ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാജാവേ, ആ ഗാനം കേട്ടപ്പോൾ ഗോപ്പികൾ അതീവ ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി, അവർക്കു തങ്ങളുടെ അവസ്ഥയോ വസ്ത്രങ്ങൾ വീണുപോകുന്നതോ, മാലകളും മുടിയും അശ്രദ്ധയായി ചിതറിയതോ ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാനായില്ല. അവർ പരസ്പരം കളിച്ചും പാടിയും ആഹ്ലാദത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോൾ, കുബേരന്റെ അനുയായി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ശംഖചൂഡൻ അവിടേക്ക് അടുത്തുവന്നു. കൃഷ്ണനും രാമനും അവിടെ നിന്നു നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ യക്ഷരാജാവ് സ്ത്രീകളെ കൂട്ടമായി കണ്ട്, അവരുടെ നിലവിളി കേട്ട്, യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ അവരെ വടക്കോട്ടു ഓടിച്ചു. "കൃഷ്ണാ! രാമാ!" എന്നിങ്ങനെ അവർ കരയുന്നതും, തങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരികളെ പിടിച്ചുപിടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നതും കണ്ട കൃഷ്ണനും രാമനും, കള്ളൻ പശുക്കൾ കവർന്നുപോയപ്പോലെ, അവരെ പിന്തുടർന്നു. "ഭയപ്പെടേണ്ട!" എന്ന ആശ്വാസവാക്കുകൾ വിളിച്ചുകൊണ്ട്, ഗദകൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, ആ ദുഷ്ടയക്ഷനെ ഇരുവരും വേഗത്തിൽ പിന്തുടർന്നു. മരണവും കാലവും പോലെ അവരെ സമീപിക്കുന്നതായി കണ്ട ശംഖചൂഡൻ, ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി സ്ത്രീകളെ വിട്ടുവിട്ട് ഓടി രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിച്ചു. ഗോവിന്ദൻ അവനെ പിറകേ പിന്തുടർന്നു, അവന്റെ തലയിലെ മാണിക്യവും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന രത്നവും പിടിക്കാനായി, ബാലരാമൻ സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കാൻ അവിടെ നിന്നു. കുറെ ദൂരമാത്രം അകലെ എത്തി കൃഷ്ണൻ തന്റെ ശക്തിയാൽ ആ ദുഷ്ടന്റെ തലയിലേയ്ക്ക് കയ്യടി നൽകി, അവന്റെ കിരീടവും അതിനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന രത്നവും എടുത്തു. ശംഖചൂഡനെ സംഹരിച്ച ശേഷം, ആ പ്രകാശിക്കുന്ന രത്നം കൃഷ്ണൻ സ്നേഹത്തോടെ തന്റെ സഹോദരനായ ബാലരാമനു നൽകി; അതെല്ലാം ഗോപ്പികൾ നോക്കി നിന്നു. ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ കാട്ടിലേക്കു പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, ഗോപ്പികൾ അവരുടെ മനസ്സും ചിന്തയും കൃഷ്ണനോടൊപ്പം അയച്ചു, ദുഃഖത്തിൽ ആഴ്ന്ന്, കൃഷ്ണന്റെ ലീലകളെ പാടി ദിവസങ്ങൾ கழിപ്പിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: "മുകുന്ദൻ വലതുകൈയിൽ വെണു പിടിച്ച്, ഇടതുകണ്ണ് ഇടതുകൈയിലേയ്ക്കു ചായ്ച്ചു, ഭ്രൂകുടികൾ നൃത്തം ചെയ്ത്, സുന്ദരമായ വിരലുകൾ വെണുവിൽ നടത്തുമ്പോൾ, ആ സംഗീതം നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. ദേവതകളുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ഭാര്യമാർ ഈ സംഗീതം കേട്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു; അവർ ലജ്ജാശീലികളായി, പ്രണയബാണങ്ങൾക്കു കീഴടങ്ങി, വസ്ത്രങ്ങൾ മറന്ന് നില്ക്കുന്നു. നന്ദപുത്രൻ, കഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്നവർക്കു