ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അച്യുതൻ നിലത്ത് തന്റെ കൈയാൽ ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ അടി നൽകി, അരിഷ്ടനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവൻ അരിഷ്ടനോട്, “ദുഷ്ടന്മാരുടെ അഹങ്കാരം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ ഞാൻ തന്നെയാണ്, നീ പോലുള്ള ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവരെ,” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഹരി തന്റെ ഭുജം സുഹൃത്തിന്റേതിൽ വച്ച്, കാത്തുനിന്നു. അതിനിടയിൽ കോപത്തോടെ അരിഷ്ടൻ തന്റെ കുരുവിച്ചുകൊണ്ടു നിലം ചുരണ്ടി, വാൽ കാട്ടിൽ കാട്ടുപൊയ്മഴക്കാറ്റുപോലെ ചുറ്റി, ക്രൂരതയോടെ കൃഷ്ണനിലേക്കു പാഞ്ഞു. തീവ്രമായ കൊമ്പുകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി, ചുവന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അച്യുതനെ കാഴ്ച്ചയിൽ പെടുത്തി, അരിഷ്ടൻ ഇന്ദ്രൻ ഇടിച്ചുവിടുന്ന ഇടിയുപോലെ കൃഷ്ണനിലേക്കു പാഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊമ്പിൽ പിടിച്ചു, പതിനെട്ടു അടി പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു, മറ്റൊരു ആനയെയോപ്പോലെ അവനെ വലിച്ചിഴച്ചു. അച്യുതൻ അവനെ വലിച്ചെറിയുമ്പോൾ അരിഷ്ടൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു, മുഴുവൻ ശരീരവും വിയർപ്പിൽ തളർന്ന്, ഉച്ചത്തിൽ ശ്വാസം വലിച്ച്, കോപം നിറഞ്ഞ് വീണ്ടും കൃഷ്ണനിലേക്കു പാഞ്ഞു. അവൻ വീണ്ടും പാഞ്ഞുവന്നപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊമ്പിൽ പിടിച്ചു, കാലാൽ താഴേക്ക് അമർത്തി നിലത്തിട്ടു. ഉണങ്ങിയ വസ്ത്രം പിഴിയുന്നതുപോലെ അവനെ പിഴിഞ്ഞു, പിന്നെ കൊമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു; അരിഷ്ടൻ നിലത്ത് വീണു. രക്തം ഛർദിച്ച്, മൂത്രവും മലവും പുറത്തുവിട്ടു, കാലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു, കണ്ണുകൾ അസ്ഥിരമായി, അരിഷ്ടൻ അത്യന്തം വേദനയോടെ മരണമടഞ്ഞു. ദേവതകൾ കൃഷ്ണനിൽ പുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു, അവനെ പുകഴ്ത്തി. ഇങ്ങനെ കുകുദ്മിൻ എന്ന കാളയാസുരനെ വധിച്ച ശേഷം, ദ്വിജന്മാർ കൃഷ്ണനെ പുകഴ്ത്തി; കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഗോപുരവാസികളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഗോപികൾക്ക് അത് കാഴ്ചയുടെ ഉത്സവമായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് അരിഷ്ടനെ വധിച്ചപ്പോൾ, ദിവ്യദർശിയായ നാരദമഹർഷി കംസനെ അറിയിക്കാൻ പോയി. യശോദയുടെ മകളെയും, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണനെയും, രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ രാമനെയും ഭയഭീതനായ വസുദേവൻ നന്ദനിൽ ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു. നന്ദന്‍റെ സുഹൃത്ത് ആയ വസുദേവൻ ആ രണ്ടു കുട്ടികളെ നന്ദന് ഏൽപ്പിച്ചു; അവരാൽ തന്നെയാണ് നിന്റെ ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടത് എന്നും അറിയിച്ചു. ഇത് കേട്ട ബോജരാജാവായ കംസൻ, കോപവശാൽ ബുദ്ധിശൂന്യനായി, മൂർച്ചയുള്ള വാൾ എടുത്തു വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ നാരദൻ അവനെ തടഞ്ഞു, ആ രണ്ട് പുത്രന്മാർ തന്നെ തന്റെ മരണകാരണമാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി. ഇതറിഞ്ഞ കംസൻ വസുദേവനെയും ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പ് കയറ്റിനാൽ ബന്ധിച്ചു. ദിവ്യദർശിയായ നാരദൻ പുറത്ത് പോയ ശേഷം, കംസൻ കെശിനെയെ വിളിച്ചു. “പോയി രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലുക. പിന്നെ മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശല, തോഷല എന്നിവരെയും അയയ്ക്കുക,” എന്ന് കംസൻ പറഞ്ഞു. മന്ത്രിമാരെയും ആനപ്പണിക്കരെയും വിളിച്ച്, “നന്ദന്‍റെ ഗോപുരത്തിൽ ആനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ, രാമനും കൃഷ്ണനും, താമസിക്കുന്നു. എന്റെ മരണകാരണം അവരാണെന്ന് പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു,” എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഇവരെ ഇവിടെ കളരിയിൽ പോരാട്ടത്തിൽ കൊല്ലണം. വലിയ വേദികൾ ഒരുക്കി, നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും ഈ പോരാട്ടം കാണാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ കളരി ചുറ്റി സജ്ജമാക്കണം. മന്ത്രിമാരിൽ പ്രധാനനായവനേ, കുവലയാപീഡ എന്ന ആനയെ കളരിയുടെ കവാടത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന് എന്റെ ശത്രുക്കളെ അവിടെ കൊല്ലട്ടെ. നാല്പതാം ദിവസം നിർദ്ദേശപ്രകാരമുള്ള ബാണയാഗം ആരംഭിക്കണം; യജ്ഞത്തിനായി വിശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ സമർപ്പിക്കണം.” ഇങ്ങനെ കാര്യപരിചയത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവനെ നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, യദുക്കളിൽ പ്രധാനനായ അക്രൂരനെ വിളിച്ചു, കൈ പിടിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു: “ദാനശീലനായോ, ദയവായി എനിക്ക് അനുകൂലമായി സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കണം; ബോജന്മാരിലും വൃഷ്ണികളിലും നിന്നേക്കാൾ നല്ലവൻ ഇല്ല. അതിനാൽ, മഹാബലശാലിയായോ, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു. ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയിച്ചപോലെ ഞാൻ നിന്നിൽ വിശ്വാസം വെക്കുന്നു.” “നന്ദന്റെ വ്രജത്തിലേക്കു പോകുക; അവിടെ ആനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ താമസിക്കുന്നു. അവരെ ഈ രഥത്തിൽ ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക. വൈകുണ്ഠവാസികളായ ദേവന്മാർ എന്റെ മരണത്തെ അയച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു; ആ രണ്ടുപേരെയും, നന്ദനെ നേതൃത്വം നൽകുന്ന ഗോപുരവാസികളെയും, അവരുടെ സമ്മാനങ്ങളോടുകൂടി ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.” “അവർ ഇവിടെ എത്തിയാൽ, മരണത്തോടുപോലുള്ള ആന അവരെ കൊല്ലട്ടെ; അതിൽനിന്ന് രക്ഷപെടുന്നെങ്കിൽ, ഇടിമിന്നലുപോലെ ഭയാനകമായ മല്ലന്മാർ അവരെ കൊല്ലട്ടെ. അവരെ കൊല്ലുമ്പോൾ, വസുദേവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും നശിപ്പിക്കും; വൃഷ്ണികൾ, ബോജന്മാർ, ദശാർഹന്മാർ എന്നിവരെയും കൊല്ലും. എന്റെ വൃദ്ധനായ പിതാവായ ഉഗ്രസേനനും, രാജസിംഹാസനം ആഗ്രഹിക്കുന്ന അവന്റെ സഹോദരൻ ദേവകനെയും, എനിക്ക് വിരോധികളായവരെയും കൊല്ലും. അങ്ങനെ, സഖാവേ, ഈ ഭൂമി ശത്രുക്കളിൽനിന്ന് ശുദ്ധമാകും. ജരാസന്ധൻ എന്റെ ഗുരു, ദ്വിവിദ എന്റെ പ്രിയസുഹൃത്ത്. ശംബരൻ, നരക, ബാണൻ എന്നിവരും എനിക്ക് സൗഹൃദം പുലർത്തുന്നു; ഇവരോടൊപ്പം ദേവപക്ഷക്കാരായ രാജാക്കന്മാരെ നശിപ്പിച്ച് ഭൂമി ആസ്വദിക്കും.” “ഇത് മനസ്സിലാക്കി, കളിയിലേർപ്പെടാൻ ഇച്ഛിക്കുന്ന രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക; അവർ ബാണയാഗവും യദുനഗരിയുടെ ഭംഗിയും കാണട്ടെ.” അപ്പോൾ ശ്രീ അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ ശരിയാണു; ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുക നിങ്ങളുടെ കര്‍ത്തവ്യമാണ്. വിജയവും പരാജയവും ഭാഗ്യത്തിനനുസരിച്ചാണ്; ഫലത്തിന് കാരണമായത് ഭാഗ്യമാണ്. ആളുകൾ തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായി പരിശ്രമിച്ചാലും, ഭാഗ്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി വന്നാൽ അവർ സന്തോഷവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ പാലിക്കും.” ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ അക്രൂരനെ നിർദ്ദേശിച്ച്, മന്ത്രിമാരെ വിട്ടയച്ച്, കംസൻ തന്റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പോയി; അക്രൂരനും തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതിനുശേഷം, കംസൻ അയച്ച കെശി എന്ന ശക്തനായ കുതിരാസുരൻ, മനസ്സുപോലെ വേഗത്തിൽ കുതിച്ചു, കാളകളാൽ നിലം ചുരണ്ടി, കുരുവിച്ചുകൊണ്ട് ആകാശം കുലുക്കി, ഭയാനകമായി കുരൽ മുഴക്കി എല്ലാവരെയും ഭയപ്പെടുത്തി. വലിയ കണ്ണുകളും ഭയാനകമായ വായും, വൻ കഴുത്തും, വൻ മഴമേഘംപോലെ ഇരുണ്ട നിറവും, ദുഷ്ടബോധവും കംസയ്ക്കു സഹായം ചെയ്യാനുള്ള ആഗ്രഹവും ഉള്ള അവൻ, നന്ദന്റെ വ്രജത്തിലേക്ക് ചെന്നു, അതിനെ നടുങ്ങിച്ചു. അവൻ കുരുവിച്ചുകൊണ്ട് കൃഷ്ണന്റെ സ്വന്തം ഗോപുരത്തെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി, വാലിൽ മേഘങ്ങൾ ചുറ്റി കളിച്ചപ്പോൾ, ഗോപുരങ്ങളുടെ നായകനായ കൃഷ്ണൻ സിംഹംപോലെ ഗർജിച്ച് അവനെ വിളിച്ചു. കൃഷ്ണൻ യാഗം നടത്തുന്നതിനിടയിൽ കെശി നേരെ കയറി, ആകാശം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാൻ പോകുന്നവനുപോലെ കോപത്തോടെ പാഞ്ഞു, അതിവേഗത്തിൽ പത്മാക്ഷനായ കൃഷ്ണനെ കാൽകൊണ്ട് അടിച്ചു. എന്നാൽ, അവിടുത്തെ അദൃശ്യനായ കൃഷ്ണൻ, കോപത്തിൽ അവനെ വഞ്ചിച്ച്, രണ്ടു കൈകളാൽ പിടിച്ചു, കാലുകളിൽ പിടിച്ച്, നാണയമില്ലാതെ ശതധനുസ് ദൂരത്തേക്ക് ചുറ്റി എറിഞ്ഞു, ഗരുഡൻ പാമ്പിനെ എറിയുന്നതുപോലെ. ബോധം വീണ്ടെടുത്ത് കെശി വീണ്ടും ഉഗ്രതയോടെ എഴുന്നേറ്റു, തുറന്ന വായോടെ ഹരിയെ ആക്രമിച്ചു; എന്നാൽ ഹരി പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ കൈ അവന്റെ വായിൽ പെടുത്തി, പാമ്പ് താന്റെ തുരുത്തിയിൽ കയറിയതുപോലെ. കൃഷ്ണന്റെ കൈ അവന്റെ പല്ലിൽ തൊട്ടപ്പോൾ, ചൂടാക്കിയ ഇരുമ്പ് പൊട്ടുന്നതുപോലെ പല്ലുകൾ ഒടിഞ്ഞുവീണു; കൃഷ്ണന്റെ ശക്തമായ കൈ അവന്റെ ശരീരത്തിൽ കയറി, ഇരുമ്പുകമ്പുപോലെ വലുതായി, അവൻ അതിനെ അവഗണിച്ചു.