ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ദേവതകൾ പോലും വൈഷ്ണവ മായയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അത്യന്തം പ്രയാസപ്പെടുന്നു; സാധാരണ മനുഷ്യർക്കു എങ്ങനെ അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ, അതിനാൽ തന്നെ ഏഴു ദിവസത്തെ ഭാഗവത ശ്രവണം നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, നാഗശ്രവണയുടെ സഭയിൽ സനാതന സന്മാർഗം മഹർഷികൾ വെളിപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, അതിനോടൊപ്പം അത്ഭുതകരമായ ഒരു സംഭവവും സംഭവിച്ചു. ശൗനക, ഞാൻ അതിനെ പറയാൻ പോകുന്നു, ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഭക്തി, തന്റെ രണ്ടു യുവകുമാരന്മാരെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട്, ശുദ്ധ പ്രേമത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ശ്രീകൃഷ്ണ, ഗോവിന്ദ, ഹരേ, മുരാരി, നാഥാ എന്നിങ്ങനെ നാമങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു വിളിച്ചു, അപ്രത്യക്ഷമായി സഭയിൽ പ്രത്യക്ഷമായി. അവൾ ഭാഗവതത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, മനോഹരമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചു, മഹർഷികളുടെ ഇടയിൽ എങ്ങനെ എത്തിയതെന്നും എവിടുനിന്നാണ് വന്നതെന്നുമാണ് സഭയിൽ ഉള്ളവർ ആലോചിച്ചത്. ആ സമയത്ത്, കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: “അവൾ ഈ കഥയുടെ സാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഇപ്പോൾ പ്രത്യക്ഷമായത്.” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട ഭക്തി, തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം വിനയപൂർവ്വം സനത്കുമാരനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “കലി യുഗത്തിൽ ഞാൻ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു; നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഈ കഥയുടെ അമൃതംകൊണ്ട് എന്നെ പോഷിപ്പിച്ചു. ഇനി എവിടെയാണ് ഞാൻ താമസിക്കേണ്ടത്? ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നെ പറഞ്ഞുതരിക.” എന്നിങ്ങനെ അവൾ പറഞ്ഞു. സനത്കുമാരൻ മറുപടി നൽകി: “ഭക്തേ, ഭക്തന്മാരുടെ ഇടയിൽ നീ ഗോവിന്ദന്റെ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; നീ തന്നെയാണ് പ്രേമം നിലനിർത്തുന്നത്; നീ ലോകമയത്തിന്റെ രോഗം നശിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, നീ ഉറച്ച മനസ്സോടെ എപ്പോഴും വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിച്ചുകൊള്ളണം.” എന്നതോടെ, കലി യുഗത്തിലെ ദോഷങ്ങൾ ഭക്തിയെ കാണാൻ കഴിയില്ല; അവയുടെ ശക്തി ലോകത്തിൽ പ്രബലമാകില്ല; അങ്ങനെ, കമാനുസരിച്ച് ഭക്തി ഹരിയുടെ ഭൃത്യന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വസിച്ചു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഴിയുന്നവർക്കും ഹൃദയത്തിൽ ശ്രീഹരിയോടുള്ള ഭക്തി ഉണ്ടെങ്കിൽ അവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; ഹരി പോലും തന്റെ സ്വസ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഭക്തിയുടെ ബന്ധത്തിൽ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭാഗവത എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരാളുടെ മഹത്വം എന്ത് പറയാനാകും; അവന്റെ ശരണം സ്വീകരിച്ചാൽ, അവന്റെ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും ശ്രീകൃഷ്ണനോടു സമത്വം നേടുന്നു; മറ്റേതൊരു