ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

രാത്രി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞു. ജാസ്മിൻപൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും ലോട്ടസ് കുളങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മധുരവായു, മദിരയുള്ള തേനീച്ചകളുടെ ഗംഭീരതയും കാറ്റിൽ പടർന്നു. ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, എല്ലാവരും ചേർന്ന് സംഗീതം പാടിയപ്പോൾ, അതിന്റെ മധുരമായ ശബ്ദം എല്ലാ ജീവികൾക്കും ആനന്ദവും ആശ്വാസവും നൽകി; അത്രയും കൃത്യതയോടെ, അതിൽ ഹാര്മോണികൾ ചേർത്ത് പാടിയതായിരുന്നു. ആ സംഗീതം കേട്ടപ്പോൾ, ഗോപികൾ അതിന്റെ മാധുര്യത്തിൽ അതിശയിച്ചു, അവര്ക്ക് സ്വയം അറിയാതെ, വസ്ത്രങ്ങൾ ഇടറിപ്പോയി, മുടിയും പുഷ്പമാലകളും അലമുറയാക്കി. അവർ ആനന്ദത്തിൽ മുഴുമ്മായി പാടിയും കളിച്ചും ഇരുന്നതിനിടയിൽ, കുബേരന്റെ അനുയായിയായ ശങ്കചൂഡൻ അവിടേയ്ക്ക് എത്തി. കൃഷ്ണനും രാമനും ഈ ദൃശ്യങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, രാജാവ് സ്ത്രീകളെ കൂട്ടിയിട്ടു, അവരെ വടക്കോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചു. സ്ത്രീകൾ "കൃഷ്ണാ! രാമാ!" എന്ന് വിളിച്ച് കരയുമ്പോൾ, കൃഷ്ണനും രാമനും, തങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരെ പിടിച്ചെടുക്കുന്ന കള്ളനെ പിന്തുടരുന്ന സഹോദരന്മാർപോലെ, ശങ്കചൂഡനെ പിന്തുടർന്നു. "ഭയപ്പെടേണ്ടാ!" എന്ന ആശ്വാസവാക്കുകൾ വിളിച്ച്, ഇരുവരും ദണ്ഡങ്ങൾ കൈയിൽ പിടിച്ച്, അതിക്രൂരനായ യക്ഷനെ വേഗത്തിൽ പിന്തുടർന്നു. കൃഷ്ണനും രാമനും മരണവും കാലവും പോലെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, ആ യക്ഷൻ സ്ത്രീകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓടിത്തുടങ്ങി. ഗോവിന്ദൻ, ശങ്കചൂഡന്റെ തലയിൽ ഉള്ള രത്നം പിടിക്കാൻ, അവനെ പിന്തുടർന്നു; ബാലരാമൻ സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിക്കാൻ പിന്നിൽ നിന്നു. കൃഷ്ണൻ അടുത്ത് എത്തി, ശങ്കചൂഡന്റെ തലയിൽ ശക്തമായി മുട്ടി, കിരീടരത്നവും കൂട്ടരത്നവും എടുത്തു. ശങ്കചൂഡനെ സംഹരിച്ച ശേഷം, ആ പ്രകാശമുള്ള രത്നം സ്നേഹത്തോടെ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ ബാലരാമനു നൽകി; സ്ത്രീകൾ അത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ കാടിൽ പശുക്കളെ चरിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, ഗോപികൾ അവരുടെ മനസ്സും ഹൃദയവും കൃഷ്ണന്റെ പിറകെ ഭാവത്തിൽ, ദുഃഖത്തിൽ ആഴപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു. ഗോപികൾ പറഞ്ഞു: മുകുന്ദൻ വംശി വായിൽ വെച്ച്, ഇടതുകൈയിൽ പിടിച്ച്, ഇടതുചെവി കൈയോട് ചേർത്തു, ഭ്രൂകൾ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ, വിരലുകൾ വംശിയിൽ പാതയെടുക്കുമ്പോൾ, അവൻ നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. ദേവതകളുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ഭാര്യമാർ, അതിശയത്തോടെ കേട്ടു, ലജ്ജാശലഭം, കാമബാണങ്ങളിൽ മനസ്സുകൾ കീഴടങ്ങി, വസ്ത്രങ്ങൾ മറന്നുപോയി. നന്ദന്റെ പുത്രൻ, ദുരിതത്തിൽ ആയിരിക്കുന്നവർക്ക് ആനന്ദം നൽകുന്നവൻ, വംശി വായിൽ പാടുമ്പോൾ, അവന്റെ വക്ഷസിൽ മാലയും പുഞ്ചിരിയും നിലയ്ക്കുന്ന മിന്നൽപോലെ തെളിഞ്ഞു. വൃന്ദാവനത്തിലെ കാളകൾ, മൃഗങ്ങൾ, പശുക്കൾ, ദൂരത്ത് വംശിയുടെ ശബ്ദം കേട്ട്, വായിൽ പച്ചപ്പു പിടിച്ച്, ചെവികൾ ഉണർത്തി, ചിത്രീകരിച്ചപോലെ നിലയ്ക്കുന്നു; ചലനമില്ല, ഉറങ്ങുന്നപോലും. മയിലപ്പെരുമ, വർണ്ണമണികൾ, ഇലകൾ—all these adorn Mukunda, wrestlerന്റെ വേഷം അനുകരിച്ച്, കാവൽക്കാരുമായ് പശുക്കളെ വിളിക്കുന്നു. നദികൾ, കൃഷ്ണന്റെ പാദധൂളി കാറ്റിൽ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, അവന്റെ പ്രണയം ആഗ്രഹിച്ചു, നദികൾക്ക് കാൽപോലും നീരിൽ പ്രണയത്താൽ വിറയുന്നു; അവയുടെ ഒഴുക്കുകൾ നിശ്ചലമാകുന്നു. അവൻ, ആദിപുരുഷൻ, മലകളുടെ രാജാവിനെപ്പോലെ, കൂട്ടുകാരുടെ വീര്യം പ്രശംസിക്കുമ്പോൾ, കാടിലൂടെ, മലകയറ്റങ്ങളിൽ വംശി വായിൽ പശുക്കളെ വിളിക്കുന്നു. കാടിലെ ലതകളും മരങ്ങളും, പൂക്കളും ഫലങ്ങളും നിറഞ്ഞു, വിഷ്ണുവിനെ തന്നെ അവയിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; ശാഖകൾ തേനും പ്രണയത്താൽ നീരാളി, പൂക്കൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ, തിലകവും വനപുഷ്പമാലയും ദൈവസുഗന്ധവും തേൻ നിറഞ്ഞ തുളസി മാലയും അണിഞ്ഞ്, വംശി വായിൽ പാടുമ്പോൾ, മദിരയുള്ള തേനീച്ചകൾ ആഗ്രഹിച്ച പാട്ട് പാടി, അദ്ദേഹത്തെ ആദരിക്കുന്നു. തടാകത്തിൽ, cranes, swans, birds—all are drawn to Hari, മനസ്സുകൾ ആകർഷിതം, കണ്ണുകൾ അടച്ചു, ശബ്ദമില്ലാതെ ഭക്തിയിൽ ലയിക്കുന്നു. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം, മാലകളും ഭൂഷണങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, മലകയറ്റങ്ങളിൽ, കൃഷ്ണൻ ഗോപികളെ വംശിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആനന്ദിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ആനന്ദം ലോകത്ത് പടർന്നു. മേഘം, അതിന്റെ അതി കടക്കാതെ, സൗമ്യമായി ഗർജിച്ച്, സുഹൃത്ത് പോലെ പൂക്കൾ ചിതറിച്ചു, കൃഷ്ണനു തണൽ നൽകുന്നു. പശുക്കളെ കാവൽ ചെയ്യുന്നതിൽ വിദഗ്ധൻ, വംശി വായിൽ പാടുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യം ഉള്ള നിന്റെ മകൻ, വംശി വായിൽ melodies of his own creation പാടുന്നു. ഇത് കേട്ട ദേവതകൾ—ഇന്ദ്രൻ, ശിവൻ, ബ്രഹ്മാവ്, മറ്റു സന്യാസികൾ—മുന്തിരി താഴ്ത്തി, മനസ്സും ബുദ്ധിയും കീഴടങ്ങി, യാഥാർത്ഥ്യം തിരിച്ചറിയാൻ അസമർത്ഥരായി. പശുക്കളുടെ കാൽപ്പാടുകളിൽ പതാക, വജ്രം, താമര, അങ്കുഷം എന്നിവയുടെ അടയാളങ്ങൾ; വംശി ശബ്ദത്തിൽ ആനന്ദംകൊണ്ട്, അവർ വൃന്ദാവനത്തിന്റെ മണ്ണ് ശമിപ്പിക്കുന്നു, കാൽപ്പാടുകളുടെ പാടുകൾ മറയ്ക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ കടന്നു പോകുമ്പോൾ, ഗോപികൾ, അവന്റെ കണ്മുനയുള്ള കാമഭാവം കൊണ്ടും ഹൃദയത്തിൽ ഉണർന്ന ആഗ്രഹം കൊണ്ടും, വസ്ത്രവും മുടിയും അലമുറയാക്കി, എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് അറിയാതെ, മനസ്സിൽ വിറയുന്നു. തുളസി മാലയുടെ സുഗന്ധം അണിഞ്ഞ്, കൃഷ്ണൻ പശുക്കളെ എണ്ണുമ്പോൾ, ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ ഭുജത്തിൽ കൈ വച്ചു, പാടികൊണ്ട് നടക്കുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ വംശി ശബ്ദത്തിൽ മനസ്സിൽ ഭ്രമം വന്ന ഗോപികൾ, ഹൃദയം മുഴുവൻ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ച്, deer പോലെ, attachment ഇല്ലാതെ, കൃഷ്ണനെ പിന്തുടരുന്നു. ജാസ്മിൻപൂക്കളും ഉത്സവവസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, യമുനയുടെ തീരത്ത്, പശുക്കളും കാവൽക്കാരും ചുറ്റി, നന്ദന്റെ പുത്രൻ, calves കളി കൊണ്ട് കൂട്ടുകാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആനന്ദം പടർത്തുന്നു. സൗമ്യമായ, ചന്ദന സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് കൃഷ്ണനു ആദരമായി വീശുന്നു; ദിവ്യഗായകർ സംഗീതം, പാട്ട്, അർപ്പണം എന്നിവ കൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ വാഴുന്നു. വൃന്ദാവനത്തിലെ പശുക്കളോട് സ്നേഹത്തോടെ, വഴിയിലേറെ മുതിർന്നവർ ആദരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, മുഴുവൻ പശുക്കളെ വീട്ടിലേക്ക് നയിക്കുന്നു; വംശിയുടെ ശബ്ദം അവന്റെ പ്രശസ്തി പാടുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ മുഖം, കാളകളുടെ കാൽപ്പാടിൽ പടർന്ന മണ്ണിൽ കുളിർപ്പിച്ച്, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, ദേവകിയുടെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച രാജാവ്, വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദത്തിൽ അലമുറയാക്കി, മാല അണിഞ്ഞു, സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് ആദരമു നൽകുന്നവൻ, ചുവന്ന ജുജുബ് ഫലപോലുള്ള അധരങ്ങൾ, മൃദുവായ കവിളുകൾ, സ്വർണ്ണകുന്തല earrings കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. യദുവിന്റെ നാഥൻ, ആനകളുടെ രാജാവിൽ കളിച്ചും, രാത്രിയുടെ നാഥനെപ്പോലെ, ആനന്ദം നിറഞ്ഞ മുഖം കൊണ്ട്, വൃന്ദാവനത്തിലെ കാളകളുടെ ദുഃഖം നീക്കി, ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വരുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, രാജാവേ, വൃന്ദാവനത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടി, ദിവസങ്ങൾ ആനന്ദത്തിൽ, മനസ്സും ഹൃദയവും കൃഷ്ണനിൽ ലയിപ്പിച്ച്, മഹാനന്ദത്തിൽ ജീവിച്ചു. ഇതോടെ, പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'ഗോപികളുടെ ജോടി പാട്ട്' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു; പരമ സന്യാസികൾക്കും ഈ മഹാപുരാണം. അതിന്റെ ശേഷം, ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അപ്പോൾ, അരിഷ്ടൻ എന്ന കാള-ദാനവൻ, വൃന്ദാവനത്തിലെ കാവൽക്കാരുടെ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തി, വലിപ്പമുള്ള കൂമ്പാരം കൊണ്ട് ഭൂമിയെ ചലിപ്പിച്ചു, കാൽപ്പാടുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് കീറി. അവൻ കഠിനമായ ശബ്ദത്തിൽ കരഞ്ഞു, കാൽപ്പാടുകൾ കൊണ്ട് മണ്ണ് ഇടിച്ചു, വാലുയർത്തി, കൊമ്പിന്റെ അറ്റത്തിൽ മണ്ണ് ഉയർത്തി ചിതറിച്ചു.