ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വൃഷഭാനു രാജ്ഞിയുടെ പുത്രിമാരും മറ്റു ഗോപി സ്ത്രീകളും, അവരുടെ കവിളുകൾ പൊൻകാണികളുടെ പ്രകാശത്താൽ, ചാരുതയുള്ള മുടിയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. അവർ മധുരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, കൃഷ്ണന്റെ കർമ്മങ്ങൾ പാടിക്കൊണ്ട്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കമലഹസ്തത്തിന്റെ സ്പർശം ലഭിച്ചതിൽ ധന്യരായി, ദയാര്ദ്രമായ കാഴ്ചകളും പാട്ടുകളും അർപ്പിച്ചു. ആ സുന്ദരികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവരുടെ പൂമാലകൾ ചിതറുകയും, കുങ്കുമം പുരണ്ടു, കൃഷ്ണൻ വനത്തിലേക്ക് കടന്നു. അദ്ദേഹത്തെ ഗാന്ധർവരുടെ കൂട്ടം അനുഗമിച്ചു. ക്ഷീണിച്ച കാളിദ്വീപം തടയിടം തകർത്ത് വെള്ളത്തിൽ കയറുന്ന പോലെ, കൃഷ്ണൻ ആ സ്ത്രീകളിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് അകത്തേക്ക് കടന്നു. അവിടെ, ആ യുവതികൾ കുളിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ചുറ്റും നിന്നു സ്നേഹത്തോടെയും ചിരിയോടെയും അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി, ദേവതകൾ പുഷ്പവൃഷ്ടി ചെയ്തു. സ്വയം തൃപ്തനായ കൃഷ്ണൻ ആനകളുടെ രാജാവു പോലെ സുഖിച്ചു. പിന്നെ കൃഷ്ണന്റെ പ്രിയകാനനത്തിൽ, ഭൂമിയിലും ജലത്തിലും, ദിശകൾ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധത്തിൽ നിറഞ്ഞു, ആനയുടെ മാനപാനികളുപോലെ സന്തോഷത്തോടെയുള്ള സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ സഞ്ചരിച്ചു. ചന്ദ്രികയിൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട രാത്രികൾക്കിടയിൽ, വാഗ്ദാനം പാലിച്ച്, സ്നേഹപൂർവം ആ സ്ത്രീകളോടൊപ്പം കൃഷ്ണൻ രമിച്ചു. എന്നാൽ, ആനന്ദം അകത്തേക്ക് തന്നെ ആക്കിയവൻ, ശാരദ്കാലത്തിന്റെ കാവ്യസാരവും ആസ്വദിച്ചു. അപ്പോൾ രാജാവ് പരിച്ഛിത് ശുകമുനിയെ ചോദിച്ചു: "ധർമ്മം സ്ഥാപിക്കാനും അധർമ്മം നശിപ്പിക്കാനുമാണ് ഭഗവാൻ ലോകത്തിൽ അവതരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ധർമ്മത്തിന്റെ അതിരുകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യമാരെ സ്പർശിച്ച് എങ്ങനെ അതിനു വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിച്ചു? യദുകുലാധിപതിയായ സ്വയം തൃപ്തനായ കൃഷ്ണൻ കുറ്റപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്തതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്? ദയവായി എന്റെ സംശയം അകറ്റണം." ശുകദേവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "പ്രഭുക്കളായ ദേവന്മാരിൽ ധർമ്മ ലംഘനവും ധൈര്യപൂർവമായ പ്രവർത്തികളും കാണപ്പെടുന്നു. ശക്തന്മാർക്ക് കുറ്റമില്ല, അഗ്നി എല്ലാം ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ. എന്നാൽ, സാധാരണ മനുഷ്യർക്ക് ഇതുപോലെ ചെയ്യാൻ പാടില്ല, ചിന്തയിൽ പോലും. അജ്ഞാനത്തിൽ അങ്ങനെ ചെയ്താൽ, അവർ നശിക്കും, സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുള്ള വിഷം മൂലം രുദ്രൻ ദു:ഖം അനുഭവിച്ചതുപോലെ. ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ സത്യം, ചിലപ്പോൾ പ്രവൃത്തരീതികളും; എന്നാൽ, വിവേകികൾ അവരിൽ യോഗ്യമായവ മാത്രം അനുസരിക്കണം. അവർക്ക് സ്വാർത്ഥലക്ഷ്യം ഒന്നുമില്ല; അഹങ്കാരമില്ലാത്തവർക്കു ദോഷം ഉണ്ടാകില്ല, എതിര്‍ സംഭവിച്ചാലും. എന്നാൽ, ജന്തുക്കൾക്കും മനുഷ്യർക്കും ദേവന്മാർക്കും, സുഖദു:ഖങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടും, കാരണം അവർ നിയന്ത്രിതരാണ്. കൃഷ്ണന്റെ കമലപാദധൂളി സേവനത്തിൽ തൃപ്തരായി, യോഗബലത്തിൽ കർമബന്ധങ്ങൾ നശിച്ചവരുടെ ജീവിതം സ്വതന്ത്രമാണ്; കൃഷ്ണൻ ദേഹധാരണം ചെയ്തിട്ടും അവർക്കു ബന്ധനമില്ല. കൃഷ്ണൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവനാണ്—ഗോപികളും അവരുടെ ഭർത്താക്കളും മറ്റുള്ളവരും ഉൾപ്പെടെ. ഭഗവാൻ ജീവികൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാൻ മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് ഈ ലീലകൾ നടത്തുന്നു; അവ കേൾക്കുന്നവൻ ഭഗവത്ഭക്തി നേടുന്നു. വ്രജവാസികൾ കൃഷ്ണന്റെ മായയിൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു, അവരുടെ അടുത്തുള്ളവരെ തന്നെ ഭർത്താക്കന്മാർ എന്നു കരുതി, കൃഷ്ണനോട് അസൂയ കാണിച്ചില്ല. ബ്രഹ്മയുടെ രാത്രി അവസാനിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ അനുമതിയോടെ, പ്രിയപ്പെട്ടെങ്കിലും മടിച്ചുകൊണ്ട്, ഗോപികൾ വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. ഭക്ത്യോടും ശ്രദ്ധയോടും കൂടി ഈ ലീലകൾ കേൾക്കുന്നവനും പാരായണം ചെയ്യുന്നവനും ഭഗവാനോടുള്ള പരമഭക്തി ലഭിക്കും; മനസ്സിലെ കാമരോഗം ജ്ഞാനികൾ അതിവേഗം അകറ്റും. ഒരു ദിവസം, ദേവതകളുടെ ഉത്സവസമയത്ത്, വ്രജവാസികൾ ആനന്ദത്തോടും ഉത്സാഹത്തോടും കൂടി, കാളകളെ കെട്ടിയുള്ള കാളവണ്ടികളിൽ അംബികാവനത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അവിടെ, സർസ്വതീതീരത്ത് കുളിച്ചശേഷം, അവർ ശക്തനായ പശുപതിയെ സമർപ്പണപൂർവം പൂജിച്ചു; അംബികാദേവിയെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു. ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് പശുക്കളും പൊന്നും വസ്ത്രങ്ങളും തേനും ഭക്ഷണവും അർപ്പിച്ചു, 'ഭഗവാൻ ഞങ്ങളിൽ തൃപ്തനാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞു. സർസ്വതീതീരത്ത്, വെള്ളം കുടിച്ചു, വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ച്, നന്ദൻ, സുനന്ദൻ മുതലായവർ ആ രാത്രി അവിടെ ചെലവിട്ടു. അപ്പോൾ, ആ വനത്തിൽ അത്യന്തം വിശപ്പുള്ള ഒരു മഹാസർപ്പം അപ്രതീക്ഷിതമായി എത്തി, ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന നന്ദനെ പിടിച്ചു. അതിന്റെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട്, നന്ദൻ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു: 'കൃഷ്ണാ, കൃഷ്ണാ, ഇതെന്ത് ഭയങ്കരമാണ്! അച്ഛാ, ഒരു പാമ്പ് എന്നെ വിഴുങ്ങുന്നു—എനിക്ക് രക്ഷയേകണം, ഞാൻ നിന്നിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു!' അവന്റെ നിലവിളി