ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യോഗത്തിലെ പരമാവധി നിലയിലേക്ക് ഉയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സ്ത്രീകളുമായി ഒരിക്കലും കൂട്ടുകൂടരുത്; എന്നെ സേവിച്ചുകൊണ്ട് യഥാർത്ഥ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തിയവർ അങ്ങനെയുള്ള ബന്ധം നരകത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിച്ച മായയുടെ രൂപമായ സ്ത്രീ, പതിയെ അടുത്ത് വരുന്നു; അവളെ, പുല്ലുകൊണ്ട് മറച്ച കിണറുപോലെ, ആത്മാവിനുള്ള മരണമായി തിരിച്ചറിയണം. മൂഢനായി, ഒരു പുരുഷൻ അവളെ തന്റെ ഭാര്യയെന്നു കരുതുന്നു; എന്നാൽ അവൾ എന്റെ മായയാണ്, പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അവൻ സ്ത്രീസ്വഭാവത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നു; ധനം, കുട്ടികൾ, വീട്ടുവളപ്പുകൾ എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു പോകുന്നു. ഭർത്താവ്, മകൻ, വീട് എന്നിവയുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന അവളെ, അവനു അവളുടെ മരണമായി തന്നെ തിരിച്ചറിയണം; അതുപോലെ വേട്ടക്കാരന്റെ പാട്ട് മാൻമരണമാകുന്നതുപോലെ. ജീവൻ ഉള്ള ശരീരത്തിൽ മനുഷ്യൻ ലോകംതോറും സഞ്ചരിക്കുന്നു, തുടർച്ചയായി കർമങ്ങൾ ചെയ്യുകയും അവയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവയാൽ നിർമ്മിതമായ ഈ ശരീരം അവനെ പിന്തുടരുന്നു; അതിന്റെ ലയമാണ് മരണവും, അതിന്റെ ഉദ്ഭവം ജനനവുമാണ്. ഒരു വസ്തുവിനെ ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ഉപാധിയും ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ശേഷിയും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ അതാണ് ലയം; വസ്തുക്കളുടെ ഗ്രഹണത്തിൽ ‘ഞാൻ’ എന്ന ബോധം ഉദിക്കുന്നു, അതാണ് ജനനം. കണ്ണോ അതിന്റെ ഘടകങ്ങളോ ദർശിക്കാൻ കഴിയാതായാൽ ദർശകന്റെ ദർശനശേഷി അവസാനിക്കുന്നു; അതുപോലെ ഇരുവരും അയോഗ്യമായാൽ കാഴ്ച്ച അവസാനിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, ദയയോ ആശയക്കുഴപ്പമോ അനുഭവിക്കേണ്ടതില്ല; ആത്മാവിന്റെ യാത്ര അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ, ആസ്വാദനമില്ലാതെ, ഇവിടെ ജീവിക്കണം. യഥാർത്ഥ ദർശനം ഉള്ള ബുദ്ധിയോടെ, യോഗവും വൈരാഗ്യവും ചേർന്ന്, മായയാൽ നിർമ്മിതമായ ഈ ലോകത്തിൽ ശരീരത്തെ അവഗണിച്ച് ജീവിക്കണം. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: അങ്ങനെ, ഗോപികൾ വിവിധ രീതിയിൽ പാടി ദുഃഖിച്ചു, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഉയിർകൊണ്ടു കരഞ്ഞു. അപ്പോൾ ഹരി അവരിടയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ലോട്ടസ് മുഖം പുഞ്ചിരിയോടെ, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, പുഷ്പമാലയോടെ, മന്മഥനേയും കുഴക്കുന്ന മഹത്വത്തോടെ. പ്രിയപ്പെട്ടവൻ തിരികെ വന്നതിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്തിൽ വിരിഞ്ഞു; ജീവൻ തന്നെ ശരീരത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയതുപോലെ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. ഒരാൾ സന്തോഷത്തോടെ ഹരിയുടെ പദ്മഹസ്തം ചേർത്ത കൈകളിൽ പിടിച്ചു; മറ്റൊരാൾ ചന്ദനപൂശിയ ഭുജം തന്റെ ഭുജത്തിൽ വെച്ചു. ഒരോരാളോ, കൃഷ്ണൻ ചവച്ചതായ വെറ്റിലയിലയെടുത്ത് തന്റെ കയ്യിൽ സൂക്ഷിച്ചു; മറ്റൊരാൾ, കാമാഗ്നിയിൽ കത്തിയവൾ, കൃഷ്ണന്റെ പദ്മപാദം തന്റെ വക്ഷസ്സിൽ വച്ചു. മറ്റൊരാളോ, ഭാവപ്രക്ഷോഭത്തിൽ, വശീകരണമായ കണ്മുട്ടികളാൽ കൃഷ്ണനെ നോക്കി, പല്ലുകൾ ചുണ്ടിനടിയിൽ പിടിച്ചു. മറ്റൊരു ഗോപി, കണ്ണു തള്ളാതെ കൃഷ്ണന്റെ പദ്മമുഖം നോക്കി; എത്ര നോക്കിയാലും തൃപ്തിയില്ല, ജ്ഞാനികൾ കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിൽ എത്രയും തൃപ്തരാകാത്തതുപോലെ. മറ്റൊരാൾ, കണ്ണുകൾ അടച്ച് കൃഷ്ണനെ കണ്മുഴുവൻ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ച്, രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞ ശരീരത്തോടെ യോഗിയുടെ ആനന്ദത്തിൽ ലയിച്ചു. ഗോപികൾ, കേശവനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, വിയോഗദുഃഖം വിട്ട് പരമാനന്ദത്തിൽ മംഗലോത്സവം ആചരിച്ചു; ജ്ഞാനലാഭത്തിൽ ദുഃഖം വിട്ടുപോകുന്നതുപോലെ. വിയോഗം വിട്ടു സന്തോഷിച്ചവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട അച്യുതൻ, തന്റെ ശക്തികൾ കൊണ്ട് ഉജ്ജ്വലിച്ച വ്യക്തിയെപ്പോലെ, അതിവിശിഷ്ടനായി തിളങ്ങി. അവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ യമുനയുടെ മണൽതീരത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; അവിടെ ജാസ്മിൻ, മന്ദാര പുഷ്പങ്ങൾ വിരിഞ്ഞു, സുഗന്ധവായു വീശി, തേനീച്ചകൾ മുരളി പാടി. ആ സ്ഥലം, ശരത്കാലചന്ദ്രികയുടെ പ്രകാശം കൊണ്ട് ഇരുട്ട് മാറി, മൃദുലവും പ്രകാശമുള്ള മണലും കൃഷ്ണന്റെ ചഞ്ചലഹസ്തവും കൊണ്ട് പുഷ്പിച്ചു. കൃഷ്ണനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ ഹൃദയവേദന മാറിയ ഗോപികൾ, വേദങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതുപോലെ, അവരുടെ മേൽവസ്ത്രങ്ങളാൽ, വക്ഷസ്സിലെ കുങ്കുമം പതിഞ്ഞ്, പ്രിയനു ഇരിപ്പിടം ഒരുക്കി. അവിടെയിരുന്ന കൃഷ്ണൻ, യോഗികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇരിക്കുന്നവനായി, ഗോപികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ തിളങ്ങി; മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ഏകാധിപതിയായ രൂപത്തിൽ ആരാധിതനായി. അവനെ ആദരിച്ചു, കാമം ഉണർത്തുന്നവനെന്നു പരിഹസിച്ചു, കണ്മുട്ടി കളിച്ചും, ഭാവപൂർണ്ണമായ ഭ്രൂവിലാസങ്ങളോടെയും, കൈകൾ കൃഷ്‌ണന്റെ മടിയിൽ വച്ച് അവന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ച്, അല്പം കപടകോപത്തോടു കൂടി പ്രസംസിച്ചു സംസാരിച്ചു. ഗോപികൾ ചോദിച്ചു: പ്രിയനേ, ഒരാൾ പ്രേമിക്കുന്നു; മറുവശത്ത് മറ്റൊരാൾ അതിനു പ്രതികരിക്കുന്നു; ചിലർ രണ്ടുപേരെയും പ്രേമിക്കുന്നില്ല. അതിൽ ഏതാണ് ഉത്തമം? കൃഷ്ണൻ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: പരസ്പരം സ്വാർത്ഥത്തിനായി പ്രേമിക്കുന്നവർ സുഹൃത്തുക്കളാണ്; എന്നാൽ അവിടെ യഥാർത്ഥ സ്നേഹമോ ധർമ്മമോ ഇല്ല, കാരണം അതു