ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

മഹത്ത്വത്വം അഹങ്കാരത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ ത്രിവിധമായും പഞ്ചവിഭവമായും, സ്വയം ഭരണാധികാരിയായി, പതിനൊന്നായി വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിൽ നിന്നും ഈ ലോകം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ഈ മഹത്തായ സത്യങ്ങൾ, ഭക്തിയോടും വിശ്വാസത്തോടും കൂടിയ യോഗാഭ്യാസത്തിൽ നിരന്തരം ലീനരായി മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കുകയും, അസക്തരായി ദൃഷ്ടി സമത്വത്തോടെ നോക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. ഇങ്ങനെ പ്രകൃതിയും പുരുഷനും എന്ന ഈ ഇരട്ട സത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ബ്രഹ്മദർശനമായ ഈ ഗൗരവമുള്ള ജ്ഞാനം ഞാൻ പറഞ്ഞുതരുന്നു. ഒരു വസ്തുവിന് എത്ര ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും, ഓരോ ഇന്ദ്രിയദ്വാരത്തിലൂടെയും വ്യത്യസ്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, ആ വസ്തു വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അതുപോലെ തന്നെ, വിവിധ ശാസ്ത്രപഥങ്ങളിലൂടെ സമീപിക്കുമ്പോഴും, ഭഗവാൻ ഏകനായവനാണ്. കർമം, യജ്ഞം, ദാനം, തപസ്, വേദപഠനം, ആത്മനിയന്ത്രണം, ഇന്ദ്രിയമനോജയം, കർമസന്ന്യാസം എന്നിവയിലൂടെ, യോഗത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങൾ, ഭക്തിയോഗം, കർമയുക്തമായും സന്ന്യാസംകൊണ്ടുമുള്ള ധർമ്മം എന്നിവയിലൂടെയും, ആത്മതത്വത്തിന്റെ യഥാർത്ഥം ഗ്രഹിച്ച്, ദൃഢമായ വൈരാഗ്യത്തോടെ ഭഗവാനെ സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ കഴിയുന്നു. ഭഗവാന്റെ ഗുണങ്ങളോടെയും നിർഗുണസ്വരൂപത്തോടെയും ഈ മാർഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ തന്നെ ആ സാക്ഷാത്കാരം സാധ്യമാകുന്നു. നാലുവിധത്തിലുള്ള ഭക്തിയോഗത്തിന്റെ സ്വഭാവവും, കാലം അവ്യക്തത്തിൽ ലയിച്ചപ്പോൾ ജീവികളിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതാകുന്നതും ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു. അജ്ഞാനത്താലും കർമ്മത്താലും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന അനേകം ജന്മമരണചക്രങ്ങളിൽ ജീവാത്മാവ് പ്രവേശിച്ചാലും, അവൻ തന്റെ യഥാർത്ഥ പഥം അറിയുന്നില്ല. ഈ ഗൗരവമുള്ള ജ്ഞാനം ദുഷ്ടന്മാർക്കും, അശാന്തന്മാർക്കും, അഹങ്കാരികൾക്കും, വൈരികള്ക്കും, വെറും പുറത്തു മാത്രം ഭക്തി കാണിക്കുന്നവർക്കും ഒരിക്കലും പഠിപ്പിക്കരുത്. അതുപോലെ, ലോഭികൾക്കും, ഗൃഹസ്ഥജീവിതത്തിൽ മനസ്സു മുഴുമിച്ചവർക്കും, എനിക്ക് ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും, എന്റെ ഭക്തന്മാരെ ദ്വേഷിക്കുന്നവർക്കും ഇതു പഠിപ്പിക്കരുത്. പക്ഷേ, വിശ്വാസവും ഭക്തിയും ഉള്ളവർക്കും, ശാന്തചിത്തനും അസൂയരഹിതനുമായവർക്കും, എല്ലാവരോടും സൗഹൃദം പുലർത്തുന്നവർക്കും, സേവനത്തിൽ ആസക്തിയുള്ളവർക്കും, പുറമേ അസക്തനായി മനസ്സിൽ ശാന്തിയുള്ളവർക്കും, ശുദ്ധനും, എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനായി കാണുന്നവർക്കും ഈ ജ്ഞാനം നൽകണം. മാതാവേ, ഈ ജ്ഞാനം ഒരിക്കൽ പോലും വിശ്വാസത്തോടെ കേൾക്കുന്നവൻ, അല്ലെങ്കിൽ മനസ്സു എനിക്കു അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പാരായണം ചെയ്യുന്നവൻ, നിർബന്ധമായി എന്റെ പഥം പ്രാപിക്കും. ഇങ്ങനെ ശ്രീശുകൻ പറഞ്ഞു: ഭഗവാന്റെ ഈ മനോഹരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ഗോപികൾ അവിടവിടെയുള്ള വിരഹവേദന മറന്ന്, കൃഷ്ണസാന്നിധ്യത്തിൽ തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞു. അവിടെ, ഗോവിന്ദൻ ഭക്തിയുള്ള, സന്തോഷഭരിതരായ ഗോപികകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, അവരിൽ ഓരോരുത്തരോടും കയ്യിടഞ്ഞ്, രാസക്രീഡ ആരംഭിച്ചു. ഗോപികളുടെ വലയത്തിൽ കൃഷ്ണൻ, യോഗേശ്വരനായി, ഓരോ ഗോപിയുടെയും ഇടയിൽ നിലകൊണ്ടു. അവിടേക്ക് കടന്നുവന്ന്, അവരെ കഴുത്തിലൂടെ ചേർത്ത് പിടിച്ചപ്പോൾ, ആ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടവർ ആകാശത്ത് നൂറുകണക്കിന് വിമാനങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. ദേവതകളും അവരുടെ ഭാര്യമാരും ആകാംക്ഷയോടെ അതു കണ്ട്, ആഹ്ലാദത്തിൽ മുങ്ങി; അപ്പോൾ ദണ്ഡങ്ങൾ മുഴങ്ങി, പുഷ്പവർഷം പെയ്തു, ഗന്ധർവന്മാർ അവരുടെ ഭാര്യമാരോടൊപ്പം കൃഷ്ണന്റെ നിർമലമായ മഹത്വം പാടിത്തുടങ്ങി. രാസവൃത്തത്തിൽ, ഗോപികൾ അവരുടെ പ്രിയനോടൊപ്പം ചേർന്ന്, കങ്കണങ്ങൾ, പാദസരം, മണികൾ എന്നിവയുടെ ശബ്ദം ഉയർത്തി. അവിടെ, ദേവകിയുടെ മകനായ കൃഷ്ണൻ, പൊന്നുപോലുള്ള ഗോപികളിൽ പച്ചമണിക്കല്ലുപോലെ പ്രകാശിച്ചു. പാദം തുള്ളി, കൈകൾ ചലിപ്പിച്ച്, പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണ് ചിമ്മി, കണ്മണികൾ കളിച്ചു, കാതിലുണ്ടായിരുന്ന കുണ്ഡലങ്ങൾ കവിള് തൊട്ടു, വെട്ടിയ വാലുകൾ ചോരയോടെ, കൃഷ്ണഭാര്യമാർ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അവർ മേഘവലയത്തിനുള്ളിൽ മിന്നൽപോലെ തിളങ്ങി. നൃത്തത്തോടും, ഉച്ചത്തിൽ പാട്ടുമായി, ആവേശത്തിൽ താടികൾ ചുവന്നും, കൃഷ്ണന്റെ സ്പർശത്തിൽ ആഹ്ലാദിച്ച്, പ്രിയതമമാർ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരുത്തി, മുഖുന്ദനോടൊപ്പം ചേർന്ന് തന്റെ പാടലും കൃഷ്ണന്റെ പാടലും ചേർത്തു; കൃഷ്ണൻ സ്നേഹത്തോടെ അവളെ പ്രശംസിച്ചു, "ശബ്ബാശ്, ശബ്ബാശ്" എന്ന് പറഞ്ഞു, അവളെ വീണ്ടും പാടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു, വലിയ അനുഗ്രഹം നൽകി. ഒരുത്തി രാസത്തിൽ തളർന്ന്, കൈയിൽ കങ്കണവും മല്ലികാമാലയും അഴിഞ്ഞ്, തനിക്കരികിൽ നിന്ന മുരളീധരന്റെ ഭുജത്തിൽ വിരൽ വെച്ചു വിശ്രമിച്ചു. മറ്റൊരുത്തി കൃഷ്ണന്റെ നീലനീരാളം പൂവിന്റെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ, ചന്ദനക്കളങ്കം പുരണ്ട ഭുജം മൂക്കിൽ ചേർത്തു, ആനന്ദത്തിൽ കവിളിൽ ചുംബിച്ചു. മറ്റൊരുത്തി, നൃത്തത്തിൽ കാതിലുണ്ടായ കുണ്ഡലത്തിന്റെ പ്രകാശം കവിളിൽ വീശിയപ്പോൾ, തന്റെ കവിള് കൃഷ്ണന്റെ കവിളിൽ ചേർത്ത്, താനെ ചവച്ച താംബൂലവും അവനു നൽകി. മറ്റൊരുത്തി, പാടിയും നൃത്തം ചെയ്തും, അണികൾ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, തളർന്നു, അച്യുതന്റെ കമലഹസ്തം തന്റെ നെഞ്ചിൽ വെച്ച് ആശ്വാസം തേടി. അങ്ങനെ, അച്യുതനെ പ്രാപിച്ച ഗോപികൾ, ശ്രീയുടെ ഏകപതിയായ കൃഷ്ണനെ കഴുത്തിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു, പാടിയും ആസ്വദിച്ചു. കമലകുണ്ഡലങ്ങളാൽ, വാലുകളാൽ, ചോരയുള്ള കവിളുകളാൽ, പ്രകാശമുള്ള മുഖങ്ങളാൽ, കങ്കണപാദസരങ്ങളുടെ സംഗീതത്താൽ, മാലകൾ അഴിഞ്ഞു, തേൻചീറ്റകളുടെ സംഗീതത്തോടെ, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്തു. ഇങ്ങനെ, ചുംബനങ്ങൾ, സ്പർശങ്ങൾ, സ്നേഹപൂർണ്ണമായ കണ്ണോട്ടങ്ങൾ, പുഞ്ചിരി, ചിരി എന്നിവയിലൂടെ ശ്രീപതി, വ്രജത്തിലെ സുന്ദരികളോടൊപ്പം കുട്ടി തന്റെ പ്രതിബിംബത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നതുപോലെ ആഹ്ലാദിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ സ്പർശത്തിൽ ആനന്ദംകൊണ്ടു, ഗോപികൾക്ക് വസ്ത്രം, മാല, അണികൾ എല്ലാം അഴിഞ്ഞു വീണു; അവ അവരെ കൃത്യമായി തിരികെ എടുക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ, അണികൾ താഴേക്ക് വീണു, ഗർഭബന്ധങ്ങൾ അഴിഞ്ഞു. കൃഷ്ണന്റെ ഈ ക്രീഡകൾ കണ്ട ദേവതകൾ പോലും മോഹഭ്രാന്തരായി; ചന്ദ്രനും അവന്റെ കൂട്ടരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. ഗോപികളുടെ എണ്ണത്തിന് തുല്യമായി അനേകം രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച്, സ്വതന്ത്രനായ കൃഷ്ണൻ, സ്വന്തം ലീലാശക്തിയാൽ അവരോടൊക്കെ ആനന്ദിച്ചു. അധികമായി കളിച്ചു ക്ഷീണിച്ചപ്പോൾ, കൃഷ്ണൻ കാരുണ്യപൂർവ്വം, സ്നേഹത്തോടെ, തന്റെ ശാന്തമായ കൈകൊണ്ട് അവരുടെ മുഖം തുടച്ചു. ഗോപികൾ, സ്വർണ്ണകുണ്ഡലങ്ങളും വാലുകളും കൊണ്ട് കവിള് അലങ്കരിച്ച്, മധുരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, കൃഷ്ണന്റെ കമലഹസ്തം സ്പർശിച്ചതിൽ ആനന്ദിച്ച്, പുരുഷോത്തമന്റെ മഹത്വം പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങനെ, അവരുടെ മാലകൾ ചിതറുകയും, കുങ്കുമം കൃഷ്ണന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിയും വിധം, ഗോപികൾ ചുറ്റും കൃഷ്ണൻ വനത്തിലേക്ക് കടന്നു. ഗന്ധർവർ സംഘവും പിന്നെ അനുഗമിച്ചു; അതൊരു ക്ഷീണിച്ച ആന സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് തടം പൊളിച്ച് വെള്ളത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. അവിടെ, യുവതികൾ കുളിപ്പിച്ചു, പ്രേമപൂർവ്വം നോക്കി, ദേവതകൾ പുഷ്പവർഷം പെയ്യുകയും, കൃഷ്ണൻ ആനരാജാവുപോലെ ആഹ്ലാദിച്ചു. കൃഷ്ണന്റെ വൃന്ദാവനത്തിൽ, നിലത്തും വെള്ളത്തും, പുഷ്പസൗരഭം നിറഞ്ഞ ദിശകളിൽ, സന്തോഷഭരിതരായ സ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, കൃഷ്ണൻ ആനപോലെ സഞ്ചരിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ചന്ദ്രൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾ വിതറിയ രാത്രികളിൽ, കൃഷ്ണൻ തന്റെ വാഗ്ദാനം പാലിച്ച്, പ്രേമഭരിതരായ ഗോപികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ആകാംക്ഷ സ്വയം ഉൾക്കൊണ്ട്, ശാരദകാലത്തിന്റെ കാവ്യരസം ആസ്വദിച്ചു.