ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സൂതൻ ശൗനകർക്കു പറഞ്ഞു: "നാഗശ്രവണയുടെ സഭയിൽ ഈ ധർമ്മം മഹർഷികൾ വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ അതേ നിമിഷത്തിൽ അതിശയകരമായ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി. കേൾക്കൂ, ശൗനക, ഞാൻ പറയുന്ന കഥ. ഭക്തി, തന്റെ രണ്ടു യുവകുമാരന്മാരെ കൈപിടിച്ചു, അനായാസമായ പ്രേമത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരമായിത്തന്നെ, അപ്രതീക്ഷിതമായി അവിടെയെത്തി. അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ശ്രീകൃഷ്ണ, ഗോവിന്ദ, ഹരേ, മുരാരി, നാഥാ എന്നിങ്ങനെ ദിവ്യ നാമങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഭാഗവതത്തിന്റെ അർത്ഥത്താലുള്ള അലങ്കാരങ്ങളിൽ മാല്യങ്ങൾ ധരിച്ചും മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങൾ അണിഞ്ഞും അവളെ കാണുമ്പോൾ, സഭയിലെ സന്മാർഗ്ഗികൾ അതിശയത്തോടെ, അവൾ എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി, എവിടുനിന്നാണ് വന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചു. അപ്പോൾ കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: 'അവൾ ഈ കഥയുടെ സാരഭാഗത്തിൽ നിന്നാണ് ഇപ്പോൾ ഉദിച്ചുവന്നത്.' അങ്ങനെ കേട്ട ഭക്തി, തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം വിനയത്തോടെ സനത്കുമാരനോട് അഭ്യർത്ഥിച്ചു: 'ഇന്നെ, നിങ്ങൾ എല്ലാവരും എന്നെ പോഷിപ്പിച്ചു. കലി യുഗത്തിൽ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും ഈ കഥയുടെ അമൃതംകൊണ്ട് ഞാൻ ജീവിച്ചു. ഇനി ഞാൻ എവിടെയാണു വസിക്കാൻ? ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നെ അറിയിക്കട്ടെ.' അങ്ങനെ അവർ പറഞ്ഞു. 'ഭക്തേ, ഭക്തന്മാരുടെ ഇടയിൽ നീ ഗോവിന്ദന്റെ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. നീയത്രേ പ്രേമം നിലനിർത്തുന്നു. നീ ലോകമാന്ദ്യത്തിന്റെ രോഗം നശിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ നീ സ്ഥിരമായി, ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ വസിക്ക.' അതുകൊണ്ട്, കലി യുഗത്തിലെ ദോഷങ്ങൾ നിനെയും കാണാൻ കഴിയില്ല; അവയുടെ ശക്തിയും ലോകത്ത് പ്രബലമാകുന്നില്ല. അങ്ങനെ, മഹർഷികളുടെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച്, ഭക്തി ഹരിയുടെ ഭൃത്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അഭയസൂചകമായിരിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ ഭവനങ്ങളിലും ദാരിദ്ര്യമാണ്, എന്നാൽ ഹൃദയത്തിൽ ശ്രീഹരിയുടെ ഭക്തി മാത്രം ഉള്ളവരാണ് ഭാഗ്യവാന്മാർ. ഹരിയും തന്റെ സ്വസ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ച് അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു, ഭക്തിയുടെ സൂക്ഷ്മതന്ത്രത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട്. ഇന്ന് ഒരു ഭാഗവതന്റെ മഹത്വം എന്താണ് കൂടുതൽ പറയാൻ? ഭൂമിയിൽ ബ്രഹ്മസ്വരൂപം ആയവൻ, അവന്റെ ശരണത്തിൽ പോയാൽ, വചനങ്ങൾ പറയുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും കൃഷ്ണനോടു തുല്യമായ ശുദ്ധതയിലേക്കു എത്തുന്നു; മറ്റു ധർമ്മങ്ങൾ നൽകാത്തതാണത്. സൂതൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അതിശയകരമായ ഭക്തി കണ്ടു, ഭക്തന്മാരോടു എന്നും പ്രിയനായ ഭഗവാൻ തന്റെ സ്വസ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ കാട്ടിലെ പൂക്കളുടെ മാല അണിഞ്ഞു, മഴമേഘംപോലെയുള്ള കറുത്ത വർണ്ണം, പീതാംബരം ധരിച്ചും, മനോഹരമായ രൂപം, പൊൻ കട്ടിപെട്ടിയും, തിളങ്ങുന്ന കിരീടവും കുന്തലങ്ങളും അണിഞ്ഞു. മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളിൽ വളഞ്ഞ ഭംഗിയുള്ള കൃഷ്ണൻ, കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിച്ചും, പതിനായിരം മന്മഥന്മാരുടെ സൗന്ദര്യത്തോട് തുല്യമായ ഭംഗിയുള്ളവൻ, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനമ്‌ ലേപിച്ചും. പരമാനന്ദവും ചൈതന്യവും നിറഞ്ഞ, മധുരമായ, വംശി പിടിച്ച, ഭക്തരുടെ ശുദ്ധ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു. വൈകുണ്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉദ്ധവാദി വൈഷ്ണവന്മാർ ഈ കഥകൾ കേൾക്കാനായി ഗൂഢരൂപത്തിൽ ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ, ജയഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങി, അതിശയകരമായ രസത്തിന്റെ ആകുലത അനുഭവപ്പെട്ടു, പൂക്കളുടെ പൊടി മഴയായി പതിച്ചു, ശംഖനാദവും കേൾക്കപ്പെട്ടു. അവിടെ സമവായിച്ചവർക്കു ശരീരം, ഭവനം, സ്വയം എന്നതെല്ലാം മറന്നു; അവരുടെ ആഴത്തിലുള്ള ലയാവസ്ഥ കണ്ടു, നാരദൻ പറഞ്ഞു: 'ഏ സന്മാർഗ്ഗങ്ങളേ, ഈ അതിശയകരമായ മഹത്വം ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടു, ഏഴു ദിവസത്തെ ഈ യജ്ഞത്തിൽ നിന്നാണ് ഇത് ഉദിച്ചത്. അജ്ഞാനികൾ, കപടികൾ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ പോലും ഇവിടെ പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി.' 'അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യലോകത്തിൽ, കലി യുഗത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല; ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നത് പോലെ ഭൂമിയിൽ പാപനാശം ചെയ്യുന്ന മറ്റൊന്നുമില്ല.' 'ഏഴു ദിവസത്തെ കഥയജ്ഞം കൊണ്ട് ആരാണ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്? പറയൂ. ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമം ചിന്തിച്ച്, കരുണയുള്ള ആരെങ്കിലും പുതിയ വഴികാട്ടി നൽകുന്നുണ്ടോ?' കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: 'സദാ പാപം ചെയ്യുന്ന, ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്ന, വഴിതിരിഞ്ഞ, ക്രോധത്തിൽ കത്തുന്ന, കപടവും കാമത്തിലും മുങ്ങിയ മനുഷ്യർ - കലി യുഗത്തിൽ ഏഴു ദിവസത്തെ യജ്ഞം കൊണ്ടു ശുദ്ധരാവുന്നു.' 'സത്യം ഇല്ലാത്തവർ, മാതാപിതാക്കൾക്ക് അപമാനം ചെയ്യുന്നവർ, ആഗ്രഹത്തിൽ മുങ്ങിയവർ, ആശ്രമധർമ്മം ഇല്ലാത്തവർ, കപടികൾ, അസൂയയും ക്രൂരതയും ഉള്ളവർ - കലി യുഗത്തിൽ ഈ യജ്ഞം കൊണ്ടു ശുദ്ധരാവുന്നു.' 'അഞ്ച് മഹാപാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവർ, കപടമായി പെരുമാറുന്നവർ, ദാനവരെപ്പോലെ ക്രൂരരും, ബ്രഹ്മവസ്തുവിൽ പോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നവർ, പരസ്ത്രീസംഗം ചെയ്യുന്നവർ - കലി യുഗത്തിൽ ഈ യജ്ഞം കൊണ്ടു ശുദ്ധരാവുന്നു.' 'ശരീരം, വാക്ക്, മനസ്സ് കൊണ്ട് സദാ പാപം ചെയ്യുന്നവർ, കപടവും ദൃഢവുമുള്ളവർ, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്ത് കൊണ്ടു സമ്പന്നരായവരും, അശുദ്ധരും, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവരും - കലി യുഗത്തിൽ ഈ യജ്ഞം കൊണ്ടു ശുദ്ധരാവുന്നു.' 'ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു പുരാതനകഥ പറയുന്നു; കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം പാപനാശം ഉണ്ടാകുന്നു.' 