ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഗോപികൾ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ഭാവങ്ങൾ അതീവ intensity-യോടെ പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഒരുത്തി, കൃഷ്ണൻ ചവച്ച പാനിലയിലേഫ് തന്റെ കയ്യിൽ എടുത്തു; മറ്റൊരുത്തി, ആകാംക്ഷയിൽ കത്തിയതുപോലെ, കൃഷ്ണന്റെ പാദം തന്റെ മധ്യഭാഗത്തിടയിൽ വെച്ചു. മറ്റൊരു ഗോപിക, പ്രേമത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ കുഴഞ്ഞു, ചുണ്ടിനടിയിൽ പല്ലുകൾ കിടപ്പിച്ച്, കൃഷ്ണനെ ചുണ്ടു ചായ്ച്ച കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു നോക്കി, അതിന്റെ വശംകെട്ടു. മറ്റൊരുത്തി, കൃഷ്ണന്റെ കമലമാന മുഖത്തെ കണ്ണ് മടക്കാതെ നോക്കി, അതിൽ മുഴുകിയെങ്കിലും, ജ്ഞാനികൾ കൃഷ്ണന്റെ പാദത്തിൽ മുഴുകുമ്പോൾ തൃപ്തിയുണ്ടാകാത്തതുപോലെ, അവൾക്കും തൃപ്തിയുണ്ടായില്ല. മറ്റൊരു ഗോപിക, കണ്ണുകൾ അടച്ചു, കൃഷ്ണനെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു, തന്റെ രോമങ്ങൾ കുത്തി, യോഗിയുടെ ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകി, കൃഷ്ണനെ embrace ചെയ്തു. അങ്ങനെ, എല്ലാവരും കേശവനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, previous separation-ന്റെ ദുഃഖം വിട്ടു, ജ്ഞാനമുണ്ടായവരായപ്പോഴുള്ള liberation പോലെയായി. അച്യുതൻ, സങ്കടത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായവരുടെ ഇടയിൽ shine ചെയ്തു; ശക്തികൾ കൈവശം വെച്ച ഒരു വ്യക്തി പോലെ, അവൻ കൂടുതൽ പ്രസിദ്ധനായി. കൃഷ്ണൻ, ഗോപികളെ കൂട്ടി, യമുനയുടെ മണലുള്ള തീരത്തേക്ക് എത്തി. അവിടം ജാസ്മിൻ, മന്ദാര പൂക്കൾ പൂത്ത, സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റുകൾ വീശി, തേനീച്ചകൾ humming ചെയ്തിരുന്നു. ശരത്കാല ചന്ദ്രികയുടെ വെളിച്ചം ആ സ്ഥലത്തെ അനുകൂലമാക്കി, കൃഷ്ണന്റെ ചലിക്കുന്ന കൈയും, മൃദുവായ, തെളിയുന്ന മണലും അവിടം ഭംഗിയാക്കി. കൃഷ്ണനെ കണ്ട ആനന്ദത്തിൽ, ഗോപികൾ previous pain-നെ വിട്ടു, വേദങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതുപോലെ, അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി, അവരുടെ മേൽവസ്ത്രങ്ങൾ, മാരുനിറം പതിഞ്ഞതും, കൃഷ്ണനു സീറ്റ് ഒരുക്കി. അവിടെ, യോഗികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സീറ്റ് സ്വീകരിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ, assembly of gopīs-കളിൽ shine ചെയ്തു. മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും ഏക ആധാരമായ രൂപത്തിൽ, അവൻ ഗോപികളുടെ ആരാധനയിലും shine ചെയ്തു. അവർ, laughter, playful glances, expressive brows എന്നിവകൊണ്ടും, കൃഷ്ണന്റെ കാലുകൾ സ്പർശിച്ചു, praise ചെയ്ത്, slight feigned anger-ഉടൻ സംസാരിച്ചു. ഗോപികൾ ചോദിച്ചു: "ഒരു വ്യക്തി പ്രേമം നൽകുമ്പോൾ, മറ്റൊരാൾ അതിന് തിരിച്ചുപ്രേമം കാണിക്കുന്നു; ചിലർ അതിന് വിരുദ്ധം ചെയ്യുന്നു; ചിലർ ആ പ്രേമം ഒന്നും കാണിക്കുന്നില്ല. ഇതിൽ ഏതാണ് ശരി?" കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "തന്നോടു പ്രേമം കാണിക്കുന്നവരോടു മാത്രം പ്രേമം കാണിക്കുന്നവർ, സ്നേഹിതർ മാത്രമാണ്; അതിൽ സത്യമായ സ്നേഹമോ ധർമ്മമോ ഇല്ല, അത് സ്വാർത്ഥതയാണ്. താൻ പ്രേമം ചെയ്യാത്തവരോടു പ്രേമം കാണിക്കുന്നവർ, മാതാപിതാക്കൾ പോലുള്ളവരാണ്; ഇവിടം സ്നേഹവും ധർമ്മവും ഉത്തമം. തൻറെ പ്രേമം സ്വീകരിക്കുന്നവരോടു പോലും പ്രേമം കാണിക്കാത്തവർ, അത്തരംവരെക്കുറിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല; അവർ സ്വയം തൃപ്തരായവരും, കൃതജ്ഞതയില്ലാത്തവരും, മുതിർന്നവരെ ആദരിക്കാത്തവരുമാണ്." "എന്നാൽ ഞാൻ, സ്നേഹിതരേ, എന്നോടു പ്രേമം കാണിക്കുന്നവരോടു പോലും, അവരുടെ ഭക്തിക്കു വേണ്ടി, പ്രേമം കാണിക്കുന്നില്ല; ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്ന് സമ്പത്ത് ലഭിച്ച്, പിന്നെ അതു നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളുടെ മനസ്സിൽ ആ സമ്പത്ത് മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ, അതുപോലെ. നിങ്ങൾ, ദുർബലരായവരെ, ലോകീയവും ശാസ്ത്രപരവുമായ കടമകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെ സേവനത്തിനായി, എന്നെ നേരിട്ട് ആരാധിച്ചിട്ടും, ഞാൻ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിനെ നിങ്ങൾ ദേഷ്യപ്പെടേണ്ടതില്ല, പ്രിയവരേ. നിങ്ങളുടെ പൂർണ്ണമായ ഭക്തിക്ക് ഞാൻ ദേവന്മാരുടെ ആയുസ്സിൽ പോലും പ്രതിഫലം നൽകാൻ കഴിയില്ല; വീട്ടിലെ കഠിന ബന്ധങ്ങൾ വെടിഞ്ഞ് എന്നെ സ്നേഹിച്ചവരുടെ പുണ്യങ്ങൾ തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ പ്രതിഫലം." ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾക്ക് ആശ്വസനം നൽകുന്ന ഈ അദ്ധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ 'ഗോപികകളുടെ ആശ്വസനം' എന്ന 32-ാം അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഭഗവാനായ വാസുദേവനോടു directed devotion, യോഗായ്മയുടെ രൂപത്തിൽ, വേഗത്തിൽ വൈരാഗ്യവും, ബ്രഹ്മജ്ഞാനവും ഉണർത്തുന്നു. മനസ്സും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ, pleasant/unpleasant എന്ന വ്യത്യാസം സ്വീകരിക്കാതെ, അതേ സമയത്ത്, വ്യക്തി സ്വയം സ്വയം കാണുന്നു, അഗ്രഹം-ദ്വേഷം ഇല്ലാതെ, എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സമം കാണുന്നു, പരമാവസ്ഥയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ശുദ്ധ ജ്ഞാനമാണ് പരബ്രഹ്മം, പരമാത്മാവ്, ഭഗവാൻ, പുരുഷൻ; ഭഗവാൻ ഒരൊറ്റതായും, perception-ന്റെ വ്യത്യാസങ്ങളിലൂടെ വ്യത്യസ്തമായും കാണപ്പെടുന്നു. ഈ രീതിയിലേ, പൂർണ്ണ യോഗായ്മയിലൂടെ, യോഗി ആഗ്രഹിച്ച ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തുന്നു: എല്ലാ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണ detached ആയിരിക്കുക. ഒരൊറ്റ ജ്ഞാനം, ബാഹ്യ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വഴി, മായയാൽ, objects-നായി, sound തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങളോടെ, nirguna brahman-നായി, guṇa-കളോടെ കാണപ്പെടുന്നു. മഹാ തത്ത്വം, അഹങ്കാരത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, മൂന്നു, അഞ്ചു, പതിനൊന്ന് രൂപങ്ങൾക്കായി, cosmic egg-നായി, ലോകം ഉദയിക്കുന്നതുപോലെ, യഥാർത്ഥം, faith, devotion, constant yoga practice, collected mind, detached vision എന്നിവയുള്ളവൻ കാണുന്നു. ഈ ഗൗരവമുള്ള ജ്ഞാനം, ബ്രഹ്മദർശനം, പ്രകൃതിയും പുരുഷനും യഥാർത്ഥം തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഒരൊറ്റ object, പല ഗുണങ്ങളുണ്ടായിട്ടും, senses-ന്റെ വ്യത്യസ്ത gateways-ൽ perception-നാൽ, വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അതുപോലെ, ഭഗവാൻ, scriptural paths-നാൽ approached ചെയ്താലും, ഒരൊറ്റതായാണ്. ക്രിയ, യജ്ഞം, ദാനം, തപസ്, പഠനം, സ്വയം നിയന്ത്രണം, ഇന്ദ്രിയ-മനസ് അധീനത, ക്രിയയുടെ ഉപേക്ഷം എന്നിവയിലൂടെ, യോഗത്തിന്റെ വിവിധ limbs-ഉടൻ, ഭക്തിയോഗം, activity-ഉം renunciation-ഉം ഉള്ള ധർമ്മം, self-realization, firm detachment എന്നിവയിലൂടെ, ഭഗവാൻ both with qualities and without, സ്വയം കാണുന്നവൻ നേടുന്നു. നാലു വിധത്തിലുള്ള ഭക്തിയോഗം ഞാൻ വിശദീകരിച്ചു; കാലം അവ്യക്തത്തിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അത് ജീവികളിൽ ഇല്ലാതാവും. അജ്ഞാനവും, കർമ്മവും, ജീവിയുടെ cycle of transmigration-ഉം, ആത്മാവ് അതിൽ പ്രവേശിച്ചിട്ടും, തന്റെ വഴി അറിയുന്നില്ല. ഈ ജ്ഞാനം, ദുഷ്ടർക്കും, അശാസ്ത്രപരവുമായവർക്കും, അഹങ്കാരികൾക്കും, വൈരാഗ്യവുമില്ലാത്തവർക്കും, ഭഗവാന്റെ ഭക്തികളെ ദ്വേഷിക്കുന്നവർക്കും, household life-ൽ absorbed ആയവർക്കും, greedy-കാർക്കും, ഭഗവാനോടു ഭക്തിയില്ലാത്തവർക്കും, പഠിപ്പിക്കരുത്. എന്നാൽ, faith-ഉം, devotion-ഉം, discipline-ഉം, envy-ഉം ഇല്ലാത്തവനും, friendly to all beings, eager to serve, outwardly detached, peaceful mind, purity, ഭഗവാനെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനായി കാണുന്നവൻ—ഇവർക്കു ഈ ജ്ഞാനം നൽകാം. മാതാവേ, ആരെങ്കിലും ഈ ജ്ഞാനം ഒരിക്കൽ പോലും faith-ഉടൻ കേട്ടാൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഭഗവാനിൽ മനസ്സു നിശ്ചയിച്ച് പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ ഭഗവാന്റെ മാർഗം കൈവരിക്കും. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ഭഗവാന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വചനങ്ങൾ കേട്ട ഗോപികൾ, previous separation-നു നിന്നു ഉരുത്തിരിഞ്ഞു, കൃഷ്ണന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവരുടെ ആകാംക്ഷകൾ നിറവേറ്റി, മനസ്സിൽ ആനന്ദം നിറച്ചു.