ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങൾ, വീര്യപ്രദമായ കൃത്യങ്ങൾ, ബാല്യലീലകൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ കേൾക്കുകയും പാരായണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, പരമസന്ന്യാസിമാരുടെ പഥത്തിൽ പരമഭക്തിയെ പ്രാപിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ശരീരവും അഭിമാനവും, ക്രോധവും, ആസക്തിയും വളർന്ന്, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം കലഹത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നവൻ സ്വയം നാശം വരുത്തുന്നു. അജ്ഞാനിയായ ജീവൻ, അഞ്ചു ഭൗതികഘടകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഈ ശരീരത്തോട് 'ഞാൻ', 'എന്റെ' എന്ന തെറ്റായ ഭാവനയിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച്, തെറ്റായ ബുദ്ധിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മറുവശത്ത്, ദുഷ്ടന്മാരുടെ വഴി പിന്തുടർന്ന്, വയറും ലിംഗവും തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ മാത്രം ശ്രമിക്കുന്നവൻ, വീണ്ടും പഴയപോലെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നു. സത്യവും ശുദ്ധിയും കരുണയും മൗനവും ബുദ്ധിയും ഐശ്വര്യവും ലജ്ജയും കീർത്തിയും ക്ഷമയും ശാന്തിയും ആത്മനിയന്ത്രണവും സമൃദ്ധിയും—ഇവയെല്ലാം അവയെ ഇല്ലാത്തവരുമായി സങ്കൽപ്പിച്ചാൽ ഇല്ലാതാവും. അതിനാൽ, ചഞ്ചലരും മൂഢരും, വിഷാദഭരിതരും അശുദ്ധരും, ദയനീയരുമായി അല്ലെങ്കിൽ കളിപ്പാട്ടംപോലെയുള്ള സ്ത്രീകളുമായി സങ്കൽപ്പിക്കരുത്. മറ്റുള്ളവരുമായി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നതിൽക്കാളും, സ്ത്രീകളുമായി സങ്കൽപ്പിച്ചാൽ കൂടുതൽ മോഹവും ബന്ധനവും ഉണ്ടാകുന്നു; സ്ത്രീകളോടു അതിവിശേഷമുള്ള ആസക്തിയുള്ളവരുമായി സങ്കൽപ്പിച്ചാൽ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ. സൃഷ്ടികളുടെ അധിപൻ തന്റെ സ്വന്തം മകളെ, അവൾ കുരങ്ങാടിയുടെ രൂപം Dharicchu, കണ്ട് ആകൃഷ്ടനായി, അശ്ലേഷത്തോടെ, കുരങ്ങാടിയുടെ രൂപം ധരിച്ച് അവളെ പിന്തുടർന്നു. സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ ജീവികളിലും, വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിച്ചവരിൽ, സദാ അചഞ്ചലമായ മനസ്സുള്ള നാരായണമുനിയെ ഒഴികെ, മായയാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട എന്റെ പോലെയുള്ള സ്ത്രീയെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ആരും കഴിയില്ല. എന്റെ മായയുടെ ശക്തി കാണുക—സ്ത്രീരൂപത്തിൽ, ലോകദിക്കുകൾ ജയിച്ചവരെയും കീഴടക്കുന്നു; അവളുടെ കനിവുള്ള കണ്മുനകളാൽ ഭൂമിയിൽ നടന്നവരെ പോലും കീഴടക്കുന്നു. യോഗത്തിൽ ഉന്നതസ്ഥിതിയിലേക്ക് എത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സ്ത്രീകളുമായി സങ്കൽപ്പിക്കരുത്; എന്റെ സേവനത്തിലൂടെ സ്വരൂപം പ്രാപിച്ചവരായ മഹാത്മാക്കൾ, അത്തരത്തിലുള്ള സങ്കൽപ്പം നരകത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിന്റെ വാതിലാണെന്ന് പറയുന്നു. ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിച്ച സ്ത്രീരൂപമായ മായ, ശാന്തമായി സമീപിക്കുന്നു; അവളെ, പുല്ലുകൊണ്ട് മറച്ച കിണറുപോലെ, ആത്മാവിനുള്ള മരണമായി തിരിച്ചറിയണം. സ്ത്രീയെ ഭാര്യയെന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ച്, അവളെ ഗോരൂപത്തിൽ കാണുമ്പോഴും, സ്ത്രീകളുമായി സങ്കൽപ്പിച്ചാൽ, അവൻ സ്ത്രീജന്മം പ്രാപിച്ച്, ധനത്തിലും മക്കളിലും വീട്ടിലുമൊക്കെ ബന്ധിതനാകുന്നു. ഭർത്താവും മകനും വീടും എന്നതിൽ പ്രത്യക്ഷമായ അവളെ, വിധിയുടെ ദൂതനായ മരണമായി തിരിച്ചറിയണം; കാട്ടുപോത്ത് കുരിശ്ശന്റെ പാട്ട് കേട്ട് മരണത്തിലേക്കു പോകുന്നതുപോലെയാണ് അത്. ജീവൻ, ജീവശക്തിയുള്ള ശരീരത്തിൽ, ലോകത്തിൽ നിന്ന് ലോകത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ച്, നിത്യമായി കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും അവയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ് എന്നിവയാൽ ഘടിതമായ ഈ ശരീരം അവനെ പിന്തുടരുന്നു; അതിന്റെ ലയമാണ് മരണം, അതിന്റെ ഉത്ഭവമാണ് ജനനം. ഒരു വസ്തുവിനെ ഗ്രഹിക്കാൻ ഉപാധിയും കഴിവും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ അതാണ് ലയം; വസ്തുവിനെ ഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവം ഉണരുന്നു, അതാണ് ജനനം. കണ്ണോ അതിന്റെ ഘടകങ്ങളോ കാഴ്ചക്കുള്ള കഴിവ് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, കാഴ്ചക്കാരന്റെ ദർശനശേഷിയും അവസാനിക്കുന്നു; ഇരുവരും അയോഗ്യരായാൽ കാഴ്ച ഇല്ലാതാകും. ആകയാൽ, ഭയപ്പെടേണ്ടതുമില്ല, ദയ കാണിക്കേണ്ടതുമില്ല, സംശയിക്കേണ്ടതുമില്ല; ആത്മാവിന്റെ യാത്ര മനസ്സിലാക്കുന്ന ജ്ഞാനികൾ, ആസക്തിയില്ലാതെ, ഇവിടെ ജീവിക്കണം. യഥാർത്ഥ ദർശനമുള്ള ബുദ്ധിയോടെ, യോഗവും വൈരാഗ്യവും ചേർന്ന്, ഈ മായാമയമായ ലോകത്തിൽ ശരീരത്തിൽ ആസക്തിയില്ലാതെ ജീവിക്കണം. ശുകദേവൻ തുടർന്നു പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾ വിവിധ രീതിയിൽ പാടിയും വിലപിച്ചും, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ കരയുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ, കാമദേവനെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഹരി, പീതാംബരം ധരിച്ച്, പുഷ്പമാലയണിഞ്ഞ്, താമരമുഖത്തിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ അവിടെയെത്തി. പ്രിയപ്പെട്ട കൃഷ്ണനെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദം വിരിഞ്ഞു; ജീവനൊടുങ്ങിയവരെപ്പോലെ, അവർ ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. ഒരു ഗോപിക ഹരിയുടെ താമരപോലെയുള്ള കൈ ചേർത്തുകൈകളിൽ എടുത്തു; മറ്റൊന്ന് ചന്ദനമണയുന്ന ഭുജം തന്റെ തോളിൽ വെച്ചു. ഒരുപുതുമലർപോലുള്ള ഗോപിക, കൃഷ്ണൻ ചവച്ച വെറ്റിലയിലം കയ്യിൽ എടുത്തു; മറ്റൊന്ന്, ആഗ്രഹത്തിൽ കത്തിയവൾ, കൃഷ്ണന്റെ താമരപാദം തന്റെ വക്ഷസ്സിൽ വെച്ചു. വേറൊരു ഗോപിക, പ്രേമത്തിന്റെ ആൾക്കടലിൽ മുങ്ങി, വലതുകണ്ണിലൂടെ കണക്കെട്ടിയ കണ്ണോടെ നോക്കി, ചുണ്ടിനടിയിൽ പല്ല് കടിച്ചു. മറ്റൊന്ന്, ഒരിക്കലും മിഴിയടയ്ക്കാതെ കൃഷ്ണന്റെ താമരമുഖം നോക്കി; അതിൽ എത്രയും