ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഒരു ദിവ്യോത്സവം ആഘോഷിക്കുന്നതിനായി ഗോപുരങ്ങൾ കെട്ടിയിട്ടുള്ള കാളയോടുകൂടിയ കൃഷ്ണനും ഗോകുലത്തിലെ മറ്റു ഗോപന്മാരും ആവേശത്തോടെ അംബികാവനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ അവർ ശരസ്വതീനദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്തു, മഹാശക്തനായ പశുപതിയെ സമർപ്പണത്തോടെ ആരാധിച്ചു. അമ്പികാദേവിയെ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിച്ച്, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശുക്കളും പൊന്നും വസ്ത്രങ്ങളും തേനും ഭക്ഷണവും ആദരപൂർവ്വം സമർപ്പിച്ചു: “ഭഗവാൻ ഞങ്ങളിൽ സന്തുഷ്ടനാകട്ടെ” എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ശരസ്വതീതീരത്ത്, വെള്ളം കുടിച്ച് വ്രതം പാലിച്ചുകൊണ്ട്, നന്ദൻ, സുനന്ദൻ തുടങ്ങിയ ഭാഗ്യവാന്മാർ അന്നുരാത്രി അവിടെ താമസിച്ചു. അപ്പോൾ ആ വനത്തിൽ അത്യന്തം വിശപ്പോടെ ഒരു മഹാസർപ്പം അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നു, ഉറങ്ങിക്കിടന്ന നന്ദനെ പിടിച്ചു. സർപ്പത്തിന്റെ പിടിയിൽ പെട്ട നന്ദൻ ഭയഭീതനായി വിളിച്ചു: “കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ഇതെന്തൊരു ഭയങ്കരമാണ്! അച്ഛാ, ഒരു പാമ്പ് എന്നെ വിഴുങ്ങുന്നു, എന്നെ രക്ഷിക്കണം, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു!” അവന്റെ ഈ കുരലുകൾ കേട്ട് ഗോപന്മാർ ഉണർന്നു, കണ്ടപ്പോൾ നന്ദൻ പാമ്പിന്റെ പിടിയിലാണ്. അവർ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഭ്രമിച്ചുപോയി, കശടങ്ങളും വടികളും കൊണ്ട് ആ പാമ്പിനെ അടിച്ചു. തീകൊളുത്തിയ കഷ്ണങ്ങൾ കൊണ്ടും അവരെ ആക്രമിച്ചെങ്കിലും പാമ്പ് നന്ദനെ വിടാതെ പിടിച്ചു. അപ്പോൾ സാത്വതരുടെ പ്രഭുവായ കൃഷ്ണൻ അടുത്ത് വന്നു, തന്റെ പാദം അതിന്റെ മേൽ സ്പർശിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ ദിവ്യപാദസ്പർശം ലഭിച്ചയുടൻ ആ പാമ്പിന്റെ പാപം നശിച്ചു; സർപ്പരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, അതിന് വിദ്യാധരന്മാർക്കു യോജിച്ച അതിമനോഹരമായ ദേഹവും സ്വർണമാലയും അണിഞ്ഞ പ്രകാശമുള്ള രൂപവും ലഭിച്ചു. കൃഷ്ണൻ, ഹൃഷീകേശൻ, അതിനെ ചേർന്ന് ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്? ഇത്ര പ്രകാശമുള്ള രൂപവും അത്ഭുതമായ ഭാവവും എങ്ങനെയാണ് ഈ നിന്ദ്യാവസ്ഥയിലേക്ക് നീ എത്തിയത്?” ആ സർപ്പം പറഞ്ഞു: “ഞാൻ വിദ്യാധരന്മാരിൽ ഒരാളായ സുദർശനനാണ്. സൗന്ദര്യത്തിലും സമ്പത്തിലും പ്രശസ്തൻ, ആകാശമാർഗ്ഗത്തിൽ യാത്രചെയ്യുന്നവൻ. വിരൂപനും അങ്കീരസനും എന്നെ പരിഹസിച്ചു; അവർക്ക് സ്വന്തം രൂപത്തിൽ അഭിമാനമായിരുന്നതിനാൽ, എന്റെ അഹങ്കാരത്താൽ ഞാൻ അവരുടെ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങി ഈ ജന്മത്തിലേക്ക് വീണു. എന്നാൽ, അവർ നൽകിയ ശാപം എന്റെ ക്ഷേമത്തിനായിരുന്നുവെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു, കാരണം ലോകഗുരുവിന്റെ പാദസ്പർശം കിട്ടിയതോടെ എന്റെ എല്ലാ പാപവും നശിച്ചുപോയി. ഇപ്പോൾ ശാപം അവസാനിച്ചതിനാൽ, ഭവതീയുടെ കൃപയാൽ ഭയങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, ഞാൻ യാത്രയാകാൻ അനുമതി