ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്രജയിലെ പശുക്കളോടു വളരെ സ്നേഹം പുലർത്തുന്ന കൃഷ്ണൻ, വഴിയിൽ മുതിർന്നവരിൽ നിന്ന് ആദരം ലഭിച്ചുകൊണ്ട്, ദിവസാന്ത്യത്തിൽ എല്ലാ പശുക്കളെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് നയിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ കീര്ത്തി അവൻ വായിലിട്ടുള്ള വംശിയുടെ സംഗീതത്തിലൂടെ മുഴുവൻ ലോകത്തും പകർന്നു പോവുന്നു. കഠിനമായ ഇടയിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ മുഖം മിനുക്കത്തോടും, കാന്താരമാലയിൽ പശുക്കളുടെ കാൽപ്പടികൾ ഉയർത്തിയ പൊടിപടർന്നും, സ്നേഹിതർക്കു അനുഗ്രഹം നൽകുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടും, ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച രാജാവായ കൃഷ്ണൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നു. ആനന്ദത്തിൽ തലതൂങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെ, പുഷ്പമാല ധരിച്ചും, സ്നേഹിതർക്കു ആദരം നൽകുന്നവനായി, കൃഷ്ണന്റെ നാവു പഴുത്ത ബദരിപഴംപോലെ അല്പം നിറം മാറിയതും, മൃദുലമായ കവിളുകളിൽ പൊൻ കുന്ദലങ്ങളുടെ ഭംഗി തെളിയുന്നതും ആണ്. യദുകുലാധിപൻ, ആനകളുടെ രാജാവിനോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ട്, രാത്രിയുടെ രാജാവിനുപോലെ പകൽ കഴിഞ്ഞ് വ്രജയിലേക്കെത്തുന്നു; സന്തോഷത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന മുഖത്തോടും, വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾക്ക് പകൽവെയിലിന്റെ ദാഹം ശമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടും, ഗ്രാമത്തിലേക്ക് സമീപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ടു, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ അവരുടെ മനസ്സും ഹൃദയവും മുഴുവനായി കൃഷ്ണനിൽ ലയിപ്പിച്ചും, മഹാനന്ദത്തിൽ മുഴുകിയും, ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു പോകുന്നു എന്ന് ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു. ഇതോടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവത മഹാപുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'ഗോപീകൾ കൂട്ടായി പാടുന്ന ഗാനം' എന്ന പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, അരിഷ്ടൻ എന്ന കാളിയാകൃതിയിലുള്ള അസുരൻ ഗോപുരത്തിൽ എത്തി. വലിയ കൂമ്പാരത്താൽ ഭൂമി നടുക്കി, കുരുക്കളാൽ നിലം പറിച്ചെറിഞ്ഞു, കാൽ കൊണ്ട് മണ്ണ് ഉന്തി, വാലുയർത്തി, കൊമ്പുകളുടെ അറ്റത്താൽ മണ്ണുമടികൾ ഉയർത്തി കളഞ്ഞു. ക്രൂരമായ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുകയും, കാൽ കൊണ്ട് നിലം ചുരണ്ടുകയും, കുഴച്ചുനിൽക്കുകയും, ഇടവഴികളിൽ വിസർജ്ജനം ചെയ്യുകയും, മൂത്രം ഒഴിക്കുകയും ചെയ്തു. കണ്ണുകൾ ഉറച്ചു നോക്കി, ഭയാനകമായ മുഴക്കത്തോടെ പശുക്കളെയും ജനങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തി. ഭയത്താൽ ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീകൾ സമയത്തിന് മുമ്പേ ഗർഭപാതം ചെയ്യുകയും, മേഘങ്ങൾ അവന്റെ കൂമ്പാരത്തെ മലപോലെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് ചിതറിപ്പോകുകയും ചെയ്തു. അരിഷ്ടന്റെ മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ കണ്ടു, ഗോപുരത്തിലെ സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ഭയത്തിൽ നിശ്ചലരായി. പശുക്കൾ ഭയപ്പെട്ടു, ഗോപുരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു. എല്ലാവരും “കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ!” എന്ന് വിളിച്ചു, ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. ഗോപുരം