ധർമ്മവും അതിനില്ല. അതിനുശേഷം, വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അതിശയകരമായ ഭക്തി കണ്ടു, ഭക്തന്മാരോടു സ്നേഹമുള്ള ഭഗവാൻ, തന്റെ സ്വസ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ചു. കാടിന്റെ പൂക്കൾകൊണ്ടുള്ള ഹാരവും, മേഘം പോലെയുള്ള കറുത്ത വർണ്ണവും, പീതാംബരവും, മനോഹരമായ രൂപവും, പൊൻ കട്ടിയും, തിളങ്ങുന്ന കിരീടം, കുന്ദലങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ഭഗവാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മൂന്ന് മടിയിൽ വളഞ്ഞ മനോഹരമായ ഭംഗി, കൗസ്തുഭ രത്നം, കോടിയോളം മന്മഥന്മാരുടെ സൗന്ദര്യം, സുഗന്ധമുള്ള ചന്ദനപുസ്തം—all these adorned him. പരമാനന്ദം, പരമചൈതന്യം, മാധുര്യം, വാംശി (കൂടി) കൈയിൽ പിടിച്ചു, ഭഗവാൻ ഭക്തന്മാരുടെ ശുദ്ധഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രവേശിച്ചു. വൈകുന്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉദ്ധവാദി വൈഷ്ണവന്മാർ ഈ കഥകൾ കേൾക്കാൻ രഹസ്യരൂപത്തിൽ ഇവിടെ എത്തി. ആ സമയത്ത്, ജയഘോഷങ്ങൾ മുഴങ്ങി, അതിശയകരമായ രസത്തിന്റെ നിറവുണ്ടായി, പൂപ്പൊടി മഴ പെയ്തു, ശംഖനാദവും കേൾക്കപ്പെട്ടു. സഭയിൽ ഉണ്ടായവർ അവരുടെ ശരീരം, വീടു, ആത്മാവ് എന്നിവയേയും മറന്നു; ആ absorbed നില കണ്ട നാരദൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: “മഹർഷികളേ, ഈ അതിശയകരമായ മഹത്വം ഞാൻ ഇന്ന് കണ്ടു; ഏഴു ദിവസത്തെ ശ്രവണത്തിൽ നിന്നും ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു; അജ്ഞാനികൾ, കപടന്മാർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ പോലും പാപത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുന്നു.” അതിനാൽ, മനുഷ്യലോകത്തിൽ, കലി യുഗത്തിൽ മനസ്സ് ശുദ്ധമാക്കാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല; ഭൂമിയിൽ പാപം നശിപ്പിക്കാൻ ഇതുപോലെ മറ്റേതുമില്ല; ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നത് അതാണ്. ഏഴു ദിവസത്തെ യജ്ഞത്തിൽ ആരാണ് ശുദ്ധരാകുന്നത്? ലോകക്ഷേമം ആലോചിക്കുന്ന കാരുണ്യവാനാരോ, പുതിയൊരു മാർഗം വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ? കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: “സദാ പാപം ചെയ്യുന്നവരും, ദുഷ്‌ട പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ എപ്പോഴും ഏർപ്പെട്ടവരും, വഴിതെറ്റിയവരും, ക്രോധത്തിന്റെ തീയിൽ ദഹിക്കുന്നവരും, വളഞ്ഞവരും, കാമത്തിൽ മുങ്ങിയവരും—അവർ കലി യുഗത്തിൽ ഏഴു ദിവസത്തെ യജ്ഞത്തിൽ ശുദ്ധരാകുന്നു. സത്യം ഇല്ലാത്തവരും, മാതാപിതാക്കളെ അപമാനിക്കുന്നവരും, ആഗ്രഹത്തിൽ മുങ്ങിയവരും, ആശ്രമധർമ്മം ഇല്ലാത്തവരും, കപടന്മാരും, അസൂയക്കാരും, ക്രൂരവുമായവരും—അവർ ഈ യജ്ഞത്തിൽ ശുദ്ധരാകുന്നു. അഞ്ചു മഹാപാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും, കപടമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവരും, ദാനവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ക്രൂരതയും, ബ്രഹ്മയുടെ സമ്പത്ത് ഉപയോഗിച്ച് പരസംഗം ചെയ്യുന്നവരും—അവർ ഈ യജ്ഞത്തിൽ ശുദ്ധരാകുന്നു. ശരീര, വാക്ക്, മനസ്സ് വഴി സദാ പാപം ചെയ്യുന്നവരും, കപടവും, ദൃഢവുമായവരും, മറ്റുള്ളവരുടെ സമ്പത്തിൽ സമ്പന്നരായവരും, അശുദ്ധരും, ദുഷ്ട മനസ്സുള്ളവരും—അവർ കലി യുഗത്തിൽ ഏഴു ദിവസത്തെ യജ്ഞത്തിൽ ശുദ്ധരാകുന്നു.” ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു പൗരാണിക കഥ പറയാം; കേൾക്കുന്നവരെ പാപം നശിപ്പിക്കുന്നതാണ് അതിന്റെ ഫലമെന്നു. തുങ്ഗഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരിക്കൽ ഒരു മനോഹരമായ നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ നാലു വർണ്ണങ്ങളിലെ ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ധർമ്മത്തിൽ സത്യം, പുണ്യപ്രവൃത്തികൾ എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ നഗരത്തിൽ ആത്മദേവ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ വസിച്ചിരുന്നു; അവൻ എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പണ്ഡിതൻ, ശ്രുതി-സ്മൃതികളിൽ വിദഗ്ധൻ, രണ്ടാം സൂര്യൻ പോലെയുള്ള ഭാവം. ഒരു ഭിക്ഷാടകൻ, ലോകത്തിൽ സമ്പന്നൻ; അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭാര്യ ധുന്ധുലി, സത്വരതയിൽ ഉറച്ചവൾ, മനോഹരവും, ഉന്നത കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചവളും. അവൾ ലോകമയത്തിൽ ആസക്തയായവളും, ക്രൂരവളും, സദാ സംസാരിക്കുന്നവളും, ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യം ഉള്ളവളും, കഞ്ചനവളും, വഴക്കിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവളും. ഇങ്ങനെ, ദമ്പതികൾ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ച് ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, സമ്പത്തും, ആഗ്രഹങ്ങളും, വീട്ടിലും മറ്റും സന്തോഷം ഉളവാക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. ശേഷം, സന്താനാർത്ഥം ധർമ്മം ആചരിക്കാൻ തുടങ്ങി; ദാനധർമ്മത്തിൽ പശു, ഭൂമി, സ്വർണം, വസ്ത്രം എന്നിവ ദരിദ്രർക്കു നൽകാൻ തുടർന്നു. സമ്പത്തിന്റെ പാതിയിൽ അവർ ധർമ്മത്തിനായി ചെലവഴിച്ചു; പക്ഷേ, മകൻ അല്ലെങ്കിൽ മകൾ ജനിച്ചില്ല; അതിനാൽ അവർ വലിയ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി. ഒരു ദിവസം, ആ ദ്വിജൻ, ദുഃഖത്തിൽ, വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി, കാടിലേക്ക് നടന്നു; ഉച്ചയ്ക്ക്, തിളച്ച ദാഹത്തിൽ, ഒരു പുഴയിലേക്ക് എത്തി. വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം, കുട്ടികൾ ഇല്ലാത്ത ദുഃഖത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവൻ ഇരുന്നു; കുറേ സമയം കഴിഞ്ഞ്, ഒരു സന്ന്യാസി അവിടെ എത്തി. അവനെ കണ്ട ബ്രാഹ്മണൻ, വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം, അവന്റെ അടുത്ത് ചെന്നു; പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ച്, മുന്നിൽ നിന്നു, ആഴത്തിലുള്ള ഉച്ചവിരലുകൾ വലിച്ചു. സന്ന്യാസി ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് കരയുന്നത്? ഈ ശക്തമായ ചിന്ത എന്താണ്? ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണമെന്നു വേഗം പറയൂ.” ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: “എന്ത് പറയാൻ? പൂർവപാപം കൊണ്ടുള്ള ദുഃഖം എത്രയോ; എന്റെ പിതൃകൾ തണുത്ത വെള്ളം പകരം ചൂട് വെള്ളം കുടിക്കുന്നു. ദേവതകളും, ദ്വിജന്മാരും, എന്റെ അർപ്പണം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല; കുട്ടികളില്ലാത്ത ദുഃഖത്തിൽ ഞാൻ ജീവൻ ഉപേക്ഷിക്കാൻ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു. കുട്ടികളില്ലാത്ത ജീവിതം നശിപ്പിക്കട്ടെ, വീട്ടിൽ സന്താനമില്ലെങ്കിൽ അതിലും നശനം; മകനില്ലാത്ത ധനം നശിപ്പിക്കട്ടെ, വംശം തുടർച്ചയില്ലെങ്കിൽ അതിലും നശനം. ഞാൻ വളർത്തുന്ന പശു എല്ലാ രീതിയിലും വന്ധ്യയാണ്; ഞാൻ നടുന്ന വൃക്ഷം പോലും ഫലമില്ലാതെ പോകുന്നു.