ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ വംശീയുടെ സംഗീതത്തിൽ മനസ്സു മായ്ച്ചുപോയ ഗോപികൾ, ഹൃദയം മുഴുവൻ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചവരും, അവരുടെ വീടുകളോടുള്ള മമതയെ വിട്ട്, കൃഷ്ണന്റെ ഗുണസാഗരത്തെ പിന്തുടർന്ന്, മായാനിരപ്പുള്ള മാൻകളെപ്പോലെ, കൃഷ്ണനെ പിന്തുടരുന്നു. യമുനയുടെ തീരത്ത്, ജാസ്മിൻപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും, ഉത്സവ വേഷത്തിൽ വേഷമിട്ടും, പശുക്കടയും ഗോപരും ചുറ്റുമുള്ളതും, നന്ദന്റെ പുത്രൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് വിവിധ ലീലകൾ നടത്തി അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു. സന്ദനത്തിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞതും, അനുകൂലമായതുമായ ഒരു മൃദു കാറ്റ് കൃഷ്ണനേ ആദരിക്കുന്നു. ദേവഗാനകസംഘങ്ങൾ സംഗീതവും ഗീതവും അർപ്പണങ്ങളും നൽകി കൃഷ്ണനെ പ്രീതിപൂർവം സ്തുതിക്കുന്നു. വ്രജത്തിലെ പശുക്കളോട് സ്നേഹമുള്ളവനും, വഴിയിലൂടെ മുതിർന്നവർക്ക് ആദരമുള്ളവനും, കൃഷ്ണൻ തന്റെ വംശിയുടെ സംഗീതം കൊണ്ട് പ്രശസ്തി നേടി, എല്ലാ പശുക്കളെയും വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ മുഖം തിളങ്ങിയതും, മാലയിൽ പശുക്കളുടെ കാൽപ്പാടിന്റെ പൊടിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചും, ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച രാജാവായ കൃഷ്ണൻ വരുന്നു. ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണുകൾ അല്പം ചലിക്കുന്നതും, മാല ധരിച്ചും, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ആദരം നൽകുന്നവനും, ജുജുബ് പഴംപോലെ നരിഞ്ഞതായ അധരവും, സ്വർണമണികണ്ടങ്ങൾ കൊണ്ട് കൺചെവികൾ ഭാസിക്കുന്നതും, കൃഷ്ണൻ ദൃശ്യങ്ങൾ ആകർഷിക്കുന്നു. യദുവംശത്തിന്റെ നാഥൻ, ആനകളുടെ രാജാവുമായി കളിച്ചും, വൈകുന്നേരം ചന്ദ്രനുപോലെ ഗോകുലത്തിൽ എത്തി, പശുക്കളെ ദിനശോഷത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു. ഗോപികൾ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട്, ദിനങ്ങൾ മുഴുവൻ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചും, മനസ്സും ഹൃദയവും സമർപ്പിച്ചും, ആനന്ദത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇതോടെ 'ഗോപ്പികളുടെ ദ്വന്ദ്വഗാനം' എന്ന അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതം മഹാപുരാണത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപാദത്തിൽ, പരമവൈരാഗ്യശാസ്ത്രം, സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, ശുകമുനി പറയുന്നു: കാളവനത്തിൽ, കാളയാനമായ അരിഷ്ടാസുരൻ വൻ കൂമ്പുമായി ഭൂമിയെ നടുങ്ങിപ്പിച്ച്, കാൽപ്പാടുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ കീറിക്കൊണ്ടു എത്തുന്നു. ഭയാനകമായ ശബ്ദം മുഴക്കിയും, കാൽപ്പാടുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഉരിച്ചും, വാൽ ഉയർത്തി മണ്ണ് കൂമ്പുകൾ കൊള്ളിച്ചും, കോമ്പുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇടവിട്ട് മലമൂത്രം ഒഴിച്ചും, കണ്ണുകൾ ചലിപ്പിക്കാതെ凝തും, ഭയാനകമായ ശബ്ദം മുഴക്കിയും, പശുക്കളെയും