ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മുകുന്ദൻ, മയില്പീലി, വർണ്ണപ്പൂക്കൾ, ഇലയുകൾ മുതലായവ കൊണ്ടു അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, ഒരു മല്ലന്റെ വേഷം അനുകരിച്ച്, കൂട്ടുകാരായ ഗോപബാലന്മാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ വിളിച്ചുപിടിക്കുന്നതായിരുന്നു. അപ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദപങ്കജങ്ങളിൽ നിന്നു ഉയരുന്ന ധൂളി കാറ്റിൽ ചുമന്നു, നദികൾ അവരുടെ പ്രവാഹം നിലച്ചു, ഞങ്ങൾക്കുപോലെ തന്നെ കൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിച്ചു; അവരുടെ കരങ്ങൾ പ്രേമത്തിൽ വിറച്ചു, ജലങ്ങൾ ശാന്തമായി. ആ ആദിപുരുഷൻ, ഗിരിശ്രേഷ്ഠനെപ്പോലെ, കൂട്ടുകാരുടെ കീർത്തികളാൽ പ്രശംസിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, കാട്ടിൽ സഞ്ചരിച്ച്, മലനിരകളിൽ കാവുകൾക്കായി കുരുവികൾ മുഴക്കി വിളിക്കുന്നു. കാടിലെ കുറ്റിച്ചെടികളും വൃക്ഷങ്ങളും പുഷ്പഫലസമൃദ്ധികളായി, വിഷ്ണുവിനെ തന്നെ അവയുടെ ഉള്ളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു; ശാഖകൾ തേൻചൊരിയുന്നു, പ്രേമത്തിൽ വിറച്ച അവയുടെ ശരീരം പുഷ്പങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ തിലകധാരിയായും, കാട്ടുപൂക്കളുടെ ഹാരവും ദിവ്യസുഗന്ധവും തേൻ നിറഞ്ഞ തുളസിയാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, കുരുവികൾ വായിലേൽക്കുമ്പോൾ, മധുരഗാനത്തിൽ മയങ്ങി തേനീച്ചകൾ ആസ്വദിച്ച് തന്റെ മഹത്വം പാടുന്നു. തടാകത്തിൽ, വാലൻ, ഹംസ, മറ്റു പക്ഷികൾ—all മനസ്സാക്ഷരമായ സംഗീതത്തിൽ ആകർഷിതരായി, ഹരിയെ സമീപിച്ചു, കണ്ണടച്ച്, ശാന്തമായി ആരാധിച്ചു. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, ഹാരാഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, മലനിരകളിൽ കുരുവികൾ മുഴക്കുമ്പോൾ, ഗോപികമാരുടെ ഹൃദയം ആനന്ദത്തിൽ നിറയുന്നു, ആ ആനന്ദം ലോകമാകെ വ്യാപിക്കുന്നു. മേഘം, അതിന്റെ അതിരുകൾ മറികടക്കാതിരിക്കാൻ സൂക്ഷിച്ചു, സൗഹൃദത്തിൽ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു, തണലും കുടയും ഒരുക്കുന്നു. പശുക്കളെ പരിപാലിക്കാൻ വിദഗ്ധനും, കുരുവികൾ വായിൽവച്ച് സ്വന്തം സംഗീതം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യവാനുമായാണ് നിങ്ങളുടെ മകൻ. ഈ സംഗീതം കേട്ട്, ഇന്ദ്രൻ, ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവു തുടങ്ങിയ ദേവതകളും ഋഷിമാരും തലയും മനസ്സും കുനിഞ്ഞ്, സത്യം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ വിസ്മയപ്പെട്ടു. പശുക്കളുടെ കവിളുകളിൽ പതിച്ചിരിക്കുന്ന പതാക, വജ്രം, കമലം, അങ്കുശം എന്നിവയുടെ അടയാളങ്ങൾ, കുരുവികളുടെ സംഗീതത്തിൽ ആഹ്ലാദിച്ച പശുക്കൾ അവരുടെ കവിളുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമിയിലെ മുറിവുകൾ മറയ്ക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, അവൻ കാണിക്കുന്ന കളിയുള്ള കാഴ്ചകളും ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന ആഗ്രഹവും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ തിമിരത്തിൽ ആകുന്നു; ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രമോ മുടിയോ ശരിയായാണോ എന്നറിയാതെ, ഞങ്ങൾ വഴിതെറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നു. തുളസിയുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ ഹാരത്തിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ എണ്ണി, പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ ഭുജത്തിൽ കൈവച്ച്, പാടിക്കൊണ്ട് നടക്കുന്നു. കുരുവികളുടെ ശബ്ദത്തിൽ വഞ്ചിതരായി, കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ അവനെ പിന്തുടരുന്നു; അവന്റെ ഗുണസാഗരത്തെ അനുഗമിച്ചുകൊണ്ട്, മാനം വിട്ടു മൃഗങ്ങളും കൃഷ്ണനെ പിന്തുടരുന്നു. മല്ലികപൂക്കളുടെ ഹാരവും ഉത്സവവസ്ത്രവും അണിഞ്ഞ്, ഗോപ്പന്മാരും പശുക്കളുമൊത്ത് യമുനാതീരത്ത്, പാപരഹിതനായ നന്ദപുത്രൻ തന്റെ സ്നേഹിതരെ കായികകലകളാൽ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു. സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനം നിറഞ്ഞ സൗമ്യമായ കാറ്റ് അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കുന്നു; ദേവഗാനങ്ങൾ സംഗീതവും പാട്ടും അർപ്പിച്ച് അദ്ദേഹത്തെ വലയം ചെയ്യുന്നു. വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾക്ക് സ്നേഹപൂർവ്വം, വഴിയിലൂടെ മുതിർന്നവർ ആദരിച്ചുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണൻ വൈകുന്നേരം പശുക്കളെ വീട്ടിലേക്ക് നയിക്കുന്നു; കുരുവികളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വം പാടപ്പെടുന്നു. മുഖം തിളങ്ങുന്ന കൃഷ്ണൻ, ഹാരത്തിൽ കവിള്‍കൊണ്ടുള്ള മണ്ണ് പടർന്നുകൊണ്ട്, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ച് എത്തുന്നു—ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച രാജാവ്. കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്തിൽ അലസമായി ചലിക്കുന്നു, ഹാരധാരി സുഹൃത്തുക്കളെ ആദരിക്കുന്നു, ചുവന്ന പഴംപോലെ അധരങ്ങൾ, സുവർണ്ണ കുണ്ദലങ്ങളാൽ കവിളുകൾ ഭസുരമാക്കുന്നു. യദുകുലപതി, ആനകളിൽ രാജാവായി കളിക്കുന്നു, രാത്രിയുടെ രാജാവിനെപ്പോലെ വൈകുന്നേരം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വരുന്നു; മുഖം ആനന്ദത്തിൽ തിളങ്ങുന്നു, പശുക്കളെ ചൂടിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു. ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, വ്രജയിലെ ഗോപികമാർ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടി പാടി, മനസ്സും ഹൃദയവും അദ്ദേഹത്തിൽ മുഴുവനും ലയിച്ചു, ആനന്ദത്തിൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിപ്പിച്ചു. ഇതോടെ, പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യഭാഗത്തിൽ, “ഗോപികമാരുടെ കൂട്ടുപാട്ട്” എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശ്രീശുകൻ വീണ്ടും പറയുന്നു: അതിനുശേഷം, അരിഷ്ട എന്ന കാളയക്ഷൻ ഗോകുലത്തിലേക്ക് എത്തി; വലിയ കൂമ്പാരത്തോടെ ഭൂമി നടുക്കി, കവിളുകൾ കൊണ്ട് നിലം കുത്തി പറത്തുന്നു. കടുത്ത ശബ്ദത്തിൽ കത്തിക്കൊണ്ട്, കാൽ കൊണ്ട് ഭൂമി ഖനിച്ചുകൊണ്ട്, വാൽ ഉയർത്തി, കൊമ്പുകൾ കൊണ്ട് കുന്നുകൾ പോലും ഉയർത്തുന്നു. അവൻ കുറുകുറുക്കെ മലമൂത്രം ഒഴിച്ച്, കണ്ണുകൾ ഉറ്റുനോക്കി, ഭയാനകമായ ശബ്ദത്തിൽ പശുക്കളെയും മനുഷ്യരെയും ഭയപ്പെടുത്തി. ഭയക്കൊണ്ട് ഗർഭിണികൾ പ്രസവിച്ചു, മേഘങ്ങൾ അവന്റെ കൂമ്പാരം മലമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ചിതറിപ്പോയി. അവന്റെ മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ കണ്ടു, ഗോപികമാരും ഗോപന്മാരും ഭയഭീതരായി; പശുക്കൾ പേടിച്ച് ഗോകുലം ഉപേക്ഷിച്ചു ഓടി. എല്ലാവരും “കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ!” എന്ന് വിളിച്ച് ഗോവിന്ദനിൽ അഭയം തേടി; ഗോകുലം ഭയത്തിൽ വിറങ്ങലിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ട് കൃഷ്ണനും ശ്രദ്ധിച്ചു. “ഭയപ്പെടേണ്ട, ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ,” എന്ന് ആശ്വസിപ്പിച്ചു, കാളയക്ഷനെ വിളിച്ചു; ഗോപന്മാരും പശുക്കളും ഭയത്താൽ വിറച്ചുനിന്നു നോക്കി. “ഏതാണിത്, പാപികളിൽ പാവം?” എന്ന് ചോദിച്ചു. അച്യുതൻ തനിക്കു മുന്നിൽ നില്ക്കുന്ന കാളയക്ഷനെ ഉത്തേജിപ്പിക്കാൻ കൈകൊണ്ട് ഭൂമി അടിച്ചു, “നിനക്കുപോലുള്ള ദുഷ്ടരുടെ അഹങ്കാരം നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു,” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. കൈ സുഹൃത്തിന്റെ ഭുജത്തിൽ വെച്ച് കാത്തുനിന്ന കൃഷ്ണൻ, അരിഷ്ടൻ കോപത്തോടെ കാൽ കൊണ്ട് ഭൂമി കുത്തി, വാൽ കാട്ടിലെ മേഘംപോലെ ചുറ്റി, ഉഗ്രമായി കൃഷ്ണനെ നേരെ ചുമന്നു. മൂർച്ചയുള്ള കൊമ്പുകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടി, കണ്ണുകൾ ചുവന്നും ഉറ്റുനോക്കിയും, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം പോലെ അരിഷ്ടൻ അച്യുതനെ നേരെ ചുമന്നു. കൃഷ്ണൻ അവനെ കൊമ്പുകളിൽ പിടിച്ചു, പതിനെട്ടു അടി പിന്നോട്ട് വലിച്ചു, ഒരു ആന മറ്റൊരു ആനയെ വലിക്കുന്നപോലെ. കൃഷ്ണൻ അവനെ തള്ളിയപ്പോൾ, അരിഷ്ടൻ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു, ശരീരം മുഴുവൻ വിയർപ്പിൽ, ഉഗ്രകോപത്തിൽ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചു. ആക്രമിച്ച അരിഷ്ടനെ കൃഷ്ണൻ കൊമ്പുകളിൽ പിടിച്ചു, കാൽ കൊണ്ട് താഴെ അമർത്തി നിലത്ത് വീഴ്‌ത്തി, വെള്ളവസ്ത്രം പിഴിയുന്നതുപോലെ ചുരുട്ടി, കൊമ്പുകൊണ്ട് അടിച്ചു, അരിഷ്ടൻ നിലം പതിച്ചു. രക്തം ഛർദ്ദിച്ച്, മൂത്രവും മലവും ഒഴിച്ച്, കാലുകൾ ചലിപ്പിച്ച്, കണ്ണുകൾ അസ്ഥിരമായി, അരിഷ്ടൻ വല്ലാതെ പീഡനമനുഭവിച്ച് മരണപ്പെട്ടു; ദേവതകൾ കൃഷ്ണനിൽ പൂക്കൾ ചിതറിച്ച്, അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു. ഇങ്ങനെ കാളയക്ഷൻ കുകുദ്മിനിനെ നശിപ്പിച്ച കൃഷ്ണനെ, ദ്വിജന്മാർ സ്തുതിച്ചു; ബാലരാമനോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ ഗോകുലത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; ഗോപികമാർക്ക് കാഴ്ചയുടെ ഉത്സവമായി. കൃഷ്ണന്റെ അത്ഭുതകരമായ കീർത്തിയിൽ അരിഷ്ടൻ വധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, ദിവ്യദർശിയായ നാരദമഹർഷി കംസനെ കാണാൻ പോയി. യശോദയുടെ മകളെയും, ദേവകിയുടെ പുത്രനായ കൃഷ്ണനെയും, രോഹിണിയുടെ പുത്രനായ ബാലരാമനെയും ഭയപ്പെട്ട വസുദേവൻ നന്ദനിൽ ഏൽപ്പിച്ചതാണ് എന്ന് അവൻ കംസനോട് പറഞ്ഞു. നന്ദൻ എന്ന സുഹൃത്തിനു അവരെ ഏൽപ്പിച്ച വസുദേവൻ, ആ ഇരുവരാൽ തന്നെയാണ് കംസന്റെ ആളുകൾ കൊല്ലപ്പെട്ടതെന്ന് പറഞ്ഞു; ഇത് കേട്ട ബോജരാജാവ് കംസൻ, ക്രോധത്തിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അലയുന്നു...