ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണൻ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം മലകളുടെ താഴ്വരകളിൽ അലങ്കാരങ്ങളും പുഷ്പമാലകളും ധരിച്ച് കാവൽക്കാരിയായ ഗോപികമാരെ തന്റെ വംശിയുടെ മധുരനാദത്തോടെ ആഹ്ലാദിപ്പിച്ചപ്പോൾ ആ സുഖം മുഴുവൻ ലോകത്തും പരന്നുപോയി. ആ സമയത്ത് ഒരു മേഘം അതിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം പോകാതിരിക്കാൻ സൂക്ഷിച്ചു, സുഹൃത്ത് പോലെ കൃഷ്ണനെ പൂക്കൾ കൊണ്ടും തണലുകൊണ്ടും ആച്ഛാദനം ചെയ്തു. കന്നുകാലികളെ വളർത്തുന്നതിലും, വംശി വായിക്കുന്നതിലും പ്രാവീണ്യമുള്ള കൃഷ്ണൻ, തന്റെ അധരങ്ങളിൽ വംശി വെച്ചപ്പോൾ അതിൽ നിന്നു തന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നു ഉദിച്ച പുതിയ രാഗങ്ങൾ പുറത്ത് വരികയായിരുന്നു. ഈ സംഗീതം കേട്ടു ദേവന്മാരായ ഇന്ദ്രൻ, ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവു തുടങ്ങിയവർ, മഹർഷിമാരോടൊപ്പം, അതിശയത്താൽ തലയും മനസ്സും താഴ്ത്തി സത്യം ഗ്രഹിക്കാനാവാതെ വിസ്മയത്തിലായി. കൃഷ്ണന്റെ കാൽമുദ്രകളിൽ പതാക, വജ്രം, താമര, അങ്കുസം എന്നിവയുടെ അടയാളങ്ങൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നു; അവൻ വംശി വായിച്ചപ്പോൾ ആഹ്ലാദിച്ച പശുക്കൾ അവരുടെ കുരുക്കളാൽ ഭൂമിയിലെ മുറിവുകൾ മറച്ചു, വ്രജഭൂമിയെ ശാന്തമാക്കി. കൃഷ്ണൻ കടന്നു പോകുമ്പോൾ, അവൻ കളിയോടെ ഇട്ടുനോക്കുന്ന കാഴ്ചകളും, ഹൃദയത്തിൽ ഉണർന്ന ആഗ്രഹത്തിന്റെ ശക്തിയും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ നിർവ്യാജരായി, നമ്മുടെ വസ്ത്രങ്ങളോ മുടിയോ ഉഴലുന്നതാണോ എന്നറിയാതെ മനസ്സു കുഴഞ്ഞു സഞ്ചരിച്ചുപോയി. ഒരിക്കൽ, പ്രിയമുള്ള തുളസിയുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ പുഷ്പമാല ധരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ എണ്ണി, ഒരു പ്രിയസുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പാടിക്കൊണ്ടു നടന്നു. അവന്റെ വംശിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ മനസ്സു മയങ്ങി, കൃഷ്ണന്റെ ഗൃഹപത്നിമാർ അവനെ പിന്തുടർന്നു; അവന്റെ ഗുണസാഗരത്തെ അനുഗമിച്ച്, വീട്ടിലേക്കുള്ള ആകൃഷ്ടി വിട്ടു, മാൻകളും ഗോപികമാരെപ്പോലെ അവനെ പിന്തുടർന്നു. യമുനയുടെ തീരത്ത്, പുഷ്പമാലകളും ഉത്സവവസ്ത്രവും അണിഞ്ഞ്, കാവൽക്കാരും പശുക്കളും ചുറ്റുമുണ്ടായപ്പോൾ, നന്ദന്റെ മകനായ കൃഷ്ണൻ തന്റെ സ്നേഹിതരായ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കളിയിലൂടെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴൊരു സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനവായു സ്നേഹപൂർവ്വം വീശി, ദിവ്യഗായകർ സംഗീതവും ഗാനം കൊണ്ടും അവനെ വണങ്ങി. വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾക്ക് സ്നേഹമുള്ള കൃഷ്ണൻ, വഴിയിലൂടെ മുതിർന്നവരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട്, വൈകുന്നേരം പശുക്കളെ വീട്ടിലേക്ക് നയിച്ചു; അവന്റെ വംശിയുടെ ശബ്ദം അവന്റെ കീർത്തി പാടുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ മുഖം കഠിനപ്രയത്നത്തിൽ നിന്നുള്ള തിളക്കത്തോടെ, അവന്റെ പുഷ്പമാലയിൽ കാളകളുടെ കാൽപ്പടിയാൽ പൊടി പതിഞ്ഞ്, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ച് അവൻ എത്തുന്നു—ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഈ രാജാവ്. ആനന്ദത്തിൽ കണ്ണുകൾ അല്പം ഉരുണ്ടു, പുഷ്പമാല ധരിച്ച് സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ആദരം നൽകുന്നവൻ, ജുജുബി പഴംപോലെ മുന്തിരിവായ അധരങ്ങൾ, പൊന്നുപോലുള്ള കാതലങ്കാരങ്ങൾ കൊണ്ട് മിനുങ്ങുന്ന മൃദുലമായ കവിളുകൾ—ഇതായിരുന്നു കൃഷ്ണന്റെ ഭംഗി. യദുക്കളുടെ നാഥനായ കൃഷ്ണൻ, ആനകളുടെ രാജാവുമായി കളിച്ചു, വൈകുന്നേരം രാത്രിയുടെ നാഥനെപ്പോലെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് എത്തി, വ്രജത്തിലെ പശുക്കളെ ദിവസം മുഴുവൻ അനുഭവിച്ച ചൂടിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. ഇങ്ങനെയാണ്, രാജാവേ, വ്രജത്തിലെ ഗോപികമാർ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട്, അവനിൽ മുഴുവൻ മനസ്സും ഹൃദയവും ചേര്ത്തു, ആനന്ദത്തിൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിപ്പിച്ചത്. ഇതോടെ ദശമസ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'ഗോപി ഗീതം' എന്ന അഞ്ചത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ അരിഷ്ടനാമമുള്ള കാളയാസുരൻ പശുപാലകഗ്രാമത്തിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, തന്റെ വലിയ കുംഭം കൊണ്ട് ഭൂമി നടുക്കി, കുരുക്കളാൽ നിലം കീറി. കാൽ കൊണ്ട് നിലം ചവിട്ടി, വാൽ ഉയർത്തി, കൊമ്പുകളുടെ അഗ്രത്തിൽ മണ്ണ് ഉയർത്തി, ഭയാനകമായി കൂകി, ഇടയ്ക്കിടെ മലമൂത്രം ഒഴിച്ചു, കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു, അതിശയകരമായ ആ കാളയുടെ ഭയാനക ശബ്ദം പശുക്കളെയും ആളുകളെയും ഭീതിയിലാഴ്ത്തി. ഭയത്തെത്തുടർന്ന് ഗർഭിണികളായ സ്ത്രീകൾ സമയത്തിനു മുമ്പ് ഗർഭം കളഞ്ഞു; മേഘങ്ങൾ അവന്റെ കുംഭം മലമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു പിരിഞ്ഞുപോയി. കാളയുടെ മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ കണ്ടപ്പോൾ, ഗോപികകളും കാവൽക്കാരും ഭയപ്പെട്ടു; പശുക്കൾ പേടിച്ച് ഗോക്കുലം ഉപേക്ഷിച്ചു ഓടി. എല്ലാവരും "കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ!" എന്ന് വിളിച്ചു, ഗോവിന്ദന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചു; ഗോക്കുലം ഭീതിയിൽ വിറങ്ങലിച്ചിരിക്കുന്നതായി കണ്ട കൃഷ്ണൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, "ഭയപ്പെടേണ്ട" എന്ന് പറഞ്ഞു. പിന്നെ കാളയാസുരനെ വിളിച്ചു: "നീ ആരാണ്, ദുഷ്ടന്മാരിൽ ഏറ്റവും ദുഷ്ടൻ?" അച്യുതൻ തന്റെ കൈയാൽ നിലം തട്ടി, ശക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ അരിഷ്ടനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു: "നിന്റെ പോലെയുള്ള ദുഷ്ടന്മാരുടെ അഹങ്കാരം തകർക്കാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു." സുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് കൃഷ്ണൻ കാത്തുനിന്നു; അരിഷ്ടൻ കോപത്തോടെ നിലം ചവിട്ടി, വാൽ മേഘംപോലെ ചുറ്റി, ഉഗ്രതയോടെ കൃഷ്ണനിലേക്ക് ചുമന്നു. മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി, കണ്ണുകൾ ചുവന്നതും ഉരുണ്ടതുമായ അരിഷ്ടൻ അച്യുതനിലേക്കു ഉഗ്രതയോടെ ഓടി, ഇന്ദ്രൻ മിന്നൽ എറിയുന്നതുപോലെ അറ്റുകണ്ണോടെ ചുമന്നു. കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊമ്പുകളിൽ പിടിച്ചു, പതിനെട്ടു അടി പിന്നോട്ടു നീങ്ങി, മറ്റൊരു ആനയെ പോലെ അവനെ വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി. പ്രഭുവാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട അരിഷ്ടൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റു, ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ മുക്കി, ഉഗ്രശ്വാസം വലിച്ചു, കോപത്തിൽ വീണ്ടും കൃഷ്ണനിലേക്കു ചുമന്നു. കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊമ്പുകളിൽ പിടിച്ചു, കാലുകൊണ്ട് നിലംപിടിച്ചു, നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി, ഉണങ്ങിയ വസ്ത്രം പിഴിയുന്നപോലെ അവനെ പിഴിഞ്ഞു, പിന്നെ കൊമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു; അരിഷ്ടൻ നിലത്തുവീണു. രക്തം ഛർദ്ദിച്ചു, മലമൂത്രം ഒഴിച്ചു, കാൽ കൂശി, കണ്ണുകൾ ഉരുണ്ടു, അരിഷ്ടൻ വല്ലാതെ പീഡിച്ചു, മരണമെത്തി; ദേവന്മാർ കൃഷ്ണനിൽ പുഷ്പങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു, സ്തുതിച്ചു. ഇങ്ങനെ കാളയാസുരനായ കുകുദ്മിനെ വധിച്ച കൃഷ്ണൻ, ദ്വിജന്മാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട്, ബാലരാമനോടൊപ്പം പശുപാലകഗ്രാമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; ഗോപികമാർക്കു കാഴ്ചയുടെ ഉത്സവമായിരുന്നു അത്. അരിഷ്ടാസുരൻ കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യത്തിൽ വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദിവ്യദർശിയായ നാരദമുനി കംസനെ അറിയിക്കാൻ പോയി. യശോദയുടെ മകളും, ദേവകിയുടെ മകനായ കൃഷ്ണനും, രോഹിണിയുടെ മകനായ രാമനും ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ നന്ദനിൽ ഏൽപ്പിച്ചുവെന്ന് നാരദൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു. നന്ദനെന്ന സുഹൃത്തിനോട് അവരെ ഏൽപ്പിച്ച വസുദേവൻ, നിങ്ങളുടെ ആളുകൾ വധിച്ച ഇവർ തന്നെയാണ് എന്ന് കേട്ടപ്പോൾ, ഭൂജരാജാവായ കംസൻ കോപത്തിൽ ആകുലനായി, വാൾ എടുത്തു വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ നാരദൻ തടഞ്ഞു, ഈ ഇരുവരാണ് നിന്റെ മരണകാരണമെന്നും വെളിപ്പെടുത്തി. ഇത് മനസ്സിലാക്കി, കംസൻ വസുദേവനെയും ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പ് ചങ്ങലയിൽ ബന്ധിച്ചു; ദിവ്യമുനി പോയപ്പോൾ, കംസൻ കേശിനെയും വിളിച്ചു. "നീ പോയി രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലുക; പിന്നെ മുസ്ടിക, ചാണൂര, ശല, തോഷല തുടങ്ങിയവരെ അയയ്ക്കുക," എന്നായിരുന്നു കംസന്റെ കല്പന. ഭൂജരാജാവ് തന്റെ മന്ത്രിമാരെയും ആനപാലകരെയും വിളിച്ചു: "നിങ്ങൾ കേൾക്കണം: ഇവരാണ് ശക്തരായ ചാണൂരയും മുസ്ടികയും. നന്ദന്റെ പശുപാലകഗ്രാമത്തിൽ ആനകദുണ്ടുഭിയുടെ മക്കളായ രാമനും കൃഷ്ണനും താമസിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് എന്റെ മരണവും ഇവരാൽ സംഭവിക്കും എന്ന് പ്രവചിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു." "നിങ്ങൾ ഇവരെ ഇവിടെ കുസ്തിയിൽ കൊല്ലണം; വിവിധ വേദികൾ ഒരുക്കുകയും, അതിനുചുറ്റുമുള്ള കുസ്തിപരിസരം ഒരുക്കുകയും ചെയ്യണം, ώστε എല്ലാ നഗരവാസികളും ഗ്രാമവാസികളും അവരുടെ പോരാട്ടം കാണാൻ കഴിയണം," എന്ന് കംസൻ കല്പിച്ചു.