ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഈ ലോകം മായയാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും, യഥാർത്ഥ ദർശനത്തോടെ, യോഗവും വൈരാഗ്യവും കൈവരിച്ച ബുദ്ധിയോടെ, ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് അശ്രദ്ധയോടെ ഒരാൾ ജീവിക്കണമെന്ന് ആദ്യം ഉപദേശിക്കുന്നു. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, ഗോപികൾ വിവിധ രീതിയിൽ ആലപിച്ച് ദുഃഖിച്ചു കരഞ്ഞു, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആകാംക്ഷയോടെ. അപ്പോൾ ഹരി അവരിടയിൽ പ്രത്യക്ഷനായി—താമരപോലുള്ള മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയോടെ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, പുഷ്പമാല അണിഞ്ഞ്, സ്നേഹദേവതയേയും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന സൗന്ദര്യത്തോടെ. പ്രിയൻ തിരികെ വന്നതറിഞ്ഞു, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്തിൽ വിരിഞ്ഞു; ഒരു പ്രാണൻ തന്നെ ശരീരത്തിൽ തിരിച്ചുവന്നതുപോലെ അവർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. ഒരുത്തി സന്തോഷത്തോടെ ഹരിയുടെ താമരപോലുള്ള കൈ തന്റെ കൂപ്പികൈയിൽ എടുത്തു; മറ്റൊരുത്തി ചന്ദനം പുരട്ടിയ കയ്യെ തന്റെ ഭുജത്തിൽ വച്ചു. ഒരുത്തി ഹരിയ് ചവച്ച വെറ്റിലയിലുകൾ കൂപ്പികൈയിൽ സ്വീകരിച്ചു; മറ്റൊരുത്തി, ആകാംക്ഷയിൽ കത്തിയവൾ, കൃഷ്ണന്റെ താമരപോലുള്ള കാലിനെ തന്റെ വക്ഷസ്സ് മദ്ധ്യേ വെച്ചു. കാമവികാരത്തിൽ വിറയഞ്ഞു, ചുണ്ടിനടിയിൽ പല്ലുകൾ പിഴുക്കി, പാർശ്വദൃഷ്ടിയിൽ കൃഷ്ണനെ തല്ലുന്നപോലെ മറ്റൊരുത്തി നിന്നു. മറ്റൊരു ഗോപിക കൺപിളക്കം കൂടാതെ കൃഷ്ണന്റെ താമരമുഖത്തെ നോക്കി; അതു കാണുകയും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടും, ജ്ഞാനികൾ കൃഷ്ണന്റെ പാദങ്ങളെപ്പോലെ തൃപ്തരാകാത്തതുപോലെ അവൾ തൃപ്തിയിലായില്ല. മറ്റൊരുത്തി കണ്ണുകൾ അടച്ച്, കൺവഴി കൃഷ്ണനെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു, രോമാഞ്ചത്തോടെ അവനെ അങ്ങിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു—ഒരു യോഗിയുടെ ആനന്ദത്തിൽ ലീനയായി. കേശവനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, അവർ എല്ലാവരും വേർപാടിന്റെ വേദന മറന്നു; ജ്ഞാനലാഭത്തിലൂടെ മനുഷ്യർ ദുഃഖം വിട്ടുവിടുന്നതുപോലെ. അങ്ങനെയുള്ള സുഖപ്രാപ്തിയോടെ, ദുഃഖമുക്തരായ ഗോപികൾക്കിടയിൽ അച്യുതൻ കൂടുതൽ ദീപ്തിയായി, ശക്തിയാൽ സമ്പന്നനായ ഒരാളുപോലെ. കൃഷ്ണൻ അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് യമുനയുടെ മണൽതീരത്തിലേക്ക് പോയി—മുല്ലയും മണ്ഡാരവും പൂത്ത, സുഗന്ധമായ കാറ്റുകളും, തേനീച്ചകളുടെ ഗുഞ്ചലും നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ സ്ഥലം. ആ സ്ഥലത്ത്, ശരത്കാലചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശം ഇരുട്ട് നീക്കി, കൃഷ്ണന്റെ ചഞ്ചലമായ കൈകളാൽ, മണൽ മൃദുവും പ്രകാശവുമായിരുന്നു. കൃഷ്ണനെ കാണുമ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിലെ വേദന അകന്നു; വേദങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതുപോലെ, അവർ തങ്ങളുടെ മേൽവസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രിയൻ ഇരിക്കാനുള്ള സീറ്റ് ഒരുക്കി—വസ്ത്രങ്ങൾ അവരുടെ നെഞ്ചിലെ ചുവപ്പു പാടുകൾ കൊണ്ടു ചിഹ്നിതമായിരുന്നു. അവിടെ ഇരുന്ന കൃഷ്ണൻ, യോഗികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, ഗോപികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ, ലോകമൊക്കെയും ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ഏക ആധാരമായ രൂപത്തിൽ, ആരാധിക്കപെട്ട് പ്രകാശിച്ചു. അവനെ ആദരിച്ച്, കാമം ഉണർത്തുന്നവനെന്ന നിലയിൽ, ചിരിയും കളിയുള്ള ദൃഷ്ടികളും ഭാവപ്രദർശനവും കൊണ്ട്, അവർ കൃഷ്ണന്റെ കാലുകൾ കൈകൊണ്ട് തൊട്ടി, അൽപ്പം കപടകോപത്തോടെ അവനെ സ്തുതിച്ച് സംസാരിച്ചു: “ആരെയാണ് സ്നേഹിക്കാൻ ഉചിതം? ഒരുത്തൻ സ്നേഹിച്ചാൽ മറുപടി സ്നേഹമോ, അതോ അതിന് വിരുദ്ധമോ, അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടിനും അകറ്റമായിരിയ്ക്കുന്നവരോ—ഇതിൽ ശരിയേതെന്ന് പറയേണമേ.” ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: “സ്വാർത്ഥം കൊണ്ടു പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നവർ സുഹൃത്തുക്കളാണ്, എന്നാൽ അവിടെയില്ല യഥാർത്ഥ സ്നേഹമോ ധർമ്മമോ. സ്നേഹമില്ലാത്തവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നവർ, മാതാപിതാക്കളെപ്പോലെ, പാപമില്ലാതെ സ്നേഹവും ധർമ്മവും പുലർത്തുന്നു. ചിലർ, സ്നേഹിക്കുന്നവരെയും സ്നേഹിക്കാറില്ല; അവർ സ്വയം തൃപ്തരും, സ്വാർത്ഥരും, മൂപ്പന്മാരോടു ബഹുമാനമില്ലാത്തവരും. എന്നാൽ ഞാൻ, സ്നേഹിക്കുന്നവരെ പോലും, അവരുടെ ഭക്തിക്കായി നേരിട്ട് സ്നേഹിക്കാറില്ല; ഒരു ദരിദ്രൻ ധനം ലഭിച്ച ശേഷം നഷ്ടമായാൽ അതിൽ മുഴുകി മറ്റൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലാത്തപോലെ. നിങ്ങൾ, ദുർബലരായവരേ, ലോകധർമവും ശാസ്ത്രധർമവും ഉപേക്ഷിച്ച് എനിക്ക് സേവനത്തിനായി വന്നിരിക്കുന്നു; എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ നേരിട്ട് എന്നെ ആരാധിച്ചിട്ടും ഞാൻ മറഞ്ഞു നിന്നു—ഇതിൽ നിങ്ങൾ ദ്വേഷിക്കരുത്. നിങ്ങളുടെ നിർമലമായ ഭക്തിക്ക് ഞാൻ ദേവന്മാരുടെ ആയുസ്സ് മുഴുവൻകൊണ്ടാലും പ്രതിഫലം നൽകാൻ കഴിയില്ല; വീടിന്റെ കഠിനബന്ധങ്ങൾ തകർത്തു എന്നെ സ്നേഹിച്ചവരുടെ പുണ്യഫലങ്ങളാണ് നിങ്ങളുടെ പ്രതിഫലം.” ഇങ്ങനെ, ഗോപികളുടെ ആശ്വാസം എന്ന അദ്ധ്യായം പൂർണ്ണമായതായി മഹാപുരാണമായ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യ പകുതിയിൽ സമാപിക്കുന്നു. പിന്നീട്, ഭഗവാനായ വാസുദേവനിലേക്കുള്ള യോഗരൂപിയായ ഭക്തി ദ്രുതഗതിയിൽ വൈരാഗ്യവും ബ്രഹ്മജ്ഞാനവും ഉണർത്തുന്നു. ഒരാളുടെ മനസ്സിന് ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ സുഖദുഃഖാദികളിൽ ഭേദം കാണാതിരിക്കുമ്പോൾ, അതേ നിമിഷം തന്നെ അവൻ സ്വയം സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്നു; അകറ്റവും ആഗ്രഹവും വിട്ട്, സമദർശനത്തോടെ പരമാവസ്ഥയിൽ സ്ഥിരത നേടുന്നു. ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനമാണ് പരബ്രഹ്മം, പരമാത്മാവ്, ഭഗവാൻ, പുരുഷൻ; ഭഗവാൻ ഏകനായിട്ടാണ് അനുഭവപ്പെടുന്നത്, എന്നാൽ ബാഹ്യവസ്തുക്കളിലൂടെ വ്യത്യസ്തമായി പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. ഈ രീതിയിലാണു യോഗം പൂർണ്ണമാക്കുന്നവൻ ഈ ലോകത്തുതന്നെ ആഗ്രഹിച്ച ലക്ഷ്യം—സർവ്വവസ്തുക്കളിൽനിന്നും പൂർണ്ണവൈരാഗ്യം—പ്രാപിക്കുന്നത്. ഏകജ്ഞാനം, പുറമോട്ടു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ കൊണ്ട് മായയാൽ ശബ്ദാദിസ്വരൂപങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; ഗുണരഹിതമായ ബ്രഹ്മം, ഗുണങ്ങളോടുകൂടി പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. മഹത്തത്ത്വം അഹങ്കാരരൂപത്തിൽ മൂന്നു വിധമായും അഞ്ചു വിധമായും, സ്വയം നിയന്ത്രിതമായും, പതിനൊന്നായി വിശ്വണ്ഡമായി, ലോകം അതിൽനിന്ന് ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം, വിശ്വാസവും ഭക്തിയും കൊണ്ട് നിരന്തരയോഗം ചെയ്യുന്നവനും, മനസ്സു ഏകാഗ്രവുമുള്ളവനും, വൈരാഗ്യത്തോടെ കാണുന്നവനും, അനുഭവിക്കുന്നു. ഈ ഗഹനമായ ബ്രഹ്മദർശനജ്ഞാനം ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇതുവഴി പ്രകൃതിയും പുരുഷനും യഥാർത്ഥത്തിൽ വേർതിരിച്ച് അറിയാം. ഒരു വസ്തുവിന് അനേകം ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, ഓരോ ഇന്ദ്രിയദ്വാരവും വേറിട്ടു അതിനെ അനുഭവിച്ചാലും, വസ്തു വിഭജിക്കപ്പെടുന്നില്ല; അതുപോലെ, വിവിധ ശാസ്ത്രീയ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ ചേർന്നാലും, ഭഗവാൻ ഏകനാണ്. കർമം, യജ്ഞം, ദാനം, തപസ്, വേദപഠനം, ആത്മനിയമനം, ഇന്ദ്രിയ-മനസ്സുകളുടെ ജയവും, കർമസന്ന്യാസവും, യോഗത്തിന്റെ വിവിധ അങ്കങ്ങളും, ഭക്തിയോഗവും, പ്രവൃത്തിയും നിർവൃത്തിയും ചേർന്ന ധർമ്മവും, ആത്മതത്ത്വബോധവും, ദൃഢമായ വൈരാഗ്യവും—ഇവയൊക്കെയും കൊണ്ട് ഭഗവാനെ ഗുണങ്ങളോടെയും ഗുണരഹിതനായും, സ്വയം അറിയുന്നവൻ പ്രാപിക്കുന്നു. നാലുതരത്തിലുള്ള ഭക്തിയോഗം ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതുപോലെ, കാലം അവ്യക്തത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ ജീവികളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും. അജ്ഞാനവും കർമവും കൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട അനന്തസംസാരചക്രങ്ങൾ, അതിൽ ആത്മാവ് പ്രവേശിച്ചിട്ടും, തന്റെ വഴിയെ അറിയാതെ തുടരുന്നു. ഇതൊരിക്കലും ദുഷ്ടർക്കും, അശാസ്ത്രീയചാരങ്ങൾ പുലർത്തുന്നവർക്കും, അഹങ്കാരികൾക്കും, വൈരാഗ്യശൂന്യർക്കും, വെറും പുറത്തു മതഭാവം കാണിക്കുന്നവർക്കും പഠിപ്പിക്കരുത്.