ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇന്ദ്രൻ, ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവ് എന്നിവരോടൊപ്പം മറ്റു ദേവതകളും മഹർഷികളും ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവർ എല്ലാവരും കൃതജ്ഞതയോടെ തലയും മനസ്സും താഴ്ത്തി നമസ്കരിച്ചു. എന്നാൽ, സത്യസ്വരൂപം തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല; അവരൊക്കെയും ആശ്ചര്യത്താൽ വിറകി നിന്നു. വൃന്ദാവനത്തിലെ പശുക്കൾക്കു കൃഷ്ണന്റെ വംശിയുടെ രാഗം കേട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ കാളകളുടെ കുരുക്കളിൽ പതിച്ചിരിക്കുന്ന പതാക, വജ്രം, താമര, അങ്കുഷം എന്നിങ്ങനെയുള്ള അടയാളങ്ങൾ മണ്ണിൽ പതിയുമ്പോൾ ആ മണ്ണ് സാന്ത്വനമാകുന്നു; കാളകളുടെ കുരുക്കൾ കൊണ്ട് മണ്ണിൽ ഉണ്ടായ മുറിവുകൾ അവർ മൂടുന്നു. കൃഷ്ണൻ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അവൻ കളിയോടെ ഇട്ടുനോക്കുന്ന കാഴ്ചകളും ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന ആഗ്രഹവും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും തികച്ചും ഭ്രമിതരാകുന്നു; ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രം അല്ലെങ്കിൽ മുടി അക്രമത്തിൽ ആണോ എന്ന് പോലും അറിയാതെ, ഞങ്ങൾ അലയുന്നു. ഒരിക്കൽ, തുളസിയുടെ പ്രിയ സുഗന്ധം പരക്കുന്ന ഹാരമണിയിച്ച കൃഷ്ണൻ, തന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ച്, പശുക്കൾ എണ്ണിക്കൊണ്ടു പാടിക്കൊണ്ടു നടക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ വംശിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഭ്രമയിലായ ഗോപികൾ, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനിൽ മുഴുമേനും ലയിച്ച്, വീട്ടിലേക്കുള്ള ബന്ധങ്ങൾ മറന്ന്, മൃഗങ്ങൾപോലും അവനെ പിന്തുടർന്നു. യമുനയുടെ തീരത്ത്, ജാസ്മിൻപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച് ഉത്സവവസ്ത്രം ധരിച്ച്, പശുക്കളുടെയും ഗോത്രന്മാരുടെയും നടുവിൽ, പാപരഹിതനായ ആനന്ദപുത്രൻ കൃഷ്ണൻ തന്റെ ബാല്യക്രീഡകളാൽ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മനസ്സിൽ ആനന്ദം വിതരുന്നു. സന്ദളവുമണക്കുന്ന, അനുകൂലമായ മൃദുചൂട് കൃഷ്ണനെ ആദരിക്കാൻ വീശുന്നു; ദേവഗാനങ്ങൾ സംഗീതത്തോടും പാട്ടിനോടും പൂമാലകളോടും കൂടി കൃഷ്ണനെ വലയംചെയ്ത് വാഴ്ത്തുന്നു. വൃജത്തിലെ പശുക്കളോടു സ്നേഹപൂർവ്വം, വഴിയിലൂടെ മുതിർന്നവരാൽ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന കൃഷ്ണൻ, ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പശുക്കളെ വീട്ടിലേക്ക് നയിക്കുന്നു; അവന്റെ വംശിയുടെ ശബ്ദം അവന്റെ മഹത്വം പാടുന്നു. ദിവസാവസാനത്തിൽ, കാളകളുടെ കുരുക്കളാൽ പൊടിയേറ്റു, അധികമായ കഠിനപ്രയാസത്തിൽ മുഖം പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഭാഗ്യത്തിനായി, ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ഉദിച്ച രാജാവ് കൃഷ്ണൻ വരുന്നു. സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണുകൾ അല്പം ചലിക്കുന്ന, ഹാരമണിയിച്ച, സുഹൃത്തുക്കളെ ആദരിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ, ജുജുബി പഴംപോലെയുള്ള പല്ലിദ്രവ്യങ്ങളുമായി, സ്വർണ്ണകുണ്ഡലങ്ങൾ കൊണ്ട് കവിളുകൾ അലങ്കരിച്ച്, അത്യന്തം മനോഹരനായി