ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വ്രജഭൂമിയിൽ കൃഷ്ണന്റെ വംശീഗാനത്തിൽ ആഹ്ലാദം പ്രാപിച്ച പശുക്കൾ അവരുടെ കാളുകളുടെ കുരുക്കുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയിലെ മുറിവുകൾ മറച്ചു, പതാക, വജ്രം, താമര, അങ്കുഷം എന്നിവയുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ അവരുടെ കാളുകളിൽ തെളിഞ്ഞു. കൃഷ്ണൻ കടന്ന് പോകുമ്പോൾ, അവൻ കളിയോടെ നല്കുന്ന കണ്മുന്നുകളിലും ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന ആകാംക്ഷയിലും മുഴുകി നാം എങ്ങോട്ട് നടന്നു പോകുന്നുവെന്ന് പോലും അറിയാതെ, നമ്മുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അശുദ്ധമാണോ, മുടി തെറ്റിയോ എന്നതും മറന്ന്, ഭ്രമത്തിലാവുന്നു. ഒരിക്കൽ, തുളസിയുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ മലർഹാരമണിഞ്ഞ്, അയാൾ തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ ഭുജത്തിൽ കൈ വെച്ച്, പശുക്കളെ എണ്ണി പാടിക്കൊണ്ട് നടന്നു. കൃഷ്ണന്റെ വംശീഗാനത്തിൽ മനസ്സു കവർന്നുപോയ കൃഷ്ണപത്നിമാർ, അവരുടെ മനസ്സാക്ഷി കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ച്, വീട്ടിനോട് അകലം വച്ചുകൊണ്ട്, കാളകളെപ്പോലെ തന്നെ, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ സമുദ്രത്തെ പിന്തുടർന്നു. യമുനയുടെ തീരത്ത്, ജാസ്മിൻപൂക്കളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും ഉത്സവവസ്ത്രധാരികളുമായും, പശുക്കളും ഗോപന്മാരും ചുറ്റുമുണ്ടായും, പാപരഹിതനായ നന്ദസുതൻ തന്റെ ബാല്യക്രീഡകളാൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഹൃദയം ആനന്ദിപ്പിച്ചു. ചന്ദനത്തിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ സൗമ്യമായ കാറ്റ് കൃഷ്ണനെ ആദരിച്ച് വീശി; ദിവ്യഗായകർ സംഗീതത്തിലും ഗീതത്തിലും അർപ്പണങ്ങളിലും കൃഷ്ണനെ വണ്ടി പാടുന്നു. വ്രജത്തിലെ പശുക്കളോടുള്ള സ്നേഹത്തോടെ, വഴിയിൽ മുതിർന്നവരിൽ നിന്ന് ആദരിക്കപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ വൈകുന്നേരം പശുക്കളെ വീട്ടിലേക്ക് നയിച്ചു; അവന്റെ വംശീഗാനത്തിൽ അവന്റെ മഹത്വം പാടപ്പെട്ടു. കഠിനമായ കായികശ്രമത്തിൽ മുഖം പ്രകാശിച്ചും, കാളകളുടെ കാൽപ്പാടുകളിൽ നിന്നുയർന്ന പൊടിയിൽ മലർഹാരം മൂടപ്പെട്ടും, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച രാജാവ് അവിടേക്ക് എത്തി. ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണുകൾ അല്പം ഉരുണ്ടു, മലർഹാരമണിഞ്ഞ് സുഹൃത്തുക്കളെ ആദരിച്ചവൻ, ജുജുബി പഴംപോലെ വിരലുകൾ നിറംമങ്ങിയും, മൃദുലമായ കവിളുകൾ സ്വർണ്ണകുണ്ഡലത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടും. യദുക്കളുടെ നാഥൻ, ആനകളുടെ രാജാവിനോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ട്, വൈകുന്നേരം രാത്രിയുടെ രാജാവുപോലെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് എത്തി; അവന്റെ മുഖം ആനന്ദത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു, വ്രജത്തിലെ പശുക്കളെ ചൂടിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണന്റെ ക്രീഡകൾ പാടിക്കൊണ്ട്, വ്രജയുവതികൾ കൃഷ്ണനിൽ മുഴുകി, മനസ്സും ഹൃദയവും സമർപ്പിച്ച്, ആനന്ദത്തിൽ അവിടെയുള്ള ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു. ഇതോടെ ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'ഗോപീഗീതം' എന്ന പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, അരിഷ്ടൻ എന്ന കാളരൂപിയായ അസുരൻ വ്രജത്തിലേക്ക് എത്തി; വലിയ കംഗം കൊണ്ട് ഭൂമിയെ നടുക്കി, കാളക്കാലുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് പൊട്ടിച്ചു. ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തിൽ കുരയ്ക്കുകയും, കാളക്കാലുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയെ ഉരുക്കുകയും, വാൽ ഉയർത്തി മണ്ണ് ചൂണ്ടി എറിഞ്ഞുകയും ചെയ്തു. അല്പം അല്പമായി മലമൊഴിച്ച് മൂത്രവിസർജനം ചെയ്ത്, കണ്ണുകൾ ഉണങ്ങാതെ നോക്കി, അതിക്രൂരമായ ശബ്ദത്തിൽ പശുക്കളെയും ജനങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തി. ഭയത്തിൽ ഗർഭിണികൾ സമയത്തിന് മുമ്പ് പ്രസവിച്ചു; അവന്റെ കംഗത്തെ പർവതം എന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ച് മേഘങ്ങൾ പടര്ന്നു പോയി. അരിഷ്ടന്റെ മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ കണ്ടു, ഗോപന്മാരും ഗോപികകളും ഭയത്താൽ വിറച്ചു; പശുക്കൾ ഭയന്ന് ഗോക്കുലം വിട്ടു ഓടി. എല്ലാവരും "കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ!" എന്നു വിളിച്ച് ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി; ഗോക്കുലം ഭയത്താൽ വിറങ്ങലിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ട് കൃഷ്ണനും ശ്രദ്ധിച്ചു. "ഭയപ്പെടേണ്ട," എന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ച് കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടനെ വിളിച്ചു; ഗോപന്മാരും പശുക്കളും ഭയത്താൽ വിറച്ച് നോക്കി നിന്നു. "എന്താണ് ഇത്, ദുഷ്ടന്മാരിൽ ഏറ്റവും ദുഷ്ടനായവനേ?" എന്ന് ചോദിച്ചു. അച്യുതൻ തന്റെ കൈയടിയാൽ ഭൂമിയെ അടിച്ച്, ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി അരിഷ്ടനെ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു; "നിന്റെ പോലെ ദുഷ്ടന്മാരുടെ അഹങ്കാരം നശിപ്പിക്കുന്നവനാണ് ഞാൻ," എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. സുഹൃത്തിന്റെ ഭുജത്തിൽ കൈ വെച്ച് കൃഷ്ണൻ കാത്തുനിന്നു; അരിഷ്ടൻ കോപത്തിൽ ഭൂമിയെ കാളക്കാലിൽ ഉരുക്കി, വാൽ മേഘംപോലെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്, ഉഗ്രമായി കൃഷ്ണനിലേയ്ക്ക് ചാർജ്ജ് ചെയ്തു. കൊമ്പുകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, അരിഷ്ടൻ അച്യുതനെ വേഗത്തിൽ ആക്രമിച്ചു; അതിന്റെ ഭയങ്കരത്വം ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രപാതംപോലെയായിരുന്നു. കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊമ്പുകളിൽ പിടിച്ചു, പതിനെട്ടു അടി പിന്നോട്ടു വലിച്ചുകൊണ്ടു പോയി; ഒരു ആന മറ്റൊരു ആനയെ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണൻ അവനെ തള്ളിയപ്പോൾ അരിഷ്ടൻ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു; ശരീരം മുഴുവൻ ചോർച്ചയിൽ, ഉഗ്രശ്വാസം, കോപം നിറഞ്ഞ് വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടന്റെ കൊമ്പുകൾ പിടിച്ച് കാലിൽ പതിച്ച് നിലത്തിട്ടു; വെള്ളവസ്ത്രം ചുരണ്ടുന്നതുപോലെ അവനെ ചുരണ്ടി, കൊമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു, അരിഷ്ടൻ നിലത്തുവീണു. രക്തം ഛർദ്ദിച്ച്, മൂത്രമൊഴിച്ച്, മലവിസർജനം ചെയ്ത്, കാലുകൾ ചിതറിച്ച്, കണ്ണുകൾ ഉണങ്ങാതെ, അരിഷ്ടൻ കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു; നീരൃതിയുടെ കൈകളിൽ അവൻ മരണമടഞ്ഞു. ദേവതകൾ കൃഷ്ണനെ പൂക്കൾ വർഷിച്ച് സ്തുതിച്ചു. ഇങ്ങനെ കുകുദ്മി എന്ന കാളാസുരനെ വധിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണനും ബാലരാമനും ഗോകുലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; ഗോപികകൾക്ക് കാഴ്ചയുടെ ഉത്സവമായിരുന്നു അതു. അരിഷ്ടൻ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ വധം കണ്ടപ്പോൾ, ദിവ്യദർശിയായ നാരദമുനി കംസനെ അറിയിക്കാൻ പോയി. യശോദയുടെ മകൾ, ദേവകിയുടെ പുത്രൻ കൃഷ്ണൻ, രോഹിണിയുടെ മകൻ രാമൻ— ഇവരെ ഭയക്കപ്പെട്ട വസുദേവൻ നന്ദനിൽ ഏല്പിച്ചുവെന്ന് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു. വസുദേവൻ തന്റെ സുഹൃത്ത് നന്ദനിൽ ഈ രണ്ടുപേരെയും ഏല്പിച്ചു; ഇവരാൽ നിന്റെ ആളുകൾ വധിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് കേട്ട് ഭോജരാജാവ് കംസൻ, കോപത്തിൽ വിറച്ച്, മൂർച്ചയുള്ള വാൾ എടുത്ത് വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ നാരദൻ അവരെ തന്നെയാണ് തന്റെ മരണകാരണമെന്നു വെളിപ്പെടുത്തി തടഞ്ഞു. ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ കംസൻ വസുദേവനും ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പുകെട്ടിൽ ബന്ധിച്ചു; ദിവ്യമുനി വിട്ടുപോയപ്പോൾ കംസൻ കേശിനെയും വിളിച്ചു. "നീ പോയി രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലുക; പിന്നെ മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശല, തോഷല എന്നിവരെയും അയക്കുക," എന്ന് കംസൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. സംഭരണക്കാരെയും ആനയോടു ബന്ധപ്പെട്ടവരെയും വിളിച്ചു, "ഇവരാണ് ശക്തരായ മുഷ്ടികനും ചാണൂരനും," എന്ന് പറഞ്ഞു. "നന്ദന്റെ ഗോപുരഗ്രാമത്തിൽ ആനകദുണ്ടുഭിയുടെ രണ്ട് പുത്രന്മാർ, രാമനും കൃഷ്ണനും, താമസിക്കുന്നു; അവരാൽ തന്നെ എന്റെ മരണമാണ് പ്രവചിക്കപ്പെട്ടത്." "നിങ്ങൾ ഇവരെ ഇവിടെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലണം; പല വേദികൾ ഒരുക്കി, മല്ലപ്രസാദം ചുറ്റി, നഗരവാസികൾക്കും ഗ്രാമവാസികൾക്കും ഈ യുദ്ധം കാണാൻ അവസരം ഒരുക്കണം." "പ്രധാനമന്ത്രിയേ, കുവലയാപീഡ എന്ന ആനയെ അരങ്ങിന്റെ വാതിലിൽ കൊണ്ടുവരിക; അവൻ അവിടെ എന്റെ ശത്രുക്കളെ കൊല്ലട്ടെ." "പതിനാലാം തീയതി, നിർദ്ദിഷ്ടവിധിയിൽ ധനുര്യാഗം ആരംഭിപ്പിക്കുക; വിശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ ഭഗവാനായ പ്രജാപതിക്ക് ഹോമത്തിനായി ഒരുക്കുക." എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർവ്വഹിക്കാൻ വിദഗ്ധനായ മന്ത്രിയെ ഇങ്ങനെ നിർദ്ദേശിച്ച്, യദുക്കളുടെ പ്രധാനിയെ വിളിച്ച്, അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് അക്രൂരനോടു പറഞ്ഞു: "ദയാലുവായ സ്വാമി, ദയവായി മാന്യമായി എന്നോടു സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കണം; ഭോജന്മാരിലും വൃഷ്ണികളിലും നിന്നേക്കാൾ ഭക്തനും ആശംസിക്കുന്നവനും ആരുമില്ല.