ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അരിഷ്ടാസുരൻ എന്ന കാളദാനവൻ ഗോകുലത്തിൽ അതിക്രൂരതയോടെ കയറി വന്നു. അവൻ കുഴിച്ചു കുഴിച്ചു മലവിസർജനം ചെയ്തു, മൂത്രം ഒഴിച്ചു, കണ്ണുകൾ പിഴിയാതെ ഒരു ദൃഷ്ടിയോടെ നിൽക്കുകയും അതികഠിനമായ ഉഗ്രമായ കൂക്കൾ മുഴക്കുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ ഈ ഭയാനക ശബ്ദം പശുക്കളെയും മനുഷ്യരെയും അതീവ ഭയപ്പെടുത്തിച്ചു. ഭയത്താൽ ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകൾക്ക് കാലമില്ലാതെ ഗർഭപാതം സംഭവിച്ചു. അരിഷ്ടാസുരന്റെ കൂമ്പാരത്തെ ഒരു പർവതം എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് മേഘങ്ങൾ ചിതറിപ്പോയി. അവന്റെ മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ കണ്ടപ്പോൾ ഗോപികളും ഗോപന്മാരും ഭയത്താൽ വിറച്ചു. പശുക്കൾ പെട്ടെന്ന് ഭയത്താൽ ഓടി, ഗോകുലത്തെ വിട്ടുപോയി. എല്ലാവരും "കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ!" എന്ന് വിളിച്ചു, ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി. ഗോകുലം ഭീതിയാൽ അലമുറയിടുന്നത് കണ്ട കൃഷ്ണനും അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ സാന്ത്വനവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ട്," എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ കൃഷ്ണൻ കാളദാനവനോടു വിളിച്ചു: "ഹേ ദുഷ്ടനായ സത്ത്വമേ, എന്താണ് ഈ ക്രൂരത?" അച്യുതൻ തന്റെ കൈയുടെ അളവിൽ ഭൂമിയിൽ ഒരു ഉച്ചത്തിലുള്ള അടിയിട്ട് അരിഷ്ടനെ ഉണർത്തി. "നിന്റെ പോലെയുള്ള ദുഷ്ടരുടെ അഹംഭാവം തകർക്കാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു," എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് നിൽക്കുമ്പോൾ, അരിഷ്ടൻ കോപത്തോടെ നിലം കുഴിച്ചു, വാലു പൊക്കി, അതിനെ ഇടിമേഘം പോലെ ആക്കിയ് കറങ്ങി, അതിവേഗം കൃഷ്ണനിലേക്കു ചാർജ്ജ് ചെയ്തു. അവൻ മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, കൃഷ്ണനെ വലതുചെവി നോക്കി, ഇന്ദ്രന്റെ ഇടിമിന്നലുപോലെ തുള്ളി കയറി. കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊമ്പിൽ പിടിച്ചു, പതിനെട്ടു കാൽ നീളത്തിൽ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു കൊണ്ട് പോയി, ഒരു ആന മറ്റൊരു ആനയെ വലിക്കുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടനെ അകറ്റി തള്ളിയപ്പോൾ, അരിഷ്ടൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞു, ശ്വാസം പെട്ടെന്ന് എടുത്തു, ക്രോധം കൊണ്ട് വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അവന്റെ കൊമ്പ് പിടിച്ചു, കാലുകുത്തി നിലത്തു തള്ളി, ഉണങ്ങിയ വസ്ത്രം പിഴിയുന്നതുപോലെ അരിഷ്ടനെ പിഴിഞ്ഞു, പിന്നെ കൊമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു. അരിഷ്ടൻ നിലത്തു വീണു. അവൻ രക്തം ഛർദ്ദിച്ചു, മൂത്രവും മലവും വിട്ടു, കാൽ കയറ്റി, കണ്ണുകൾ ചിതറിയവണ്ണം, അതീവ വേദനയിൽ വലഞ്ഞ്, നിർൃതിയുടെ കൈവശമായി മരണപ്പെട്ടു. ദേവന്മാർ കൃഷ്ണനു പൂവുകളൊഴിച്ച്, അവനെ സ്തുതിച്ചു. ഈ വിധത്തിൽ കുകുദ്മിൻ എന്ന കാളദാനവനെ സംഹരിച്ച കൃഷ്ണൻ, ദ്വിജന്മാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടെ, ബാലരാമനോടൊപ്പം ഗോകുലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ഗോപികൾക്ക് കാഴ്ചയുടെ ഉത്സവമായി അവർ എത്തി. കൃഷ്ണൻ അത്ഭുതകരമായ ഈ പ്രവർത്തിയിൽ അരിഷ്ടാസുരനെ സംഹരിച്ചപ്പോൾ, ദിവ്യദർശിയായ നാരദമുനി ദേവതകളെ കാണുന്നവൻ, കംസനെ അറിയിക്കാൻ അവിടേക്ക് പോയി. യശോദയുടെ മകൾ, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ രാമൻ—ഇവരെ ഭയത്തോടെ വസുദേവൻ നന്ദന്റെ കൈയിലേയ്ക്കു ഏല്പിച്ചു എന്ന് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു. നന്ദനിൽ വിശ്വാസം വെച്ച് വസുദേവൻ ഈ ഇരുവരെയും നല്കി, കംസന്റെ ആളുകളെ ഇവർ സംഹരിച്ചതായി അറിയിച്ചു. ഇത് കേട്ട കംസൻ, ഭയത്താൽ ഭ്രാന്തുപിടിച്ചു, മൂർച്ചയുള്ള വാൾ എടുത്തു വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ, നാരദൻ ഇടപെട്ട്, ഈ രണ്ട് പുത്രന്മാർ തന്നെയാണ് കംസന്റെ മരണകാരണമെന്നു വെളിപ്പെടുത്തി. ഇത് മനസ്സിലാക്കി, കംസൻ വസുദേവനെയും അവന്റെ ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പുകെട്ടിൽ കെട്ടി. ദിവ്യദർശിയായ നാരദൻ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ, കംസൻ കേശിനെയും വിളിച്ചു. "നീ പോവുക, രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലുക. പിന്നെ മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശല, തോഷല എന്നിവരെയും അയക്കുക," എന്നായിരുന്നു കംസന്റെ ആജ്ഞ. തൻ്റെ മന്ത്രിമാരെയും ആനക്കാരെയും വിളിച്ചു, "നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തിൽ അനകദുണ്ടുഭിയുടെ മക്കളായ രാമനും കൃഷ്ണനും ഉണ്ട്. എന്റെ മരണകാരണം ഇവരാണ്," എന്ന് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ ഇവരെ ഇവിടെ ക്ഷത്രയുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലണം; വലിയ വേദികൾ ഒരുക്കണം, എല്ലാവർക്കും ഈ യുദ്ധം കാണാൻ അവസരം നൽകണം." "മുൻനിര ആനയായ കുവലയാപീഡയെ അരങ്ങിന്റെ വാതിലിൽ കൊണ്ടുവരിക, അവൻ എന്റെ ശത്രുക്കളെ അവിടെ കൊല്ലട്ടെ," എന്നും കംസൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. "ചതുര്ദശി ദിവസം, നിർദ്ദേശപ്രകാരം ധനുസ് യാഗം ആരംഭിക്കണം; വിശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ യാഗത്തിന് ഒരുക്കണം." ഇങ്ങനെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, കംസൻ യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ അക്രൂരനെ വിളിച്ചു, കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു: "ഭോജരും വൃഷ്ണികളും തമ്മിൽ നിന്നേക്കാൾ വിശ്വസ്തനും സുഹൃത്തും ഇല്ല. അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു. ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയം വെച്ചതുപോലെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു." "നീ നന്ദന്റെ വ്രജയിലേക്കു പോവുക, അവിടെയിരിക്കുന്ന കൃഷ്ണനെയും രാമനെയും ഈ രഥത്തിൽ കൊണ്ടുവരിക. വിക്കുന്ഠത്തിൽ പാർക്കുന്ന ദേവന്മാർ തന്നെയാണ് എന്റെ മരണത്തെ അയച്ചതെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. അവരെയും, നന്ദനെ നേതൃത്വം നൽകുന്ന ഗോപന്മാരെയും, അവരുടേയും സമ്മാനങ്ങളേയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരിക." "അവരെ കൊണ്ടുവന്നാൽ, ആന അവരെ കൊല്ലട്ടെ. അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽ, മുഷ്ടിക, ചാണൂര തുടങ്ങിയ കൂറ്റൻ മല്ലന്മാർ അവരെ കൊല്ലട്ടെ. പിന്നെ വസുദേവനെയും മറ്റു ബന്ധുക്കളെയും ഞാൻ സംഹരിക്കും. ഉഗ്രസേന, ദേവക, എനിക്കു വിരോധമുള്ള എല്ലാവരെയും ഞാൻ കൊല്ലും." "അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, ഈ ഭൂമി ശത്രുമുക്തമാകും. ജരാസന്ധൻ എന്റെ ഗുരു, ദ്വിവിദ എന്റെ പ്രിയസുഹൃത്ത്. ശംബരൻ, നരക, ബാണൻ—all എന്റെ കൂട്ടുകാരാണ്. അവരോടൊപ്പം ഞാൻ ദേവതകളുടെ കൂട്ടുകാരായ രാജാക്കന്മാരെ സംഹരിച്ച് ഭൂമി ആസ്വദിക്കും." "ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി, രാമനെയും കൃഷ്ണനെയും വ്രജയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവരിക, അവർക്ക് ധനുസ് യാഗവും യദുനഗരിയുടെ മഹത്വവും കാണാം." അക്രൂരൻ പറഞ്ഞു: "രാജാവേ, നിങ്ങളുടെ കല്പന യുക്തമാണ്; ശത്രുക്കളെ നീക്കം ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങളുടെ കടമയാണ്. വിജയമോ പരാജയമോ വിധിയുടെ കാര്യമാണ്. മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും വിധിക്ക് എതിരായി ശ്രമിച്ചാലും, സന്തോഷവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. എന്നാലും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ അനുഷ്ഠിക്കും." ശുകദേവഗോസ്വാമി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ അക്രൂരന് നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി, മന്ത്രിമാരെ വിട്ടയച്ച്, കംസൻ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. അക്രൂരനും സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി. അതിനുശേഷം കംസൻ അയച്ച കെശി എന്ന ഭയങ്കര കുതിര, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ഓടുന്നവൻ, കാളപ്പാടുകളിൽ കുതിരക്കാലുകൾ കൊണ്ടു ഭൂമി നടുങ്ങിച്ചു, കേശം കുലുക്കി ആകാശം അലയിച്ചു, അതികഠിനമായ കുരൽ മുഴക്കി എല്ലാവരെയും ഭയപ്പെടുത്തിച്ചു. വലിയ കണ്ണുകളോടെ, ഭയാനകമായ വായും, വലിയ കഴുത്തും, കറുത്ത മേഘംപോലെയുള്ള ശരീരവും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ കംസന് സഹായം ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, അവൻ നന്ദന്റെ വ്രജയിലേക്കു ചെന്നു, ആ പ്രദേശം മുഴുവൻ നടുങ്ങിച്ചു.