കാണപ്പെടുന്നു. യദുക്കളുടെ നാഥനായ കൃഷ്ണൻ, ആനകളുടെ രാജാവിനോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ട്, രാത്രി രാജാവിനെപ്പോലെ, മുഖം ആനന്ദപ്രകാശത്തോടെ, പശുക്കളെ ദിനവെയിലിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വരുന്നു. ഈ വിധത്തിൽ, കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട്, വൃജത്തിലെ ഗോപികൾ തങ്ങളുടെ മനസ്സും ഹൃദയവും കൃഷ്ണനിൽ മുഴുവൻ ലയിപ്പിച്ച്, ആനന്ദത്തിൽ ദിനങ്ങൾ കഴിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ 'ഗോപീഗാന'മായ അഞ്ചത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ അരിഷ്ടനാമകനായ കാളരൂപി അസുരൻ, വലിയ കുന്നുപോലെയുള്ള കുഴുത്തുമായി, കാളകാൽ കൊണ്ട് മണ്ണ് കിളിച്ചുമാറ്റി, വൃന്ദാവനത്തിൽ എത്തി. അവൻ ഭയാനകമായി കൂകി, കാൽ കൊണ്ട് മണ്ണ് ചുരണ്ടി, വാൽ ഉയർത്തി, കൊമ്പിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് മണ്ണ് എറിഞ്ഞു. അല്പാല്പമായി വിസർജ്ജനം ചെയ്ത് മൂത്രം ഒഴിച്ച്, കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു, ചിമ്മാതെ നോക്കി, അത്യന്തം ഭയാനകമായി കൂകിയപ്പോൾ പശുക്കളും ജനങ്ങളും ഭയന്നു വിറച്ചു. ഭയത്താൽ ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീകൾക്ക് ഗർഭപാതം സംഭവിച്ചു; മേഘങ്ങൾ അവന്റെ വലിയ കുഴുത്തിനെ മലയായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പിരിഞ്ഞു പോയി. അരിഷ്ടന്റെ മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ കണ്ടപ്പോൾ, ഗോപികളും ഗോപന്മാരും ഭയത്താൽ വിറച്ചു; പശുക്കൾ ഭയന്ന് ഗോക്കുലം ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടിപ്പോയി. എല്ലാവരും "കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ!" എന്ന് വിളിച്ചു ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചു. ഗോക്കുലം ഭയത്താൽ നിറഞ്ഞതും കണ്ട് കൃഷ്ണനും അതു ശ്രദ്ധിച്ചു. "ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ," എന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ച കൃഷ്ണൻ, കാളാസുരനോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "എന്താണ് ഇത്, ദുഷ്ടന്മാരിൽ ഏറ്റവും ദുഷ്ടനേ?" അച്യുതൻ തനിക്കു നേരെ കരം പൊക്കി, കൈകൊണ്ട് നിലം അടിച്ച്, അരിഷ്ടനെ ഉദ്ദേശിച്ച്: "ദുഷ്ടന്മാരുടെ അഹങ്കാരം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ ഞാൻ തന്നെയാണ്." എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചു. സുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് കാത്തുനിന്ന കൃഷ്ണനെ കണ്ടപ്പോൾ, അരിഷ്ടൻ അത്യന്തം കോപത്തോടെ, കാൽ കൊണ്ട് നിലം ചുരണ്ടി, വാൽ മേഘം പോലെ ചുറ്റി, കൃഷ്ണനെ നേരെ ചിതറി ഓടിച്ചു. മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ മുന്നിൽ വെച്ച്, കണ്ണുകൾ ചുവന്നും ഉറപ്പായും കൃത്യമായി കൃഷ്ണനെ നോക്കി, അരിഷ്ടൻ ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം പോലെ കൃഷ്ണനെ നേരെ ചിതറി ഓടി. കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊമ്പ് പിടിച്ച്, പതിനെട്ടു അടി പിന്നോട്ട് വലിച്ച്, മറ്റൊരു ആനയെ മറ്റൊന്ന് വലിക്കുന്നപോലെ അവനെ മാറ്റി. പ്രഭു അവനെ ഇങ്ങനെ തള്ളി വീഴ്ത്തിയപ്പോൾ, അരിഷ്ടൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ്, മുഴുവൻ ശരീരം ചുരുണ്ട്, ഉറ്റശ്വാസം വലിച്ച്, അത്യന്തം കോപത്തോടെ വീണ്ടും ചിതറി ഓടി. കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടന്റെ കൊമ്പ് പിടിച്ച്, കാൽ കൊണ്ട് അവനെ താഴെ അമർത്തി നിലത്ത് വീഴ്ത്തി, നനഞ്ഞ വസ്ത്രം പിഴിയുന്നപോലെ അവനെ പിഴിഞ്ഞു, കൊമ്പ് കൊണ്ട് അടിച്ച്, അരിഷ്ടൻ വീണു. രക്തം ഛേദിച്ച്, മൂത്രവും വിസർജ്ജനവും ഒഴിച്ച്, കാലുകൾ ചിതറി, കണ്ണുകൾ ചുറ്റി, അത്യന്തം വേദനയോടെ, അരിഷ്ടൻ മരണത്തെ ഏറ്റുവാങ്ങി. ദേവതകൾ കൃഷ്ണനെ പൂക്കൾ ചൊരിഞ്ഞ് വാഴ്ത്തി. ഇങ്ങനെ കുക്കുദ്മിനാമകനായ കാളാസുരനെ സംഹരിച്ച കൃഷ്ണൻ, ദ്വിജന്മാരാൽ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട്, ബാലരാമനോടൊപ്പം ഗോപുരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഗോപികൾക്ക് കാഴ്ചയുടെ ഉത്സവമായിരുന്നു അത്. കൃഷ്ണൻ അത്ഭുതകരമായ വിധത്തിൽ അരിഷ്ടനെ സംഹരിച്ചു എന്നറിഞ്ഞ ദിവ്യദർശിയായ നാരദമഹർഷി കംസനെ അറിയിക്കാൻ പോയി. യശോദയുടെ മകളെയും ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണനെയും രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ രാമനെയും ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ നന്ദനിൽ ഏൽപ്പിച്ചുവെന്ന് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു. നന്ദൻ എന്ന സുഹൃത്തിനോട് അവരെ ഏൽപ്പിച്ചുവെന്നും, ഈ രണ്ട് കുട്ടികളാൽ കംസന്റെ ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്നും പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട കംസൻ, അത്യന്തം കോപത്തോടെ, ഉഗ്രമായ വാൾ എടുത്തു വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ നാരദൻ തടഞ്ഞു, ഈ രണ്ട് പുത്രന്മാരാണ് കംസന്റെ മരണകാരണമെന്ന സത്യം വെളിപ്പെടുത്തി. ഇത് മനസ്സിലാക്കിയ കംസൻ, വസുദേവനും അവന്റെ ഭാര്യയും ഇരുമ്പ് ചങ്ങലയിൽ കെട്ടി; ദിവ്യദർശിയായ നാരദൻ പുറത്ത് പോയതിനു ശേഷം, കംസൻ കേശിനിയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: "പോയി രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലുക; പിന്നെ മുസ്ടിക, ചാണൂർ, ശല, തോഷല എന്നിവരെയും അയക്കൂ." പിന്നീട്, തന്റെ മന്ത്രിമാരെയും ആനയോട്ടക്കാരെയും കൂട്ടി കംസൻ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ കേൾക്കൂ; ഇവരാണ് ശക്തരായ ചാണൂറും മുസ്ടികയും. നന്ദന്റെ ഗോപുരത്തിൽ ആനകദുന്ദുഭിയുടെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ, രാമനും കൃഷ്ണനും, പാർക്കുന്നു; എന്റെ മരണകാരണം ഇവരാണെന്ന് പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്." "നിങ്ങൾ ഇവരെ ഇവിടെ മല്ലയുദ്ധത്തിൽ കൊന്നുകളയണം; വിവിധ വേദികൾ ഒരുക്കി, മല്ലപ്രദർശനശാല ചുറ്റി, നഗരവാസികൾക്കും ഗ്രാമവാസികൾക്കും അവരുടെ യുദ്ധം കാണാൻ അവസരം ഒരുക്കണം." "പ്രധാനമന്ത്രിയേ, കുവലയാപീഡനാമകമായ ആനയെ അരങ്ങിന്റെ വാതിലിൽ കൊണ്ടുവരിക; അവിടെ എന്റെ ശത്രുക്കളെ അവൻ കൊല്ലട്ടെ." "ചതുര്ദശിയിലെ ബാണയാഗം നിർദ്ദേശപ്രകാരമാരംഭിക്കണം; യജ്ഞത്തിനായി വിശുദ്ധമായ മൃഗങ്ങളെ കൊണ്ടുവരണം." ഇങ്ങനെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നിർദ്ദേശിച്ച്, യദുക്കളുടെ ശ്രേഷ്ഠനായ അക്രൂരനെ വിളിച്ച്, അവന്റെ കൈ പിടിച്ച്, കംസൻ അക്രൂരനോട് സംസാരിച്ചു.