കേട്ട്, ഗോപകൾ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു; അവനെ പാമ്പിന്റെ പിടിയിൽ കണ്ടു, അർത്ഥമില്ലാതെ, പാമ്പിനെ ദണ്ഡികൊണ്ടു അടിച്ചു. തീകൊളുത്തിയ ദണ്ഡികൾ കൊണ്ടു ചുട്ടിട്ടും, പാമ്പ് വിട്ടില്ല. അപ്പോൾ സാത്വതവംശപതി കൃഷ്ണൻ അടുത്തെത്തി, തന്റെ പാദം അതിനെ തൊട്ടു. ഭഗവാന്റെ പാദസ്പർശം ലഭിച്ചപ്പോൾ, പാമ്പിന്റെ പാപം നശിച്ചു; അതിന്റെ സർപ്പരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, വിദ്യാധരന്മാർ ആദരിക്കുന്ന പ്രകാശമുള്ള ദിവ്യരൂപം സ്വീകരിച്ചു. കാന്തിയുള്ള ദേഹവും പൊൻമാലയും ധരിച്ച്, അവൻ കൃഷ്ണനെ വണങ്ങി. അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ ചോദിച്ചു: 'നീ ആരാണ്, ഇത്തരമൊരു പ്രകാശവും ആകർഷണവും ഉള്ളവൻ? എങ്ങനെ നീ ഈ താഴ്ന്ന ജന്മത്തിലേക്ക് എത്തി?' പാമ്പ് പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ വിദ്യാധരനായ സുധർശനൻ, സൗന്ദര്യത്തിലും സമ്പത്തിലും പ്രശസ്തൻ, ആകാശവിമാനത്തിൽ ദിക്കുകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ. വീരൂപൻ, അംഗിരസൻ എന്നീ മുനികൾ, അവരുടെ രൂപത്തിൽ അഭിമാനിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ പരിഹസിച്ചു; എന്റെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഫലമായി, അവർ ശാപം നൽകി, ഞാൻ ഈ ജന്മം പ്രാപിച്ചു. എന്നാൽ, അഹിംസയുള്ള ആ മഹാത്മാക്കളുടെ ശാപം എന്നെ അനുഗ്രഹിച്ചവണ്ണം തന്നെ; ലോകഗുരുവിന്റെ പാദസ്പർശം ലഭിച്ചതോടെ എന്റെ എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും നശിച്ചു. ഇപ്പോൾ ശാപമുക്തനായ ഞാൻ, ഭവതിൽ ആശ്രയമിട്ടവർക്കു ഭയമില്ലാതാക്കുന്നവനും സർവ്വലോകനാഥനുമായ ഭഗവാനെ, വിടപറയാൻ അനുമതി ചോദിക്കുന്നു. മഹായോഗീ, പരപുരുഷ, സജ്ജനപാലക, ദൈവമേ, ലോകങ്ങളുടെയും അവരുടെ ഭരണാധികാരികളുടെയും നാഥാ, ദയവായി എന്നെ വിടവരിക. അക്ഷയനാഥാ, ബ്രഹ്മയുടെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് ഉടൻ മോചിതനായി; ഭവതിയുടെ നാമം ഉച്ചരിച്ചാൽ തന്നെ എല്ലാവരും ശുദ്ധരാകും, പക്ഷേ പാദസ്പർശം ലഭിച്ചാൽ എത്ര കൂടുതൽ അനുഗ്രഹം? ഇങ്ങനെ ദശാർഹവംശജനായ കൃഷ്ണന്റെ അനുമതി വാങ്ങി, ചുറ്റി വണങ്ങി, സുധർശനൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു; നന്ദൻ മോചനമേറ്റു. കൃഷ്ണന്റെ ദൈവികശക്തി കണ്ടു, വ്രജവാസികൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു; അവിടെ വ്രതം പൂർത്തിയാക്കി, സംഭവങ്ങൾ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചു സന്തോഷത്തോടെ വ്രജയിലേക്ക് മടങ്ങി. മറ്റൊരു ദിവസം, അത്ഭുതകരമായ ബലമുള്ള ഗോവിന്ദനും രാമനും, വ്രജയിലേക്കുള്ള സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വനത്തിൽ രാത്രിയിൽ സുഖിച്ചു. അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി, സുഗന്ധിതമാകുകയും, പൂമാലകളും വിരുട്ടവസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ചും, ആ സ്ത്രീകൾ മധുരഗാനങ്ങൾ പാടി, സൗഹൃദത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു, കൃഷ്ണനും രാമനും ആനന്ദിച്ചു.