ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഇതാ, ഈ കഥയുടെ തുടക്കം ഭഗവാന്റെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കുന്നതിലേക്കാണ്. ഭഗവാനായ കൃഷ്ണന്റെ ലീലകൾ അനുകരിക്കാൻ സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് കഴിയില്ല; അത്തരം ശ്രമം ചെയ്യരുത്, മനസ്സിൽ പോലും അതിന് ശ്രമിക്കരുത്. അജ്ഞാനത്തിൽ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, രുദ്രൻ സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള വിഷം കുടിച്ചപ്പോൾ സംഭവിച്ച പോലെ, ആൾ നശിച്ചുപോകും. ഭഗവാന്റെ വാക്കുകളും പ്രവർത്തികളും സത്യമാണെങ്കിലും, ജ്ഞാനികൾ അതിൽ യുക്തിയോടൊപ്പം വരുന്നവയേ പിന്തുടരേണ്ടത്. ഭഗവാൻ സ്വാർത്ഥതയില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അഹങ്കാരമില്ലാത്തവർക്ക് എതിരായ കാര്യങ്ങൾ സംഭവിച്ചാലും അവർക്കു ദോഷമില്ല. എന്നാൽ, എല്ലാ ജന്തുക്കൾക്കും, മനുഷ്യർക്കും, ദേവന്മാർക്കും പുണ്യപാപങ്ങളുടെ ബന്ധം ബാധകമാണ്. ഭഗവാന്റെ പാദധൂളിയിൽ സേവനത്തിൽ തൃപ്തരാകുന്നവരും യോഗശക്തിയാൽ കര്‍മ്മബന്ധങ്ങൾ മുഴുവൻ ചിതറിച്ചവരും, അവിടുത്തെ അനുകമ്പയാൽ, ലോകത്തിൽ സ്വതന്ത്രരായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ ഗോപികളും അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരും എല്ലാ ജന്തുക്കളിലും അന്തർയാമിയായി വസിക്കുന്നു; അവൻ ഈ ലോകത്തിൽ വിവിധ ശരീരങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് കായിക ലീലകൾ നടത്തുന്നു. ജീവജാലങ്ങളോടുള്ള അനുഗ്രഹത്തിനായി അവൻ മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ച് ഈ ലീലകൾ നടത്തുന്നു. ഈ ലീലകൾ ശ്രവിച്ചാൽ ഒരാൾക്ക് ഭഗവാനിൽ ഭക്തി ഉണരുന്നു. വ്രജവാസികൾ, കൃഷ്ണന്റെ മായയാൽ മോഹിതരായി, തങ്ങളോടൊപ്പം കാണുന്നവരെ തന്നെ ഭർത്താക്കന്മാരാണെന്ന് കരുതി, കൃഷ്ണനോടു വിരോധം കാണിച്ചില്ല. ബ്രഹ്മയുടെ രാത്രി അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ സമ്മതത്തോടെ, ഗോപികമാർ മനസ്സിൽ മടിച്ചിരുന്നിട്ടും വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ ലീലകൾ വിശ്വാസപൂർവ്വം ശ്രവിക്കുന്നവനോ പാരായണം ചെയ്യുന്നവനോ, ഭഗവാനോടുള്ള പരമഭക്തി നേടുകയും, മനസ്സിലെ കാമരോഗം ജ്ഞാനികൾക്ക് അതിവേഗം അകറ്റുകയും ചെയ്യും. ശുകമുനി രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: ഒരു ദൈവോത്സവത്തിനിടയിൽ, ആനന്ദഭരിതരായ ഗോപ്പന്മാർ കാളകളെ കുതിരയാക്കി ആമ്പികാവനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ, സർസ്വതീ നദിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, അവർ ഭക്തിയോടെ മഹേശ്വരനായ പശുപതിയെ പൂജിച്ചു; അമ്മായായെയും ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് അവർ പശുക്കൾ, പൊന്ന്, വസ്ത്രങ്ങൾ, തേൻ, ഭക്ഷണം എന്നിവ ആദരപൂർവ്വം അർപ്പിച്ചു, “ഭഗവാൻ ഞങ്ങളോടു പ്രസന്നനാകട്ടെ” എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു. സർസ്വതീ തീരത്ത്, വെള്ളം കുടിച്ച് വ്രതം പാലിച്ചുകൊണ്ട്, നന്ദൻ, സുനന്ദൻ തുടങ്ങിയവർ ആ രാത്രി അവിടെ ചെലവഴിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അതി വിശാലവും വിശപ്പുംകൂടിയ ഒരു പാമ്പ് അവിടേക്ക് എത്തി, ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന നന്ദനെ പിടിച്ചു. പാമ്പിന്റെ പിടിയിൽ കുടുങ്ങിയ നന്ദൻ “കൃഷ്ണാ! കൃഷ്ണാ! ഇതെന്തൊരു ഭയാനകത! അച്ഛാ, ഒരു പാമ്പ് എന്നെ വിഴുങ്ങുകയാണ്! ഞാനിങ്ങനെ രക്ഷ തേടുന്നു, എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!” എന്ന് നിലവിളിച്ചു. അവന്റെ നിലവിളി കേട്ട ഗോപ്പന്മാർ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റ്, അവനെ പാമ്പ് പിടിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ പാമ്പിനെ തണ്ടുകൊണ്ട് അടിച്ചു. അതിനെ അഗ്നിക്കൊണ്ട് കത്തിച്ചിട്ടും പാമ്പ് നന്ദനെ വിട്ടില്ല. അപ്പോൾ സാത്വതവംശത്തിലെ സ്വാമിയായ ഭഗവാൻ അവിടേക്ക് എത്തി, തന്റെ പാദം പാമ്പിന് സ്പർശിച്ചു. ഭഗവാന്റെ പാദസ്പർശം ലഭിച്ചപ്പോൾ, പാമ്പിന്റെ പാപം അകന്നു; പാമ്പശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, അത്ഭുതകരമായ ദീപ്തിയോടെ, വിദ്യാധരന്മാർ ആദരിക്കുന്ന ഒരു രൂപം സ്വീകരിച്ചു. ഭഗവാൻ കൃഷ്ണൻ, ആ ദീപ്തിയുള്ള രൂപത്തിൽ നമസ്കരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നിരുന്നവനോട് ചോദിച്ചു: “നീ ആര്? ഈ അതുല്യപ്രഭയോടെ, അത്ഭുതരൂപത്തോടെയും? ഇങ്ങനെ ഒരു ദുഷ്പ്രാപ്തിയിലേക്ക് നീ എങ്ങനെ എത്തി?” ആരും: “ഞാൻ സുദർശന എന്ന വിദ്യാധരൻ ആണ്. സൗന്ദര്യത്തിലും ധനത്തിലും പ്രശസ്തൻ, ആകാശമാർഗ്ഗത്തിൽ യാത്രചെയ്യുന്നവൻ. വിരൂപനും അംഗിരസനും എന്നെ കാണുമ്പോൾ, അവർ തങ്ങളുടെ രൂപം കൊണ്ടുള്ള അഭിമാനത്തിൽ എന്നെ പരിഹസിച്ചു. എന്റെ തെറ്റുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ ശാപം നൽകി, അതുവഴി ഞാൻ ഈ പാമ്പ് ജന്മം സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ, ആ മഹാത്മാക്കളുടെ ശാപം എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചവണ്ണം തന്നെയാണ്; ലോകഗുരുവായ നിങ്ങളുടെ പാദസ്പർശം ലഭിച്ചപ്പോൾ, എന്റെ എല്ലാ ദുരിതവും അകന്നു. ഇപ്പോൾ ശാപമുക്തനായി, ഭവസാഗരത്തിൽ ഭയപ്പെട്ട് അഭയം തേടുന്നവർക്കും രക്ഷ നൽകുന്നവനായ ഭഗവാനേ, ഈ പാദസ്പർശത്തിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ഞാൻ, നിങ്ങളുടെ അനുമതി തേടുന്നു.” “മഹായോഗീ, മഹാപുരുഷ, സദാചാരികളുടെ നാഥാ, ദൈവങ്ങളുടെയും ലോകങ്ങളുടെയും ഉടമയേ, ദയവായി എന്നെ വിടുവിക്കൂ. അക്ഷരനായോ, ഞാൻ ബ്രഹ്മയുടെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് ഉടൻ മോചിതനായി; നിങ്ങളുടെ നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ കേൾക്കുന്നവരും ഉച്ചരിക്കുന്നവനും ഉടനെ ശുദ്ധരാവുന്നു, പിന്നെ പാദസ്പർശം ലഭിച്ചാൽ എത്രയോ വലിയ അനുഗ്രഹമല്ലേ!” ഇങ്ങനെ ദശാർഹവംശജനായ കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് അനുമതി വാങ്ങി, സുദർശനൻ അവനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തു നമസ്കരിച്ച് സ്വർഗത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു; നന്ദൻ അതുവഴി മോചിതനായി. കൃഷ്ണന്റെ ദൈവികശക്തി കണ്ടു വ്രജവാസികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു; അവിടത്തെ കർമ്മങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി സന്തോഷത്തോടെ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി, സംഭവങ്ങൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട്. ഇതിനുശേഷം, അത്ഭുതശക്തിയുള്ള ഗോവിന്ദനും രാമനും വ്രജവനിതകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വനത്തിൽ രാത്രിയിൽ ആസ്വദിച്ചു. അലങ്കരിച്ചും സുഗന്ധവുമണിഞ്ഞും, ഉജ്ജ്വലമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചും, സ്നേഹബന്ധത്തിൽ ബന്ധിതരായ സ്ത്രീകൾ മധുരഗാനങ്ങൾ പാടിക്കൊടുത്തു. അപ്പോൾ രാത്രിയുടെ ആരംഭം ആദരിച്ച്, നക്ഷത്രങ്ങളും ചന്ദ്രനുമുയർന്നപ്പോൾ, കമലതടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മന്ദസമീരം, മല്ലികപൂവിന്റെ സുഗന്ധവും മദമായ തേനീച്ചകളുടെ ഗാനം കൊണ്ടും അന്തരീക്ഷം നിറഞ്ഞു. അവർ ഒരുമിച്ച് പാടിയ ഗാനങ്ങൾ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും മനസ്സിനും കാതിനും ആനന്ദം പകരുന്നതായിരുന്നു; അവർ അതിശയകരമായി സ്വരങ്ങൾ ചേർത്തു. ആ സംഗീതം കേട്ട് ഗോപികമാർ അവബോധം വിട്ടുപോയി; അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഇടറുകയും, മുടിയും മാലകളും അഴുകുകയും ചെയ്തു. അവർ ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി, സ്വേച്ഛയായ് കളിക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, കുബേരന്റെ അനുയായിയായ ശംഖചൂഡൻ അവിടേക്ക് എത്തി. കൃഷ്ണനും രാമനും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, രാജാവ് സ്ത്രീകളെ കൂട്ടി, അവർ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, യാതൊരു മടിയും കാണിക്കാതെ അവരെ വടക്കോട്ട് ഓടിച്ചു. സ്ത്രീകൾ “കൃഷ്ണാ! രാമാ!” എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് പിടിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, കൃഷ്ണനും രാമനും തങ്ങളുടെ സഹോദരൻ കാളകളെ കവർന്ന കള്ളനെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ, അവരെ രക്ഷിക്കാൻ ഓടി. “ഭയപ്പെടേണ്ട!” എന്ന ആശ്വസനവാക്കുകൾ വിളിച്ചു, ഇരുവരും ദണ്ഡം കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട്, അതി വേഗത്തിൽ ദുഷ്ടനായ യക്ഷനെ പിന്തുടർന്നു. അവർ മരണവും കാലവും പോലെയായി സമീപിച്ചപ്പോൾ, ഭയക്കപ്പെട്ട യക്ഷൻ സ്ത്രീകളെ വിട്ട്, ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓടിത്തുടങ്ങി. ഗോവിന്ദൻ അവനെ പിടിച്ച് തലമണിക്കല്ല് പിടിക്കാനായി പിന്തുടർന്നു; ബാലരാമൻ പിന്നിൽ നിന്നു സ്ത്രീകളെ സംരക്ഷിച്ചു.