ഭയത്താൽ പകച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ട കൃഷ്ണൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: “ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞു. പശുക്കളും ഇടയരും ഭയത്തിൽ വിറയച്ച് നോക്കുമ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടനെ വിളിച്ചു: “ഹേ ദുഷ്ടനേ, നീ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?” അച്യുതൻ തന്റെ കയ്യടിയാൽ ഭൂമിയിൽ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി, അരിഷ്ടനെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു: “നീ പോലുള്ള പാപികളുടെ അഹങ്കാരത്തെ ഞാൻ നശിപ്പിക്കും,” എന്ന് പറഞ്ഞു. സുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു കാത്തുനിന്ന്, കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടനെ നേരിട്ടു. അരിഷ്ടൻ, കാൽ കൊണ്ട് ഭൂമി ചുരണ്ടി, വാലു മേഘംപോലെ ചുറ്റി ഉയർത്തി, കൃഷ്ണനെതിരെ ഉഗ്രതയോടെ ചുമന്നു. മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ മുന്നോട്ടു നീട്ടി, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, അരിഷ്ടൻ അച്യുതനെ നേരെ ആക്രമിച്ചു; ഇന്ദ്രൻ വജ്രം എറിയുന്നതുപോലെ ഉഗ്രതയോടെ. കൃഷ്ണൻ അവന്റെ കൊമ്പുകൾ പിടിച്ചു, പതിനെട്ടു അടിയോളം പിൻവാങ്ങി, ഒരു ആന മറ്റൊരു ആനയെ വലിച്ചിഴക്കുന്നതുപോലെ അവനെ വലിച്ചു മാറ്റി. കൃഷ്ണൻ അവനെ അകറ്റി എറിഞ്ഞപ്പോൾ, അരിഷ്ടൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ്, മുഴുവൻ ശരീരം വിയർപ്പിൽ മുങ്ങി, ഉഗ്രകോപത്തിൽ വീണ്ടും കൃഷ്ണനെ ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അവന്റെ കൊമ്പുകൾ പിടിച്ചു, കാലുകൊണ്ട് കീഴ്‌വശം അമർത്തി നിലത്തിട്ടു; നനഞ്ഞ വസ്ത്രം പിഴിയുന്നതുപോലെ അവനെ ഞെരിച്ച്, കൊമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു, അരിഷ്ടൻ നിലത്തുവീണു. രക്തം ഊറ്റി, മൂത്രവും വിസർജ്ജനവും ചെയ്തു, കാലുകൾ ചുറ്റി, കണ്ണുകൾ കുഴഞ്ഞു, അരിഷ്ടൻ വലിയ വേദനയിൽ നിരൃതിയുടെ കൈയിൽ മരണപ്പെട്ടു. ദേവതകൾ കൃഷ്ണനെ പൂക്കളാൽ വരവേറ്റു, സ്തുതിച്ചു. ഇങ്ങനെ കുക്കുദ്മി എന്ന കാളിയാസുരനെ സംഹരിച്ച കൃഷ്ണൻ, ദ്വിജന്മാരിൽ നിന്നു സ്തുതിപ്പെട്ട്, ബാലരാമനോടൊപ്പം ഗോപുരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; ഗോപികൾക്ക് കാഴ്ചയിലൊരു ഉത്സവമായിരുന്നു അത്. അരിഷ്ടാസുരൻ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ കീർത്തിയാൽ സംഹരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദൈവങ്ങളെ ദർശിക്കുന്ന ദിവ്യശ്രേഷ്ഠനായ നാരദമഹർഷി കംസനെ അറിയിക്കാനായി പോയി. യശോദയുടെ മകൾ, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണൻ, രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ രാമൻ—ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ ഇവരെ നന്ദനിൽ ഏൽപ്പിച്ചുവെന്ന് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു. നന്ദന്റെ സുഹൃത്തായ വസുദേവൻ, തന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും നന്ദനിൽ ഏൽപ്പിച്ചു; അവരാൽ തന്നെയാണ് നിന്റെ ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്നും നാരദൻ പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട ബോജരാജാവായ കംസൻ, ക്രോധത്തിൽ അവന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വിറച്ചു. അവൻ മൂർച്ചയുള്ള വാളെടുത്ത് വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ നാരദൻ തടഞ്ഞു, ഈ രണ്ടു പുത്രന്മാരാണ് അവന്റെ മരണകാരണമെന്നു വെളിപ്പെടുത്തി. ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ കംസൻ വസുദേവനെയും ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പ് ചങ്ങലയിൽ കെട്ടി. ദിവ്യശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ പുറത്ത് പോയതിനു ശേഷം, കംസൻ കേശിനെയും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “പോയി രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലുക. പിന്നെ മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശല, തോഷല എന്നിവരെയും അയയ്ക്കുക.” ബോജരാജാവ് തന്റെ മന്ത്രിമാരെയും ആനപാലകരെയും വിളിച്ച് പറഞ്ഞു: “ഇവരാണ് ശക്തിയുള്ള മുഷ്ടികയും ചാണൂരയും.” “നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തിൽ അനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ, രാമനും കൃഷ്ണനും വസിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ മരണഭാഗ്യം അവരാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.” “നിങ്ങൾ ഇവരെ ഇവിടെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലണം. വിവിധ വേദികൾ ഒരുക്കി, മല്ലയുദ്ധമണ്ഡപം ചുറ്റി, നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും എല്ലാവരും ഇവരുടെ പോരാട്ടം കാണാൻ കഴിയുന്ന വിധം ഒരുക്കണം.” “മന്ത്രിമാരേ, കുവലയാപീഡ എന്ന ആനയെ മല്ലമണ്ഡപ വാതിലിൽ കൊണ്ടുവരിക; അവൻ എന്റെ ശത്രുക്കളെ അവിടെ കൊല്ലട്ടെ.” “ചതുര്ദശിയിൽ നിർദ്ദേശിച്ച വിധിയിൽ ധനുസ്സയാഗം ആരംഭിക്കണം; ഭഗവാനായ പ്രഭുവിന് ശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ ഹോമത്തിനായി കൊണ്ടുവരണം.” ഈവിധം കാര്യനിർവഹണത്തിൽ നിപുണനായവനെ നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, യദുകുലത്തിലെ പ്രതിഭാസ്വിയായ അക്രൂരനെ വിളിച്ച്, അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു: “ദാനശീലനായ പ്രഭുവേ, ദയവായി, ആദരത്തോടെ എന്നോട് സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കൂ. ബോജന്മാരിലും വൃഷ്ണിമാരിലും നിന്നേക്കാൾ നല്ല സുഹൃത്ത് ഇല്ല.” “അതിനാൽ, കരുണാനിധിയായവനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു; നീ പ്രധാനകാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണ്. ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയിച്ചുപോലെ ഞാൻ നിന്നിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു.” “നന്ദന്റെ വ്രജയിലേക്ക് പോയി, അവിടെയിരിക്കുന്ന അനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെയും ഈ രഥത്തിൽ ഇരുത്തി ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക.” “വൈകുണ്ഠവാസികളായ ദേവന്മാർ എന്റെ മരണഭാഗ്യത്തെ അയച്ചിരിക്കുന്നു എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്; ആ രണ്ടു കുട്ടികളെ നന്ദനെത്തിയുള്ള ഇടയരോടും അവരുടെ സമ്മാനങ്ങളോടും കൂടി ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.” “അവരെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നാൽ, മരണത്തോടു തുല്യനായ ആന അവരെ കൊല്ലട്ടെ; അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽ, മിന്നലുപോലെയുള്ള മല്ലന്മാരാൽ അവരെ കൊല്ലാം.” “അവരെ കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ, ഞാൻ വസുദേവനെയും മറ്റു പീഡിതരായവരെയും നശിപ്പിക്കും; അവരുടെ ബന്ധുക്കളായ വൃഷ്ണിമാരെയും ബോജന്മാരെയും ദാശാർഹന്മാരെയും കൊല്ലും.” “സിംഹാസനം ആഗ്രഹിക്കുന്ന എന്റെ പ്രായമായ പിതാവായ ഉഗ്രസേനനെയും, അവന്റെ സഹോദരനായ ദേവകനെയും, എനിക്കു വിരോധമായ എല്ലാവരെയും ഞാൻ കൊല്ലും.” ഇങ്ങനെ കംസൻ തന്റെ ദുരാഗ്രഹങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ചു, അക്രൂരനെ വ്രജയിലേക്കു അയക്കാൻ ഒരുക്കി.