കാണുമ്പോഴും തൃപ്തിയില്ല, മഹാത്മാക്കൾ കൃഷ്ണപാദസേവനത്തിൽ ഒരിക്കലും തൃപ്തരാകാത്തതുപോലെ. മറ്റൊന്ന്, കണ്ണടച്ച് കൃഷ്ണനെ മനസ്സിൽ കടത്തിവരുത്തി, രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞ ശരീരത്തിൽ യോഗിയുടെ ആനന്ദത്തിൽ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. അങ്ങനെ, കേശവനെ കണ്ട ആനന്ദത്തിൽ, ഗോപികൾ വേർപാടിന്റെ വേദന മുഴുവനും മറന്നു; ജ്ഞാനം ലഭിച്ചവരുപോലെ. ദുഃഖം വിട്ടവരുടെ നടുവിൽ അച്യുതൻ കൂടുതൽ പ്രകാശിച്ചു; ശക്തികൾ ലഭിച്ച മനുഷ്യൻപോലെ. അവരെക്കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻ യമുനയുടെ മണൽത്തീരത്തേക്ക് കടന്നു, അവിടെ മല്ലികയും മന്ദാരവും വിരിഞ്ഞു, സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റും, തുമ്പികളും മുഴങ്ങുന്നു. ആ സ്ഥലം, ശരദ്കാല ചന്ദ്രികയുടെ പ്രകാശത്തിൽ ഇരുണ്ടിരിപ്പ് നീങ്ങി, കൃഷ്ണന്റെ ചഞ്ചലമായ കൈകളാൽ, മൃദുലവും വെളുപ്പും നിറഞ്ഞ മണലുമായി, അത്യന്തം മംഗളപ്രദമായിരുന്നു. കൃഷ്ണനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, വേദങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതുപോലെ, അവർ സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങൾ വിരിച്ച്, കൃഷ്ണനുവേണ്ടി, ഹൃദയത്തിൽ ചുവന്ന ചിഹ്നങ്ങളോടെ, ആസനം ഒരുക്കി. അശേഷം, യോഗിമാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആസീനനായ കൃഷ്ണൻ, ഗോപികകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ തിളങ്ങി; ലോകത്രയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ഏകാധാരമായ രൂപത്തിൽ, അവർ കൃഷ്ണനെ പൂജിച്ചു. ഹൃദയത്തിൽ ആഗ്രഹം ഉണർത്തുന്ന കൃഷ്ണനെ, അവർ ചിരിയിലും കളിയിലും കണ്മുനകളിലും ആദരിച്ച്, കാൽ കിഴക്കിൽ കൈ വെച്ച്, അല്പം കപടകോപത്തോടെ പ്രശംസിച്ചു സംസാരിച്ചു. ഗോപികൾ ചോദിച്ചു: ആരെയാണ് ഏറ്റവും ഉചിതമായി സ്നേഹിക്കേണ്ടത്? ആരെങ്കിലും സ്നേഹിച്ചാൽ മറുപടി സ്നേഹമാണ് ഉചിതം, അല്ലെങ്കിൽ അതിന് വിപരീതമാണോ? ചിലർ രണ്ടുപേരെയും സ്നേഹിക്കരുതെന്നോ? ശ്രീകൃഷ്ണൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: പരസ്പരം ഉപകാരത്തിനായി സ്നേഹിക്കുന്നവർ സുഹൃത്തുക്കളാണ്, പക്ഷേ അതിൽ യഥാർത്ഥ സ്നേഹമോ ധർമ്മമോ ഇല്ല—സ്വാർത്ഥത മാത്രമാണ്. സ്നേഹമില്ലാത്തവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ, മാതാപിതാക്കളെപ്പോലെ, അകൃത്യങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവരാണ്; അവിടെ സ്നേഹവും ധർമ്മവും ഉന്നതമാണ്. ചിലർ, തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെയും സ്നേഹിക്കാറില്ല; അവർക്കു സ്വയം തൃപ്തിയും, സ്വയംപൂർണ്ണതയും ഉണ്ട്, അവർ അകൃതജ്ഞരും മൂപ്പന്മാരോട് ആദരമില്ലാത്തവരുമാണ്. എന്നാൽ ഞാൻ, സുഹൃത്തുക്കളേ, എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ പോലും, അവരുടെ ഭക്തിക്കായി, നേരിട്ട് സ്നേഹിക്കാറില്ല; ഒരു ദരിദ്രൻ ധനം ലഭിച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതിൽ മുഴുകുന്നതുപോലെ, അവർക്ക് മറ്റൊന്നും അറിയപ്പെടില്ല.