ആളുകളെയും ഭയപ്പെടുത്തി. ഭയത്തിൽ ഗർഭിണികൾക്കു പ്രസവം നേരത്തെ സംഭവിച്ചു; മേഘങ്ങൾ അവന്റെ കൂമ്പ് മലമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പടർന്നുപോയ്. അരിഷ്ടാസുരന്റെ മൂർച്ചയുള്ള കോമ്പുകൾ കണ്ടു, ഗോപരും ഗോപികളും ഭയത്തിൽ വിറച്ചു; പശുക്കൾ ഭയപ്പെട്ട് ഗോകുലം വിട്ടു ഓടിപ്പോയി. എല്ലാവരും "കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ!" എന്നു വിളിച്ചു, ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി. ഗോകുലം ഭയത്തിൽ വിറച്ചത് കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു: "ഭയപ്പെടണ്ട," എന്ന് പറഞ്ഞു, കാളയാനത്തെ വിളിച്ചു: "നീ എത്ര ദുഷ്ടൻ?" അച്യുതൻ തന്റെ കരം ഭൂമിയിൽ അടിച്ചു, അരിഷ്ടാസുരനെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചും, "ദുഷ്ടരുടെ അഹംഭാവം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ ഞാൻ," എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഹരി, സുഹൃത്തിന്റെ ചുമലിൽ കൈ വെച്ച് നിൽക്കുന്നു; അരിഷ്ടാസുരൻ കോപത്തിൽ കാൽപ്പാടുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഉരിച്ചും, വാൽ മേഘംപോലെ ചുറ്റിക്കൊണ്ടു, കൃഷ്ണനെ നേരെ ചാർജ്ജ് ചെയ്യുന്നു. മൂർച്ചയുള്ള കോമ്പുകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, അരിഷ്ടാസുരൻ അച്യുതനെ Indraയുടെ വജ്രംപോലെ ചാർജ്ജ് ചെയ്യുന്നു. കൃഷ്ണൻ അവനെ കോമ്പിൽ പിടിച്ചും, പതിനെട്ടു പടികൾ പിന്നെയും, ആനയുമായി മറ്റൊരു ആനയെ വലിച്ചുപോലെയാണ്, അരിഷ്ടാസുരനെ വലിച്ചുപോകുന്നു. കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടാസുരനെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു; അരിഷ്ടാസുരൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു, ശരീരം മുഴുവൻ ചുരുണ്ടു, കോപത്തിൽ വീണ്ടും ചാർജ്ജ് ചെയ്തു. കൃഷ്ണൻ അവന്റെ കോമ്പ് പിടിച്ചും, കാൽ കൊണ്ട് അടിച്ചു, നിലത്ത് വീഴ്ത്തി, വസ്ത്രം ചുരുക്കുന്നതുപോലെ ചുരുക്കി, കോമ്പ് കൊണ്ട് അടിച്ചു, അരിഷ്ടാസുരൻ വീണു. അരിഷ്ടാസുരൻ രക്തം ഊറിച്ചും, മലമൂത്രം ഒഴിച്ചും, കാലുകൾ ചലിപ്പിച്ചും, കണ്ണുകൾ ചലിച്ചു, വലിയ കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു; നിരൃതിയുടെ കൈകളിൽ മരണപ്പെടുന്നു. ദേവതകൾ കൃഷ്ണനെ പൂക്കൾ ചൊരിയുകയും, സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു. കുകുദ്മിൻ എന്ന കാളയാനത്തെ ഈ രീതിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, ദ്വിജന്മാർ കൃഷ്ണനെ സ്തുതിച്ചു; കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഗോകുലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഉത്സവമായി. അരിഷ്ടാസുരൻ കൃഷ്ണന്റെ അതിമാന്യമായ പ്രവർത്തിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടതോടെ, ദിവ്യദർശിയായ നാരായണമുനി കംസനെ വിവരം അറിയിക്കാൻ പോയി. യശോദയുടെ പുത്രി, ദേവകിയുടെ കൃഷ്ണൻ, രോഹിണിയുടെ രാമൻ—ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ അവരെ നന്ദന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചു എന്ന് നാരായണമുനി കംസനോട് പറഞ്ഞു. നന്ദനിൽ അവരെ ഏൽപ്പിച്ച