സ്വാർത്ഥം മാത്രമാണ്. സ്വാർത്ഥമില്ലാതെ, മാതാപിതാക്കൾപോലെ, സ്നേഹമില്ലാത്തവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ ദോഷമില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; അവിടെയാണു സ്നേഹവും ധർമ്മവും ഉത്തമം. ചിലർ, സ്നേഹിക്കുന്നവരെ പോലും സ്നേഹിക്കുന്നില്ല; അവർക്കു ആത്മതൃപ്തിയും സ്വയംപൂർണ്ണതയുമാണ്, അവരുടെ ഉള്ളിൽ നന്ദിയും മുതിർന്നവരെ ആദരിക്കലുമില്ല. എന്നാൽ ഞാൻ, സ്നേഹിതരേ, എനിക്കു ഭക്തിയുള്ളവരെ പോലും സ്നേഹിക്കുന്നില്ല; ദരിദ്രൻ ധനം കിട്ടി വീണ്ടും നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതിൽ മുഴുവനായി ലയിച്ച് മറ്റൊന്നും അറിയാത്തതുപോലെ. നിങ്ങൾ, ദുർബലരായവരെ, ലോകധർമവും ശാസ്ത്രധർമവും ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെ സേവിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു; എന്നെ നേരിട്ട് ആരാധിച്ചിട്ടും ഞാൻ മറഞ്ഞു നിന്നു, അതിനാൽ ഇതിൽ ദ്വേഷിക്കേണ്ട, പ്രിയങ്ങളേ. നിങ്ങളുടെ നിർമലമായ ഭക്തിക്ക് ദേവന്മാരുടെ ആയുസ്സു മുഴുവൻ നൽകിയാലും ഞാൻ പ്രതിഫലം നൽകാൻ കഴിയില്ല; വീട്ടുശൃംഖലകൾ പൊട്ടിച്ചവരുടെ പുണ്യങ്ങൾ തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ പ്രതിഫലം. ഇങ്ങനെ, 'ഗോപീപ്രസാദനം' എന്ന അധ്യായം, ഭഗവത്പുരാണത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ മുപ്പത്തിരണ്ടാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ വാസുദേവനിലേക്കുള്ള യോഗരൂപമായ ഭക്തി ഉണരുമ്പോൾ, അതു വേഗത്തിൽ വൈരാഗ്യവും സ്വയംബോധത്തിനും ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തിനും കാരണമായ ജ്ഞാനവും ജനിപ്പിക്കുന്നു. ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ മനസ്സ് സുഖദുഃഖഭേദങ്ങൾ സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ, അക്ഷണത്തിൽ തന്നെ, അവൻ സ്വയം സ്വയം നിരൂപിച്ച്, സകലത്തിൽ സമദർശനം പ്രാപിച്ച്, അകൃത്യാകൃത്യങ്ങളിൽ അകപ്പെട്ടില്ലാതെ, പരമാവസ്ഥയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. ശുദ്ധമായ ജ്ഞാനമേ പരബ്രഹ്മവും പരമാത്മാവും ഭഗവാനും പുരുഷനും; ഭഗവാൻ ഏകത്വത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, എന്നാൽ ബോധ്യങ്ങൾ മുതലായവയിലൂടെ വ്യത്യസ്തമെന്നു തോന്നുന്നു. ഈ പരിധിവരെ, സമ്പൂർണ്ണ യോഗംകൊണ്ട് യോഗി ഇവിടെ ആഗ്രഹിച്ച ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നു; അതായത്, സകലത്തിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായ വൈരാഗ്യം. ഏകജ്ഞാനം, പുറം തിരിഞ്ഞ ഇന്ദ്രിയങ്ങളാൽ, മായയാൽ, ബോധ്യങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; നിർഗുണബ്രഹ്മം ശബ്ദാദിവിശേഷങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. മഹത്തത്ത്വം, അഹംകാരത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ, ത്രൈഗുണ്യത്തിലും പഞ്ചഭൂതങ്ങളിലും, സ്വയംഭാവത്തിൽ, പതിനൊന്നായി വിഭജിച്ച്, അതിൽ നിന്നാണ് ലോകം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.