ആനന്ദം നൽകുന്നവൻ, വെണു വായിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നെറ്റിയിൽ തിലകം, നെഞ്ചിൽ മാലയും പുഞ്ചിരിയും ഇടതുചിറകിൽ മിന്നുന്ന മിന്നൽപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു. കൂട്ടങ്ങളായി, വൃഷഭങ്ങളും മൃഗങ്ങളും പശുക്കളും ദൂരത്ത് നിന്നു വെണുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട്, വായിൽ പുല്ല് പിടിച്ച്, ചെവികൾ ഉണർത്തി, അവിടെക്കൊതുകാതെ, ചിത്രത്തിൽ പോലെ അചഞ്ചലരായി ഇരിക്കുന്നു. മയില്പൊക്കുകളും വർണ്ണച്ചായകളും ഇലകളും ധരിച്ച്, കുരുത്തോലകളിൽ കുരുത്തോലകൾ പോലെ കൃഷ്ണൻ കുരുന്നുകളുമായി പശുക്കളെ വിളിക്കുന്നു. കാറ്റ് കൃഷ്ണന്റെ പാദരജസ്സ് കൊണ്ടു നദികളുടെ ഒഴുക്കുകൾ മാറ്റി, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, നദികൾക്ക് ഭയങ്കരമായ പ്രേമകമ്പം കാണാൻ കഴിയും; അവരുടെ വെള്ളം സ്തംഭിച്ചുപോകുന്നു. ആദിപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, മലനിരകളിൽ പശുക്കളെ വിളിച്ച്, കൂട്ടുകാരുടെ വീര്യഗാഥകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, കുരുന്നുകളുമായി കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു. വൃക്ഷങ്ങളും കുരുമുല്ലുകളും പുഷ്പഫലസമൃദ്ധികളായി, വിഷ്ണുവിനെ തങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ശാഖകൾ തേൻചോർന്നു, പ്രേമത്തിൽ വിറയുന്നു. വനപുഷ്പമാലയും തിലകവും ദിവ്യസുഗന്ധവും തേൻപൊതിഞ്ഞ തുളസിയും അണിഞ്ഞു, കൃഷ്ണൻ വെണു വായിക്കുമ്പോൾ, തേൻമക്കൾ ആനന്ദഗാനങ്ങൾ പാടി അവനെ വണങ്ങുന്നു. ചെളികൾ, ഹംസകൾ, പക്ഷികൾ കുളത്തിൽ കൃഷ്ണന്റെ സംഗീതം കേട്ട് മനസ്സാക്ഷരായിരിക്കുന്നു; അവൻ സമീപത്തുണ്ടാകുമ്പോൾ, അവൻറെ ആരാധനയിൽ കണ്ണടച്ചു, ശാന്തരായി നില്ക്കുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി മലനിരകളിൽ പുഷ്പവളകളും ആഭരണങ്ങളും അണിഞ്ഞു, കൃഷ്ണൻ വെണു വായിക്കുമ്പോൾ, ഗോപ്പികകൾക്കും ലോകത്താകെ ആനന്ദം നിറയുന്നു. മേഘം അതിന്റെ പരിധി മറികടക്കാതിരിക്കാൻ മൃദുലമായി ഗർജിച്ച്, സുഹൃത്ത് പോലെ പൂക്കൾ ചൊരിഞ്ഞു, തണലായി കൃഷ്ണനു മുകളിലായി നില്ക്കുന്നു. പലതരം പശുക്കളെ പരിപാലിക്കാനും, വെണു വായിക്കാനുമുള്ള പ്രാവീണ്യത്തിൽ കൃഷ്ണൻ അതുല്യൻ; അവൻ വെണു വായിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം മനസ്സിൽ നിന്നു സംഗീതം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം കേട്ട് ഇന്ദ്രനും ശിവനും ബ്രഹ്മാവും മറ്റ് ദേവന്മാരും, മഹർഷികളും, തലയും മനസ്സും താഴ്ത്തി, അത്ഭുതത്തിൽ സത്യസ്വരൂപം തിരിച്ചറിയാനാവാതെ നിന്നു. വജ്രം, ധ്വജം, പദ്മം, അങ്കുശം എന്നിങ്ങനെയുള്ള അടയാളങ്ങൾ കാളകളുടെ കുരുക്കളിൽ തെളിഞ്ഞു; പശുക്കൾ വെണുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് സന്തോഷത്തോടെ വ്രജഭൂമിയിലെ മണ്ണിലെ മുറിവുകൾ മൂടുന്നു. കൃഷ്ണൻ നടന്നു പോകുമ്പോൾ, അവൻറെ കാഴ്ചയിൽ ഞങ്ങൾ ആസ്വാദനത്തിൽ മുഴുകി, മനസ്സിൽ ഉണർന്നു വരുന്ന പ്രേമത്തിൽ, ഞങ്ങൾ എവിടെ നടക്കുന്നു, വസ്ത്രം വീണോ, മുടി ചിതറിയോ എന്നൊന്നും അറിയാതെ, അജ്ഞതയിൽ അകപ്പെടുന്നു. തുളസിയുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ മാല അണിഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ എണ്ണി, പ്രിയസുഹൃത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പാടിക്കൊണ്ട് നടക്കുന്നു. വെണുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട്, കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ മനസ്സിൽ ആസ്വാദനത്തിൽ മുങ്ങി, അവനെ പിന്തുടരുന്നു; അതുപോലെ, വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള ബന്ധം വിട്ടു, മാൻകളും അവനെ പിന്തുടരുന്നു. മല്ലികാമാലകളും ഉത്സവവസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞു, കുരുന്നുകളും പശുക്കളും വളയത്തിൽ ചുറ്റി, യമുനാതീരത്ത്, നന്ദപുത്രൻ തന്റെ സ്നേഹിതർക്കൊപ്പം കളിച്ചും പാടിയും അവർക്കു സന്തോഷം നൽകി. സന്താനകാടു സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ മൃദുലമായ കാറ്റ് അവനു ആദരമായി വീശുന്നു; ദേവഗാനങ്ങൾ, സംഗീതം, പുഷ്പങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് അവനെ വണങ്ങുന്നു. വ്രജത്തിലെ പശുക്കളോടു സ്നേഹത്തോടെ, വഴിയിൽ മൂപ്പന്മാരിൽ നിന്നും ആദരം ഏറ്റു, കൃഷ്ണൻ വൈകുന്നേരം പശുക്കളെ വീട്ടിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അവന്റെ കീർത്തി വെണുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങുന്നു. കഠിനപ്രയാസം മൂലം മുഖം പ്രകാശത്തോടെ തിളങ്ങി, കുരുക്കളിൽ നിന്നു പൊങ്ങിയ പൊടിപടലത്തിൽ മാല ചിതറിനിൽക്കുന്നു; സ്നേഹിതർക്കു അനുഗ്രഹം നൽകാനായി, ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഈ രാജകുമാരൻ വരുന്നു. മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറഞ്ഞു, കണ്ണുകൾ അല്പം ചലിച്ച്, മാല അണിഞ്ഞു, സ്നേഹിതർക്കു ആദരവു നൽകുന്നവൻ, ചുവന്ന പഴംപോലെയുള്ള അധരങ്ങൾ, സ്വർണ്ണകുണ്ഡലങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച മൃദുലമായ കവിളുകൾ—ഇങ്ങനെയാണ് കൃഷ്ണൻ. യദുക്കളുടെ നാഥൻ, ആനകളുടെ രാജാവിനോടൊപ്പം കളിച്ചു, രാത്രി രാജാവിനപോലെ സന്തോഷത്തോടെ മുഖം തിളക്കിച്ചു, ഗ്രാമത്തിലേക്കു വരുന്നു; വ്രജത്തിലെ പശുക്കൾക്ക് ചൂടിൽ നിന്ന് ആശ്വാസം നൽകുന്നു. ഇങ്ങനെ, രാജാവേ, വ്രജസ്ത്രീകൾ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിയും, അവനിൽ മനസ്സും ഹൃദയവും മുഴുവനും അർപ്പിച്ചും, ആനന്ദത്തിൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു. ഇതോടെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ "ഗോപ്പികകളുടെ യമകഗാനം" എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശുകാചാര്യർ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, അരിഷ്ടനാമം ധരിച്ച കാളയാകൃതിയിലുള്ള അസുരൻ ഗോകുലത്തിലേക്ക് എത്തി. അവൻ വലിയ കുംഭം കൊണ്ട് ഭൂമിയെ നടുക്കി, കാളക്കാലിൽ മണ്ണ് ഉന്തി ഉഴിച്ചുപൊട്ടിച്ചു. ഭീകരമായി മുഴക്കി, കാലുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമി ഉരിച്ച്, വാൽ ഉയർത്തി, കൊമ്പിന്റെ അറ്റത്തിൽ കുന്നുകൾ ഉയർത്തി ചാടിച്ചു. അവൻ ഇടയ്ക്ക് വിസർജ്യവും മൂത്രവുമൊഴിച്ച്, കണ്ണുകൾ ഉറ്റുനോക്കി, ഭയങ്കരമായ മുഴക്കത്തിൽ പശുക്കളെയും ജനങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തി. ഭയത്തിൽ, ഗർഭിണികൾ കാലംമുന്‍പേ പ്രസവിച്ചു; മേഘങ്ങൾ, അവന്റെ കുംഭം പർവ്വതമെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു, ചിതറി പോയി.