'തുങ്ഗഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരു മനോഹരമായ നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു; അങ്ങു നാലു വർണ്ണത്തിലെ ജനങ്ങൾ സത്യം പാലിച്ചു, ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ധർമ്മം അനുസരിച്ച് പുണ്യപ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തു.' 'അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ആത്മദേവൻ, എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പണ്ഡിതൻ, ശൃതി, സ്മൃതി എന്നിവയിൽ പ്രാവിണ്യമുള്ളവൻ, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യനായി.' 'ഒരു ഭിക്ഷുക്കളിൽ സമ്പന്നനായ, ലോകത്തിൽ ധനികനായ, അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ് ധുന്ധുലി; അവൾ തന്റെ വാക്കുകളിൽ ദൃഢതയുള്ള, മനോഹരമായ, ഉന്നതകുലത്തിൽ ജനിച്ചവളാണ്.' 'അവൾ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ താൽപ്പര്യപ്പെട്ടവളും, ക്രൂരവളും, കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്നവളും, ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ പ്രാവിണ്യമുള്ളവളും, കഞ്ചാവളും, കലഹത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവളും.' 'ഇങ്ങനെ, ഈ ദമ്പതികൾ പരസ്പര സ്നേഹത്തോടെ ജീവിച്ചു, ആസ്വദിച്ചു; എന്നാൽ അവരുടെ സമ്പത്തും ആഗ്രഹങ്ങളും വീട്ടിലും മറ്റു കാര്യങ്ങളിലും സന്തോഷം നൽകുന്നില്ല.' 'ശേഷം, സന്താനത്തിനായി അവർ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചു; സദാ പശു, ഭൂമി, പൊൻ, വസ്ത്രങ്ങൾ ദാനമായി നൽകി.' 'അവരുടെ സമ്പത്തിന്റെ പകുതി ധർമ്മമാർഗ്ഗത്തിൽ ചെലവഴിച്ചു; എന്നിരുന്നാലും, ഒരു മകനും മകളുമൊന്നും ജനിച്ചില്ല; അതിനാൽ അവർ വലിയ വിഷമത്തിൽ മുങ്ങി.' 'ഒരു ദിവസം, ആ ദ്വിജൻ, ദുഃഖത്തിൽ, വീടുവിട്ടു കാടിലേക്ക് പോയി; ഉച്ചയ്ക്ക്, ദാഹംകൊണ്ട്, ഒരു കുളത്തിൽ എത്തി.' 'വെള്ളം കുടിച്ചശേഷം, സന്താനദുഃഖത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവൻ, അവിടെ ഇരുന്ന്, കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സന്യാസി അവിടെയെത്തി.' 'അവനെ കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ, വെള്ളം കുടിച്ചവൻ, സന്യാസിയുടെ അടുത്ത് പോയി; പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ച്, മുന്നിൽ നിന്നു, ആഴമായ ഉച്ചവിരലുകൾ നടത്തി.' 'സന്യാസി ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണേ, നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു? നിന്റെ ഈ വലിയ വിഷമം എന്താണ്? ദുഃഖത്തിന്റെ കാര്യം വേഗം പറയൂ."' 'ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "എന്താണ് ഞാൻ പറയാൻ, മഹർഷേ, പൂർവ്വപാപം കൊണ്ട് ഉണ്ടായ ദുഃഖം? എന്റെ പിതാക്കൾ തണുത്ത വെള്ളം പകരം ചൂടുള്ള വെള്ളം കുടിക്കുന്നു."' 'ദേവതകളും ദ്വിജന്മാരും എന്റെ ഹോമങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; സന്താനദുഃഖം കൊണ്ട് ശൂന്യമായ ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു.' 'സന്താനമില്ലാത്ത ജീവന്‍ നശം, സന്താനമില്ലാത്ത വീട്ടിൽ നശം; മകനില്ലാത്തവന്റെ സമ്പത്ത് നശം, വംശം നിലനിൽക്കാത്തവന്റെ വംശം നശം.' 'ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു എല്ലാ രീതിയിലും വന്ധ്യയാണ്; ഞാൻ നട്ടുവച്ച വൃക്ഷവും ഫലഹീനമാണ്.' 'എന്തെങ്കിലും ഫലം എന്റെ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ അതു വേഗം നശിക്കുന്നു; ഞാൻ ദുഃഖിതനും സന്താനമില്ലാത്തവനും ആയതിനാൽ ജീവൻ എനിക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?