തേടുന്നു. മഹായോഗിനേ, പരമപുരുഷനേ, സത്പുരുഷന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ലോകങ്ങളുടെയും അതിന്റെ ഇശ്വരന്മാരുടെയും ദൈവമേ, ദയവായി എന്നെ വിടാൻ അനുവദിക്കണമേ.” “ബ്രഹ്മയുടെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഉടൻ മോചിതനായി, അച്യുതാ, നിന്നെ ദർശിച്ചുകൊണ്ടു. ഭവതിന്റെ നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ പോലും ഒരാളെയും കേൾക്കുന്നവരെയും ക്ഷണത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കും; അപ്പോൾ പാദസ്പർശം ലഭിച്ചാൽ എത്രയോ കൂടുതൽ അനുഗ്രഹം!” ദശാർഹകുലജാതനായ കൃഷ്ണൻ അനുമതി നൽകിയതോടെ, സുദർശനൻ കൃഷ്ണനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു നമസ്കരിച്ചു, സ്വർഗത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു. നന്ദനും അതിനാൽ ഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി. കൃഷ്ണന്റെ ഈ ദിവ്യശക്തി കണ്ടു വ്രജവാസികൾ അത്ഭുതഭരിതരായി. അവിടെയുള്ള വ്രതങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി, അവർ സന്തോഷത്തോടെ സംഭവങ്ങൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വ്രജയിലേയ്ക്ക് മടങ്ങി. ഒരു ദിവസം, അത്ഭുതശക്തിയുള്ള ഗോവിന്ദനും രാമനും വ്രജയിലേക്കുള്ള സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് വനത്തിൽ രാത്രിയിൽ ആസ്വദിച്ചു. അണിയിച്ചും സുഗന്ധിതമായ എണ്ണകൾ പുരട്ടിയും മനോഹരമായ മാലകളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചും, ഗോപികൾ സ്നേഹബന്ധത്തോടെ മധുരഗാനങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട് ഇരുവരെയും ആനന്ദിപ്പിച്ചു. രാത്രി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനും ഉദിച്ചപ്പോൾ, കമലം പൂത്തിരിക്കുന്ന കുളങ്ങളിലേക്കുള്ള കാറ്റിൽ ജാസ്മിൻ പൂവിന്റെ സുഗന്ധവും മദ്യപാനത്തിൽ തുളുമ്പുന്ന തേനീച്ചകളുടെ മുഴക്കവും നിറഞ്ഞു. അവർ ഒരുമിച്ച് പാടിയപ്പോൾ, ആ സംഗീതം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും മനസ്സിനെയും ചെവിയെയും അനുഗ്രഹിച്ചു, അദ്ഭുതമായ സംഗീതസമന്വയത്തിൽ. ആ ഗാനശബ്ദം കേട്ട് ഗോപികൾ അവബോധം നഷ്ടപ്പെടുത്തി; അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴുകി, മുടിയും മാലകളും ചിതറിപ്പോയി. ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി അവർ കളിച്ചു പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കുബേരന്റെ അനുചരനായ ശങ്കചൂഡൻ അവിടെ എത്തി. കൃഷ്ണനും രാമനും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, സ്ത്രീകളെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, അവർ കരയുമ്പോൾ, ആ യക്ഷരാജാവ് സംശയമില്ലാതെ അവരെ വടക്കോട്ട് ഓടിച്ചു. സ്ത്രീകൾ “കൃഷ്ണാ! രാമാ!” എന്ന് വിളിച്ചു കരയുന്നതും, അവരുടെ കൂട്ടുകാരികളെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നതും കണ്ടു, കൃഷ്ണനും രാമനും മോഷ്ടാവിനെ പിന്തുടരുന്ന സഹോദരന്മാരെപ്പോലെ അവരെ രക്ഷിക്കാൻ ഓടി. “ഭയപ്പെടേണ്ട!” എന്ന് ആശ്വാസം നൽകുന്ന ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു, ഇരുവരും ദണ്ഡങ്ങൾ കൈവശം വെച്ച് ദുഷ്ടനായ യക്ഷനെ വേഗത്തിൽ പിന്തുടർന്നു. അവർ മരണവും കാലവും പോലെ സമീപിക്കുന്നതറിഞ്ഞപ്പോൾ, ആ യക്ഷൻ സ്ത്രീകളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ജീവനു വേണ്ടി ഓടി. ഗോവിന്ദൻ അവനെ പിന്തുടർന്നു, അവന്റെ തലയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന രത്നം പിടിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, ബാലരാമൻ സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിച്ചു. അകലം കുറഞ്ഞപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ ശക്തിയായി ശങ്കചൂഡന്റെ തലയിൽ ഒന്ന് ഇടിച്ചു, മുകുടരത്നവും കൂടെയുള്ള രത്നവും എടുത്തു. ശങ്കചൂഡനെ സംഹരിച്ച ശേഷം, കൃഷ്ണൻ ആ പ്രകാശമുള്ള രത്നം സ്നേഹപൂർവ്വം തന്റെ മൂത്ത സഹോദരനായ ബാലരാമനു നൽകി, ഗോപികൾ അതു കാണുമ്പോൾ. ശുകമുനി തുടർന്നു പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണൻ കാട്ടിലേക്ക് പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, ഗോപികളുടെ മനസ്സ് അവനെ പിന്തുടർന്നു; അവർ ദുഃഖത്തിൽ ആ ദിവസങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചു, കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ പാടിക്കൊണ്ട്. അവർ പറഞ്ഞു: “മുകുന്ദൻ ഇടതുകൈയിൽ വേദി ചേർത്ത്, ഇടതുകണ്ണം കൈയിൽ ചേർത്ത്, ഭ്രൂകുടികൾ നീട്ടി, നഴ്സുമുള്ള വിരലുകൾ കൊണ്ട് വേലി വായിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, അവൻ നമ്മെ വിളിക്കുന്നു.” ദേവതകളുടെ ഭാര്യമാരും സിദ്ധന്മാരും കൂടി അത്ഭുതത്തോടെ ആ സംഗീതം കേട്ടു; ലജ്ജാശീലികൾ, കാമബാണങ്ങളിൽ കീഴടങ്ങി, അവബോധം നഷ്ടപ്പെടുത്തി, വസ്ത്രങ്ങൾ മറന്നുപോയി. “അഹോ, അത്ഭുതമായ പെൺകുട്ടികളേ, കേൾക്കൂ: നന്ദപുത്രൻ, ദുഃഖിതർക്കു സന്തോഷം പകർന്നവൻ, വേലി വായിൽ വെച്ച് പാടുമ്പോൾ, അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മാലയും പുഞ്ചിരിയും സ്ഥിരമായ മിന്നൽപോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു.” കൂട്ടമായി വ്രജത്തിലെ കാളകളും മാൻകളും പശുക്കളും ദൂരത്ത് നിന്ന് വേലി ശബ്ദം കേട്ട്, വായിൽ പുല്ല് പിടിച്ച്, ചെവികൾ നീട്ടി, അവിടേയ്ക്ക് നോക്കി, ചിത്രത്തിൽ വരച്ചതുപോലെ അചഞ്ചലമായി ഇരുന്നു. മയില്പൊക്കുകളും വർണപ്പൊടി, ഇലകൾ അണിഞ്ഞ്, പോരാളിയുടെ വേഷം അനുകരിച്ച്, മുകുന്ദൻ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പശുക്കളെ വിളിക്കുന്നു. അപ്പോൾ നദികൾക്ക് ഒഴുകൽ മങ്ങിപ്പോയി, കൃഷ്ണന്റെ പാദധൂളി കാറ്റിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അവർക്കും നമ്മെപോലെ കൃഷ്ണനെ പ്രാപിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം; പല പുണ്യഫലങ്ങൾ കൊണ്ട് അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട അവർ, ഭക്തിയിൽ വിറയച്ചു, ജലം നിശ്ചലമായി. ആദിപുരുഷനായ കൃഷ്ണൻ, മലനാഥനെപ്പോലെ, കൂട്ടുകാരുടെ വീര്യസ്തുതികൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, വനത്തിൽ കറങ്ങി, വേലിയിലൂടെ പശുക്കളെ വിളിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, കൃഷ്ണന്റെ ദിവ്യലീലകളും അത്ഭുതങ്ങളും വ്രജഭൂമിയിൽ നിറഞ്ഞു, അവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം മാത്രം സകലജീവജാലങ്ങൾക്കും ആനന്ദവും ആശ്വാസവും നൽകുന്നു.