വസുദേവൻ, കംസന്റെ ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടത് ഇവരാൽ തന്നെയാണ്; ഇത് കേട്ടു, ഭോജരാജാവ് കോപത്തിൽ വികലമായ മനസ്സോടെ, വെട്ടിവാളെടുത്ത് വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു. നാരായണമുനി അതിനെ തടഞ്ഞു; ഈ രണ്ട് കുട്ടികൾ തന്നെ കംസയുടെ മരണമാണ് എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി. ഇത് മനസ്സിലാക്കി, കംസൻ വസുദേവനും ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പ് ചങ്ങലയിൽ ബന്ധിച്ചു. ദിവ്യദർശിയായ നാരായണമുനി പുറത്ത് പോയതോടെ, കംസൻ കെശിനെയെ വിളിച്ചു, "രാമനും കേശവനും കൊല്ലൂ; പിന്നെ മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശാല, തോഷല എന്നിവരെ അയയ്ക്കൂ," എന്ന് പറഞ്ഞു. ഭോജരാജാവ് മന്ത്രിമാരെയും ആനക്കാരെയും വിളിച്ചു, "നന്ദന്റെ ഗോകുലത്തിൽ അനകദുന്ദുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ—രാമനും കൃഷ്ണനും—വസിക്കുന്നു; എന്റെ മരണവും ഇവരാൽ തന്നെ ആകുമെന്ന് പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്," എന്ന് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങൾ ഇവരെ ഗുസ്തിയിൽ കൊല്ലണം; വിവിധ വേദികൾ wrestling arena ചുറ്റി ഒരുക്കണം, ώστε നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും അവരുടെ പോരാട്ടം കാണാൻ കഴിയണം." "പ്രധാനമന്ത്രിയേ, കുവലയാപീട എന്ന ആനയെ arenayude വാതിലിൽ കൊണ്ടുവരിക; അവൻ എന്റെ ശത്രുക്കളെ അവിടെ കൊല്ലട്ടെ." "ചതുര്ദശിയ്ക്ക് ബഹുമാനത്തോടെ ധനുര് യാഗം തുടങ്ങട്ടെ; prescribed rites പ്രകാരം, ശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങൾ beings-നാഥനായി, അനുഗ്രഹദായകനായി അർപ്പിക്കട്ടെ." പ്രവർത്തനത്തിൽ വിദഗ്ധനായവനെ നിർദ്ദേശിച്ച ശേഷം, യദുവംശത്തിലെ പ്രധാനിയെ വിളിച്ചു, കൈ പിടിച്ചു, അക്രൂരനോട് പറഞ്ഞു: "ദയാനിധിയേ, ദയവായി, മാന്യതയോടെ, എന്റെ കൂടെ സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുക; ഭോജരും വൃഷണികളും തമ്മിൽ, നിന്നിൽക്കാൾ നല്ലവൻ ആരുമില്ല." "അതിനാൽ, സുന്ദരനേ, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു; പ്രധാനപ്രവർത്തികൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ നീ സാധ്യനാണ്, ഇന്ദ്രൻ വിഷ്ണുവിൽ ആശ്രയിച്ച് തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയതുപോലെ." "നന്ദന്റെ വ്രജത്തിലേക്ക് പോവുക; അനകദുന്ദുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ അവിടെ ഉണ്ട്. അവരെ ഈ രഥത്തിൽ ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക." "വൈകുന്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ദേവതകൾ എന്റെ മരണത്തെ പ്രവചിച്ചിട്ടുണ്ട്; നന്ദനെ മുൻനിർത്തി, ഗോപരെയും അവരുടെ സമ്മാനങ്ങളെയും കൂട്ടി, അവരെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക." ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ, ഗോകുലത്തിലെ ഭയവും, അരിഷ്ടാസുരന്റെ വധവും, കംസന്റെ ഭയവും, അക്രൂരനോട് നൽകിയ നിർദ്ദേശവും, എല്ലാം അനുക്രമത്തിൽ പുണ്യാത്മാക്കളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പകരുന്നു.