ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വൃന്ദാവനത്തിലെ കാടുകളും വൃക്ഷങ്ങളും, പൂക്കളും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞ്, വിശ്ണുവിന്‍റെ സാനിധ്യം തങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. തങ്ങളുടെ ശാഖകൾ തേപ്പുഴകളാൽ കുനിയുന്നുവെന്നും, ശരീരത്തിൽ പ്രേമത്തിന്റെ ആവേശം നിറയുന്നുവെന്നും, ഇവ പൂക്കൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ കാടിലെ പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച്, തിലകവും ദിവ്യ സുഗന്ധവും തേപൂണ്ടുള്ള തുളസി മാലയും ധരിച്ചു, തന്റെ വംശി വായിൽ വെച്ച് വായിച്ചപ്പോൾ, അതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് മധുരംപോലെ മയങ്ങിയ തേനീച്ചകൾ തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടഗാനം പാടുന്നു, കൃഷ്ണനെ ആദരിക്കുന്നു. തടാകത്തിൽ, cranes, swans, മറ്റു പക്ഷികൾ—all, കൃഷ്ണന്റെ മനോഹരമായ സംഗീതം കേട്ട്, ഹരിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു, മനസ്സ് നിയന്ത്രിച്ച്, കണ്ണുകൾ അടച്ചു, നിശബ്ദതയിൽ അദ്ദേഹത്തെ ആരാധിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, പൂമാലകളും ആഭരണങ്ങളും ധരിച്ചു, മലയുടെ ചരിവിൽ വംശി വായിച്ചപ്പോൾ, ഗോപികകളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ആഹ്ലാദം നിറയുന്നു; ആ സന്തോഷം ലോകമാകെ വ്യാപിക്കുന്നു. മേഘം, അതിന്റെ പരിധി കടക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു, സ്നേഹപൂർവം മൃദുവായി ഗംഭീരമായി മുഴങ്ങി, കൃഷ്ണന്റെ സുഹൃത്ത് പോലെ പൂക്കൾ ചിതറിക്കുകയും, തണലൊരുക്കി കാനോപ്പി രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. വിവിധ പശുക്കളെ ശ്രദ്ധയോടെ സംരക്ഷിക്കാനും, വംശി വായിക്കാൻ പ്രാവീണ്യം ഉള്ള കൃഷ്ണൻ, വായിൽ വംശി വെച്ച്, തൻ്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുള്ള പുതിയ സംഗീതം ഉണർത്തുന്നു. ഈ സംഗീതം കേട്ട്, ദേവതകളായ ഇന്ദ്രൻ, ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവ് തുടങ്ങിയവർ, മഹർഷികൾക്കൊപ്പം, തലയും മനസ്സും കുനിയിച്ച്, സത്യം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ അതിശയത്താൽ വിറയുന്നു. പതാക, വജ്രം, താമര, അങ്കുസം എന്നിവയുടെ ചിഹ്നങ്ങൾ കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ ഉള്ള പശുക്കൾ, വംശിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ, തങ്ങളുടെ കാൽപ്പാദങ്ങൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയിലെ മുറിവുകൾ മറയ്ക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കളിയുള്ള കണ്ണുനോട്ടവും, ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന ആഗ്രഹത്തിന്റെ ശക്തിയും കൊണ്ടു ഞങ്ങൾ അജ്ഞതയിൽ അലയുന്നു—വസ്ത്രം, മുടി എല്ലാം അകറ്റി, ഞങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് നടക്കുന്നത് പോലും അറിയാതെ, ആകുലതയിൽ വീഴുന്നു. ഒരിക്കൽ, തുളസിയുടെ പ്രിയ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ മാലയിൽ അലങ്കരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ എണ്ണുന്നു; പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ ചുമലിൽ കൈ വെച്ച്, നടന്നു കൊണ്ടു പാടുന്നു. വംശിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭ്രമിച്ച