷ്ണൻ, രോഹിണിയുടെ മകൻ രാമൻ എന്നിവയെ ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ നന്ദനിൽ ഏൽപ്പിച്ചുവെന്ന് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു. നന്ദനിൽ ഏൽപ്പിച്ച ആ രണ്ട് കുട്ടികൾ കംസന്റെ ആളുകളെ വധിച്ചവരാണ്; കേട്ടതോടെ ഭോജരാജാവായ കംസൻ, ക്രോധത്തിൽ അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അലയിച്ചു. കഠിനമായ വാളെടുത്ത് വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ച കംസനെ, നാരദൻ തടഞ്ഞു; ആ രണ്ട് മക്കൾ തന്നെയാണ് കംസന്റെ മരണകാരണമെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി. ഇതറിഞ്ഞ കംസൻ, വസുദേവനും ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പുകെട്ടിൽ ബന്ധിച്ചു. ദിവ്യശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ പുറപ്പെട്ടു, കംസൻ കേശിനെ വിളിച്ചു. "രാമനും കേശവനെയും കൊല്ലൂ; ശേഷം മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശാല, തോഷല, മറ്റുള്ളവരെ അയയ്ക്കൂ," എന്ന് കംസൻ കേശിനോട് പറഞ്ഞു. ഭോജരാജാവ് മന്ത്രിമാരെയും ആനക്കാരെയും വിളിച്ചു, "ഇവരാണ് ശക്തരായ ചാണൂരയും മുഷ്ടികയും. നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തിൽ ആനകദുണ്ടുഭിയുടെ മക്കളായ രാമനും കൃഷ്ണനും ഉഴുന്നിരിക്കുന്നു; എന്റെ മരണവും അവരുടെ കൈകളിൽ വരുമെന്ന് പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു." "നിങ്ങൾ ഇവരെ ഇവിടെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലണം; വിവിധ വേദികൾ ഒരുക്കി, മല്ലയുദ്ധശാലയെ ചുറ്റി, നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും ഇവരുടെ പോരാട്ടം കാണാൻ കഴിയട്ടെ." "പ്രധാനമന്ത്രിയേ, കുവലയാപീഡ എന്ന ആനയെ അരങ്ങിന്റെ വാതിലിൽ കൊണ്ടുവരിക; അവൻ എന്റെ ശത്രുവിനെ അവിടെയിൽ കൊല്ലട്ടെ." "ചതുര്ദശിയിൽ ബാണയാഗം ആചാരരീതിയിൽ ആരംഭിക്കട്ടെ; ശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ ഭഗവാന്റെ യാഗത്തിനായി കൊണ്ടുവരിക." ഇങ്ങനെ പ്രായോഗിക കാര്യങ്ങളിൽ വിദഗ്ധനോട് നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, യദുക്കുലത്തിലെ പ്രധാനം ആക്രൂരനെ വിളിച്ചു, കൈ പിടിച്ച്, "ദയാനിധിയേ, ആദരത്തോടെ എന്റെ സൗഹൃദം സ്വീകരിക്കൂ; ഭോജരും വൃശ്ണികളും തമ്മിൽ നിന്നിൽപോലെ ആരും സ്നേഹമില്ല." "ആകയാൽ, സുജനമേ, ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു; നീ പ്രധാനകാര്യങ്ങൾ സാധിക്കാനാകുമെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നു, ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയിച്ചപോലെ." "നന്ദന്റെ വ്രജത്തിൽ ആനകദുണ്ടുഭിയുടെ മക്കൾ ഉഴുന്നിരിക്കുന്നു; അവരെ ഈ രഥത്തിൽ ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക." "വൈകുണ്ഠവാസികളായ ദേവതകൾ എന്റെ മരണത്തെ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു; അവരെ, നന്ദന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഗോപന്മാരെയും, അവരുടെയൊപ്പമുള്ള സമ്മാനങ്ങളെയും ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക." "അവരെ കൊണ്ടുവന്നാൽ, ഞാൻ അവരെ മരണമായ ആനയാൽ കൊല്ലിക്കും; രക്ഷപ്പെട്ടാൽ, മല്ലന്മാരാൽ, വജ്രംപോലെ ഭയാനകരായവരെ കൊണ്ട് കൊല്ലിക്കും." "അവരെ കൊല്ലിയാൽ, വസുദേവനും മറ്റ് പീഡിതരായവരും, അവരുടെ ബന്ധുക്കളായ വൃശ്ണി, ഭോജ, ദശാർഹന്മാരെയും ഞാൻ നശിപ്പിക്കും." "ഉഗ്രസേന, എന്റെ വയോധികനായ പിതാവും, സിംഹാസനമാഗ്രഹിക്കുന്ന അവന്റെ സഹോദരൻ ദേവകനും, എനിക്കു വിരുദ്ധരായ മറ്റുള്ളവരും ഞാൻ കൊല്ലും." "ഇതുകഴിഞ്ഞാൽ, ഈ ഭൂമി കട്ടികൾക്കുമില്ല; ജരാസന്ധൻ എന്റെ ഗുരു, ദ്വിവിദ എന്റെ പ്രിയസഖാവാണ്." "ശംബര, നരക, ബാണൻ എന്റെ സൗഹൃദത്തിൽ അർപ്പിതരാണ്; അവരോടൊപ്പം ദേവതകളുമായി ബന്ധമുള്ള രാജാക്കന്മാരെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും, ഭൂമിയിൽ ആസ്വദിക്കും." "ഇതറിഞ്ഞ്, രാമനും കൃഷ്ണനും, കളിയിൽ ആനന്ദിക്കുന്നവരെ, ബാണയാഗം കാണാനും യദുനഗരത്തിന്റെ മഹത്വം കാണാനും ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക." ആക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ കല്പനയുമാണ്, ശത്രുക്കളെ നീക്കം ചെയ്യുന്നതും നിങ്ങളുടെ കടമയാണ്; വിജയവും പരാജയവും ഭാഗ്യത്തിന്റെ കൈവശമാണ്, ഫലത്തിന്റെ കാരണമാണ് ഭാഗ്യം." "മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായി വലതും ശ്രമിക്കും, ഭാഗ്യത്തിൽ തടസ്സമുണ്ടെങ്കിലും, ആനന്ദവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കും. എന്നിരുന്നാലും, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കല്പന അനുഷ്ടിക്കും." ശ്രീ ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ ആക്രൂരനെ നിർദ്ദേശിച്ച്, മന്ത്രിമാരെ വിട്ടു, കംസൻ തന്റെ രാജമന്ദിരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ആക്രൂരനും തന്റെ വീടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനുശേഷം, കംസൻ അയച്ച കേശി എന്ന ശക്തമായ, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന കുതിര, കാളിന്റെ കാൽകൊണ്ടു ഭൂമിയെ തറച്ചു, ക mane ഉരുണ്ടു, അതിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള നാദം ആകാശം വിറയിപ്പിച്ചു, എല്ലാവരെയും ഭയപ്പെടുത്തി. അതിന്റെ കണ്ണുകൾ വലുതും, വായ് ഭീകരവും, കഴുത്ത് വലിയും, ഒരു കറുത്ത മഴമേഘംപോലും, കംസയെ സഹായിക്കാൻ ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ, നന്ദന്റെ വ്രജത്തിൽ എത്തി, അതിനെ വിറയിപ്പിച്ചു. കേശിയുടെ ക neighing-ഉം വാലിൽ കിടക്കുന്ന മേഘങ്ങളും, കൃഷ്ണന്റെ സ്വന്തം ഗോപുരം ഭയപ്പെടുത്തി. കൃഷ്ണൻ, ഗോപന്മാരുടെ നായകൻ, സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ചു, ആസുരനെ വിളിച്ചു. കേശി, കൃഷ്ണൻ യാഗം നടത്തുമ്പോൾ, ആകാശം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതുപോലെ ക്രോധത്തിൽ മുന്നോട്ട് ചാർജ്ജ് ചെയ്തു, അതിന്റെ കാൽകൊണ്ടു കൃഷ്ണനെ അടിച്ചു; അതിന്റെ വേഗം അതികഠിനവും സഹിക്കാൻ കഴിയാത്തതുമായിരുന്നു. എന്നാൽ, അപ്രകൃതനായ കൃഷ്ണൻ, ക്രോധത്തിൽ കേശിയെ വഞ്ചിച്ച്, രണ്ടു കൈകളിൽ പിടിച്ചു, അതിന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ച്, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ എറിയുന്നതുപോലെ, നൂറു ധനുസ് ദൂരം എറിഞ്ഞു. കേശി വീണ്ടും ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, ക്രോധത്തിൽ കൃഷ്ണനെതിരെ തുറന്ന വായോടെ ഓടിച്ചു; കൃഷ്ണൻ ചിരിച്ച്, തന്റെ കൈ കേശിയുടെ വായിൽ കയറ്റി, പാമ്പ് താന്റെ കവലയിൽ കയറുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണന്റെ കൈ കേശിയുടെ പല്ലിൽ തൊട്ടതോടെ, പല്ലുകൾ ചൂടുള്ള ഇരുമ്പ് തകർന്നപോലെ തകർന്നു; കൃഷ്ണന്റെ ശക്തമായ കൈ, ആസുരന്റെ ശരീരത്തിൽ കയറി, ഇരുമ്പ് ദണ്ഡു പോലെയും, അവഗണിക്കപ്പെട്ടതുപോലെയും, വിശാലമായി. കൃഷ്ണന്റെ കൈ അകത്തു വീർപ്പുമുട്ടി, കേശി വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞു, കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു, ശരീരം അലയിച്ചു, രക്തം വമിച്ചു, ജീവൻ നഷ്ടമായി നിലത്ത് വീണു.