ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭാഗവതത്തിന്റെ ഈ രൂപം, വാക്കുകളിൽ നിന്നു നിർമ്മിതമായത്, ഹരിയായ് തന്നെ പ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. അതിനെ സേവിക്കുമ്പോഴും, അതിനെ കേൾക്കുമ്പോഴും, പാരായണം ചെയ്യുമ്പോഴും, ദർശിക്കുമ്പോഴും പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഏഴുദിവസം ഭാഗവതം ശ്രവിക്കുന്നത് എല്ലാ മറ്റു അനുഷ്ഠാനങ്ങളെയും മറികടന്ന് ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കലിയുഗത്തിൽ ഇതാണ് നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട ധർമ്മം. ഈ ധർമ്മം കലിയിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത് ദു:ഖം, ദാരിദ്ര്യം, ദുരിതം, പാപം എന്നിവ നീക്കുന്നതിനും, മോഹവും ക്രോധവും ജയിക്കുന്നതിനുമാണ്. അതല്ലെങ്കിൽ, ദേവന്മാർക്കു പോലും വൈഷ്ണവമായ മായയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് അത്യന്തം ദുർലഭമാണ്; സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കാനാകും? അതുകൊണ്ടാണ് ഏഴുദിവസത്തെ ഭാഗവത ശ്രവണം നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടത്. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, നാഗശ്രവണമെന്ന സഭയിൽ മഹർഷിമാർ ഈ ധർമ്മം വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അതിവിസ്മയകരമായ ഒരു സംഭവമുണ്ടായി. ശൗനക, ഞാൻ പറയുന്നതു ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഭക്തി, തന്റെ രണ്ട് ബാലസഹോദരന്മാരെ കൈപിടിച്ച്, പൂർണമായ പ്രേമത്തിന്റെ രൂപമായി, "ശ്രീകൃഷ്ണ, ഗോവിന്ദ, ഹരേ, മുരാരി, നാഥ" എന്നിങ്ങനെയുള്ള നാമങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് ഉച്ചരിച്ച് അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭഗവതത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിന്റെ ആഭരണങ്ങളും, മനോഹരമായ വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, അവളെത്തിയതും, എങ്ങനെ ഇവിടേക്ക് എത്തിയതും, എവിടുനിന്നാണ് ഇവൾ വന്നതെന്നുമുള്ള ആലോചനയിൽ മഹർഷിമാർ വിസ്മയിച്ചു. അപ്പോൾ കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: "ഇവൾ ഇപ്പോൾ ഈ കഥയുടെ സാരത്തിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്." ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ഭക്തി തന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം വിനയപൂർവ്വം സനത്കുമാരനോടു സംസാരിച്ചു: "ഇന്ന്, നിങ്ങൾ എല്ലാവരാലും, ഞാൻ കലിയിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, ഈ കഥയുടെ അമൃതത്തിൽ ഞാൻ പോഷിക്കപ്പെട്ടു. ഇപ്പോൾ എവിടെയാണ് ഞാൻ വസിക്കേണ്ടത്? ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നോട് പറയട്ടെ." അപ്പോൾ മഹർഷിമാർ പറഞ്ഞു: "ഭക്തേ, ഭക്തന്മാരുടെ ഇടയിൽ നീ ഗോവിന്ദന്റെ രൂപങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, പ്രേമം നിലനിർത്തുന്നു, Samsara-രോഗം നശിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ, നീ ദൃഢമായ മനസ്സോടെ എപ്പോഴും വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കണം." അതിനാൽ, കലിയുടെ ദോഷങ്ങൾ പോലും ഭക്തിയെ കാണുകയില്ല, അവയുടെ ശക്തി ലോകത്ത് പ്രാബല്യമുണ്ടാക്കുകയുമില്ല; അങ്ങനെ, മഹർഷിമാരുടെ കല്പനപ്രകാരം ഭക്തി ഹരിയുടെ ഭൃത്യന്മാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വസിച്ചു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ ദരിദ്രർക്ക് പോലും, ഹൃദയത്തിൽ ശ്രീഹരിയിലേക്കുള്ള ഭക്തി ഉണ്ടെങ്കിൽ അവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്; കാരണം, ഭക്തിയുടെ ബന്ധത്തിൽ പെട്ട് ഹരി തന്റെ സ്വസ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ച് അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭഗവതനെന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവന്റെ മഹത്വം എന്ത് പറയാം; ഭൂമിയിൽ ബ്രഹ്മസ്വരൂപനായ അവനിൽ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവർക്ക്, അവന്റെ വാക്കുകൾ പറയുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും കൃഷ്ണനോടൊപ്പം സമത്വം പ്രാപിക്കുന്നു; മറ്റേതു ധർമ്മവും ഇതു നൽകുന്നില്ല. സൂതൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, വൈഷ്ണവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ അതിശയകരമായ ഭക്തി കണ്ടപ്പോൾ, ഭക്തജനപ്രിയനായ ഭഗവാൻ തന്റെ സ്വസ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ചു. വനപുഷ്പമാല അണിഞ്ഞ്, മേഘംപോലെ ഇരുണ്ടവർണ്ണം, പീതാംബരം ധരിച്ച്, മനോഹരമായ രൂപം, പൊന്നിന്റെ തിളക്കമുള്ള കെട്ടും, കിരീടവും കുന്ദലവും അണിഞ്ഞ്, ത്രിഭംഗി ഭംഗിയിൽ, കൗസ്തുഭമണിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, പതിനായിരം മന്മഥന്മാരുടെ സൗന്ദര്യത്തേക്കാൾ മനോഹരൻ, സുഗന്ധമായ ചന്ദനപ്പൂവ് പുരട്ടിയവൻ, പരമാനന്ദവും ചൈതന്യവും നിറഞ്ഞവൻ, മധുരമായ വേഷത്തിൽ, വംശി കൈവശം വച്ചു, ഭക്തരുടെ പവിത്രഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. വൈകുണ്ഠത്തിൽ വസിക്കുന്ന ഉദ്ധവാദി വൈഷ്ണവർ, ഈ കഥകൾ കേൾക്കാനായി രഹസ്യരൂപത്തിൽ ഭൂമിയിൽ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ, ജയഘോഷം മുഴങ്ങി, അതിമനോഹരമായ രസം നിറഞ്ഞു, പുഷ്പചൂർണങ്ങൾ മഴപോലെ വീണു, ശംഖനാദവും മുഴങ്ങി. അപ്പോൾ, അവിടെയുള്ളവർ ശരീരവും, വീട്ടും, സ്വയം എന്ന ബോധവുമെല്ലാം മറന്നുപോയി; അവരുടെ ആവിഷ്കൃതസ്ഥിതി കണ്ടു നാരദൻ പറഞ്ഞു: "എന്ത് അതിശയകരമായ മഹത്വം ഇന്ന് ഞാൻ കണ്ടു! ഈ ഏഴുദിവസത്തെ ഭാഗവത ശ്രവണത്തിൽ, അജ്ഞാനികളും, കപടികളും, മൃഗപക്ഷികളും പോലും പാപത്തിൽനിന്ന് മുക്തരാകുന്നു. അതിനാൽ, കലിയുഗത്തിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഇതിന് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല; ഭൂമിയിൽ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ ഇതുപോലെ മറ്റൊന്നുമില്ല." "ഏഴുദിവസത്തെ ഈ കഥയാഗത്തിൽ ആരാണ് ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നത്? ലോകക്ഷേമം കണക്കിലെടുത്ത് കരുണയുള്ള ആരെങ്കിലും പുതിയൊരു മാർഗ്ഗം വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടോ?" കുമാരന്മാർ പറഞ്ഞു: "എല്ലായ്പോഴും പാപങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന, ദുഷ്ടപ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, വഴിതെറ്റിയ, ക്രോധാഗ്നിയിൽ കത്തുന്ന, കപടികളും കാമഭോഗികളുമായ മനുഷ്യർ, കലിയുഗത്തിൽ ഈ ഏഴുദിവസത്തെ യാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. സത്യരഹിതരും, മാതാപിതാക്കളെ നിന്ദിക്കുന്നവരും, കാമഭോഗത്തിൽ ആകമന്നവരും, ആശ്രമധർമ്മം ഇല്ലാത്തവരും, കപടികളും അസൂയയുമുള്ളവരും ക്രൂരരും, കലിയുഗത്തിൽ ഈ യാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അഞ്ച് മഹാപാതകങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവരും, കപടപ്രവൃത്തിക്കാരും, ക്രൂരരും ദയയില്ലാത്തവരും, ബ്രഹ്മസ്വത്ത് ഉപഭോഗം ചെയ്യുന്നവരും പരസ്ത്രീഗമനം ചെയ്യുന്നവരും, കലിയിൽ ഈ യാഗത്തിലൂടെ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ശരീരത്താൽ, വാക്കാൽ, മനസ്സാൽ പാപം ചെയ്യുന്നവരും, കപടികളും, അഹങ്കാരികളും, മറ്റുള്ളവരുടെ ധനത്തിൽ സമ്പന്നരായവരും, അശുദ്ധരും, ദുഷ്ടബുദ്ധികളുമായവരും, ഈ യാഗത്തിൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു." "ഇവിടെ ഞാൻ ഒരു പുരാതനകഥ പറയുന്നു; അതു കേൾക്കുമ്പോൾ പോലും പാപനാശം സംഭവിക്കും." ടുങ്കഭദ്രയുടെ തീരത്ത് ഒരിക്കൽ മനോഹരമായ ഒരു നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയുള്ളവർ നാലു വർണ്ണങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് സത്യത്തിൽ ഉറച്ചവരും, സ്വധർമ്മത്തിൽ നിലനില്ക്കുന്നവരും ആയിരുന്നു. ആ നഗരത്തിൽ അത്മദേവൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ താമസിച്ചിരുന്നു; എല്ലാ വേദങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യവും ശ്രുതി-സ്മൃതികളിൽ പാണ്ഡിത്യവുമുള്ള, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യൻപോലെയായിരുന്നു അവൻ. ലോകത്തിൽ സമ്പന്നനായ ഒരു ഭിക്ഷുകൻ ആയിരുന്നു അവൻ; അവന്റെ ഭാര്യയുടെ പേര് ധുന്ധുലി, തന്റെ വാക്കുകളിൽ ഉറച്ചവളും, ഭംഗിയുള്ളവളും, ഉന്നതകുലജന്മയുമായിരുന്നു. അവൾ ലോകകാര്യങ്ങളിൽ ആസക്തയായിരുന്നു, ക്രൂരയും കൂടുതലായി സംസാരിക്കുന്നവളും, ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ പാടവമുള്ളവളും, കഞ്ചാവും കലഹപ്രിയയുമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ദമ്പതികൾ പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, സമ്പത്തും ആഗ്രഹങ്ങളും വീട്ടിലും മറ്റു കാര്യങ്ങളിലും സന്തോഷം നൽകുന്നില്ലായിരുന്നു. പിന്നീട്, സന്താനാർത്ഥം അവർ ധർമ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു; എപ്പോഴും ഗോ, ഭൂമി, സ്വർണം, വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ ദാനമായി നൽകി. അവരുടെ സമ്പത്തിന്റെ പാതി ധർമ്മമാർഗത്തിൽ ചെലവഴിച്ചു; എന്നിരുന്നാലും, ഒരു പുത്രനോ പുത്രിയോ ജനിച്ചില്ല; അതിനാൽ അവർ വലിയ ചിന്തയിലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ആ ദ്വിജൻ വിഷാദത്തിൽ വീടുവിട്ടു കാട്ടിൽ പോയി; ഉച്ചയ്ക്ക് ദാഹംകൂടി ഒരു കുളം സമീപിച്ചു. വെള്ളം കുടിച്ചു, സന്താനമില്ലാത്ത ദു:ഖത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവൻ അവിടെ ഇരുന്നു. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞു, ഒരു വൈരാഗ്യശാലി അവിടെ എത്തി. അവനെ കണ്ടു, വെള്ളം കുടിച്ച ബ്രാഹ്മണൻ സമീപിച്ചു, അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു, ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു നിന്നു. വൈരാഗ്യശാലി ചോദിച്ചു: "ബ്രാഹ്മണാ, നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു? ഈ അതിശയകരമായ ചിന്തയുടെ കാരണമെന്താണ്? വേഗം നിന്റെ ദു:ഖകാരണം പറയുക." ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: "മഹർഷേ, പൂർവ്വജന്മ പാപഫലമായി സമ്പാദിച്ച ഈ ദു:ഖം എന്തു പറയണം? എന്റെ പിതൃകൾ തണുത്ത വെള്ളത്തിന് പകരം ചൂടുവെള്ളം കുടിക്കുന്നു...