മനസ്സോടെ, കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യകൾ, ഹൃദയം അദ്ദേഹത്തിൽ ആഴമായി ആഴ്ച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ ഗുണങ്ങളുടെ സമുദ്രത്തെ പിന്തുടരുന്നു; അതുപോലെ, വീട്ടിൽ നിന്ന് മോചിതമായ മയിലുകൾ, deer, കൃഷ്ണനെ പിന്തുടരുന്നു. യമുനയുടെ തീരത്ത്, ജാസ്മിൻ പൂമാലകൾ, ഉത്സവ വസ്ത്രങ്ങൾ, പശുക്കളും ഗോപന്മാരും ചുറ്റി, നന്ദന്റെ മകൻ, നിങ്ങളുടെ കാള, സ്നേഹമുള്ള കൂട്ടുകാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ കളിയിലൂടെ ആഹ്ലാദം പകരുന്നു. സുഗന്ധമുള്ള, ചന്ദനപാത്രം നിറഞ്ഞ, അനുകൂലമായ മൃദുവായ കാറ്റ് കൃഷ്ണനെ ആദരിക്കുന്നു; ദിവ്യഗാനങ്ങൾ, സംഗീതം, പാട്ട്, അർപ്പണങ്ങൾ—all, ദേവതകൾ അദ്ദേഹത്തെ വലയം ചെയ്ത് പുകഴ്ത്തുന്നു. വ്രജത്തിലെ പശുക്കളോട് സ്നേഹമുള്ള കൃഷ്ണൻ, വഴിയിൽ മുതിർന്നവർ ആദരിച്ച്, എല്ലാ പശുക്കളെയും വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് നയിക്കുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രശസ്തി വംശിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പാടപ്പെടുന്നു. മുഖം തിളങ്ങുന്ന, കാളകൾ കാൽപ്പാദം കൊണ്ട് ഉയർത്തിയ മണ്ണ് മാലയിൽ പടർന്നു, ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നുള്ള രാജാവ്, സ്നേഹമുള്ള കൂട്ടുകാരെ അനുഗ്രഹിക്കാൻ വരുന്നു. സന്തോഷത്തിൽ കണ്ണുകൾ അല്പം ചുറ്റി, പൂമാലയിൽ അലങ്കരിച്ച, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ആദരം നൽകുന്ന കൃഷ്ണൻ, വാടിയുള്ള ചുണ്ടുകൾ, മൃദുവായ കണങ്ങൾ, പൊൻ കാതുകണികൾ കൊണ്ട് ഗർവം നിറഞ്ഞ മുഖം. യദു വംശത്തിലെ രാജാവ്, ആനകളുടെ രാജാവിനൊപ്പം കളിക്കുന്നു; വൈകിട്ട്, രാത്രിയുടെ രാജാവുപോലെ, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖം കൊണ്ട് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വരുന്നു, വ്രജത്തിലെ പശുക്കളെ ചൂടിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു. ശ്രീ ശുകദേവ് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, രാജാവേ, വ്രജയിലെ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടി, ദിവസങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിൽ ആഴ്ച്ച്, മനസ്സും ഹൃദയവും സമർപ്പിച്ച്, ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി ജീവിച്ചു. ഇവിടെ, പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിൽ, 'ഗോപികൾ ഇരട്ടയായി പാടുന്ന ഗാനം' എന്ന 35-ആം അധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു; ഉത്തമ വൈരാഗ്യശാസ്ത്രമായ ശ്രീമദ് ഭാഗവതം മഹാപുരാണത്തിലെ ഈ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീ ശുകദേവ് പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, അരിഷ്ടൻ എന്ന കാള-ദാനവൻ, വലിയ കുഴലുമായി, ഭൂമിയെ വിറയിപ്പിച്ച്, കാൽപ്പാദം കൊണ്ട് മണ്ണ് പറിച്ചുകൊണ്ട്, ഗോകുലത്തിൽ എത്തി. കാൽപ്പാദം കൊണ്ട് ഭൂമിയെ ചുരണ്ടി, കൂർത്ത ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങി, വാലുയർത്തി, കൊമ്പിന്റെ അറ്റത്തിൽ മണ്ണ് ഉയർത്തി, കാളയുടെ ഭീകരത പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവൻ ദീർഘമായി മലമൂത്രം ഒഴിച്ച്, കണ്ണുകൾ പടർത്തി, ഭയാനകമായ മുഴക്കം മുഴങ്ങി, പശുക്കളെയും ജനങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. ഭയത്താൽ ഗർഭിണികൾ അനിയന്ത്രിതമായി ഗർഭം നഷ്ടപ്പെടുത്തി; മേഘങ്ങൾ, കാളയുടെ കുഴലിനെ മലമെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചു, ചിതറിപ്പോയി. അവന്റെ കൊമ്പുകളുടെ കൂർത്തത കാണുമ്പോൾ, ഗോപികകളും ഗോപന്മാരും ഭയത്താൽ വിറയുന്നു; പശുക്കൾ ഭയപ്പെടുത്തി, ഗോകുലം ഉപേക്ഷിച്ച് ഓടുന്നു. എല്ലാവരും 'കൃഷ്ണ! കൃഷ്ണ!' എന്ന് വിളിച്ച്, ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി; ഗോകുലം ഭയത്തിൽ വിറയുന്നവരെ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു. അവൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ച്, 'ഭയപ്പെടേണ്ടാ' എന്ന് പറഞ്ഞു; കാള-ദാനവനോട് വിളിച്ചു: 'നീ എന്താണ്, പാപികളുടെ പാപി?' പശുക്കളും ഗോപന്മാരും ഭയത്തിൽ വിറയിച്ചു നോക്കി. അച്യുതൻ, കരയാൽ ഭൂമിയെ അടിച്ചു, അരിഷ്ടനെ ഉണർത്തി, 'നിന്റെ ഗർവം ഞാൻ നശിപ്പിക്കും' എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, സുഹൃത്തിന്റെ ചുമലിൽ കൈ വെച്ച്, കാത്തുനിന്നു; അരിഷ്ടൻ, കോപത്തിൽ, കാൽപ്പാദം കൊണ്ട് ഭൂമിയെ ചുരണ്ടി, വാലു മേഘംപോലെ ചുറ്റി, കൃഷ്ണനെ ആക്രമിക്കാൻ തിരിയുന്നു. കൊമ്പുകൾ മുന്നോട്ടു കൂർത്തു, കണ്ണുകൾ രക്തം നിറഞ്ഞു, അച്യുതന്റെ നേരെ വേഗത്തിൽ ചാടുന്നു, ഇന്ദ്രൻ വജ്രം എറിയുന്നതുപോലെ. കൃഷ്ണൻ അവന്റെ കൊമ്പ് പിടിച്ചു, പതിനെട്ടു പടിയോളം പിൻവാങ്ങി, കാളയെ വലിച്ചുനീക്കി, ആന മറ്റൊരു ആനയെ വലിച്ചുപോലെ. കൃഷ്ണൻ തള്ളിയപ്പോൾ, അരിഷ്ടൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ്, ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ മൂടി, കോപത്തിൽ, വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, അരിഷ്ടന്റെ കൊമ്പ് പിടിച്ചു, കാലിൽ ഞെക്കി, ഭൂമിയിൽ തള്ളി, തുണി നനഞ്ഞു നീക്കുന്നതുപോലെ സqueeze ചെയ്തു, കൊമ്പ് കൊണ്ട് അടിച്ചു; അരിഷ്ടൻ വീണു. രക്തം, മൂത്രം, മല—all പുറത്ത് വിട്ടു, കാലുകൾ ചുരണ്ടി, കണ്ണുകൾ അസ്ഥിരമായി, വലിയ വേദനയിൽ, നിരൃതിയുടെ കയ്യിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തി; ദേവതകൾ കൃഷ്ണനെ പൂക്കൾ ചിതറിച്ച് പുകഴ്ത്തുന്നു. കുകുദ്മിൻ എന്ന കാള-ദാനവനെ ഈ രീതിയിൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ശേഷം, ദ്വിജന്മാർ പുകഴ്ത്തി, കൃഷ്ണൻ, ബാലരാമനോടൊപ്പം, ഗോപികകൾക്ക് ആനന്ദം പകരുന്നവനായി ഗോകുലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണൻ അരിഷ്ടനെ അത്ഭുതമായി കൊല്ലുമ്പോൾ, ദിവ്യദർശിയായ നാരായർ, ദേവതകളെ കാണുന്ന മഹർഷി, കംസനെ വിവരിക്കാൻ പോയി. കംസനോട്, യശോദയുടെ മകളെയും, ദേവകിയുടെ മകൻ കൃഷ്ണനെയും, രോഹിണിയുടെ മകൻ രാമനെയും, ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ നന്ദനിൽ ഏല്പിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞു. നന്ദനിൽ ഏല്പിച്ചവരാണ്, കംസന്റെ ആളുകളെ കൊല്ലപ്പെട്ടത്; കംസൻ, കേട്ടപ്പോൾ, കോപത്തിൽ, തീവ്രമായ വാളെടുത്ത്, വസുദേവനെ കൊല്ലാൻ ഉദ്ദേശിച്ചു; നാരായർ തടഞ്ഞു, അവരെ തന്നെയാണ് കംസന്റെ മരണകാരണം എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി. ഇത് മനസ്സിലാക്കി, കംസൻ വസുദേവനും ഭാര്യയെയും ഇരുമ്പ് കെട്ടിൽ ബന്ധിച്ചു; ദിവ്യശുകൻ പോയപ്പോൾ, കംസൻ കേശിനെ വിളിച്ചു. 'രാമനെയും കേശവനെയും കൊല്ലൂ; ശേഷം മുഷ്ടിക, ചാണൂര, ശാല, തോശല തുടങ്ങിയവരെ അയയ്ക്കൂ' എന്ന് കേശിനോട് കല്പിച്ചു.