ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വിഷ്ണുവിന്റെ ജന്മവും, ദൈവങ്ങളുടെ അതിസ്വാമിയായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അതിമനോഹരമായ കൃത്യങ്ങളും വിശ്വാസത്തോടെ ആരെങ്കിലും പറയുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, ആ വ്യക്തി എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം നേടുന്നു. ഹരിയുടെ ആകർഷകമായ അവതാരങ്ങളും, വീരത്വം നിറഞ്ഞ കൃത്യങ്ങളും, ബാല്യകാലത്തിലെ അത്ഭുതങ്ങളുമാണ് ഇവിടെ പറയപ്പെടുന്നത്; ഇവയെ എവിടെയായാലും കേൾക്കുകയോ പാടുകയോ ചെയ്യുന്നവർ, പരമോന്നത സന്യാസികളുടെ പാതയിൽ പരമഭക്തിയെ നേടുന്നു. എങ്കിലും, ശരീരവും, അഭിമാനവും, ക്രോധവും, ആഗ്രഹവും കൂടിയ ഒരാൾ, മറ്റുള്ളവരുമായി തർക്കത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നു; ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞവർ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം, അവനെ തന്നെ നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അഞ്ചു ഘടകങ്ങൾ ചേർന്ന ശരീരത്തിൽ, അജ്ഞാനി ആത്മാവ് 'ഞാൻ' എന്നും 'എൻ്റെത്' എന്നും തെറ്റായ ധാരണയിൽ പറ്റിപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് തെറ്റായ ബുദ്ധി ഉണ്ടാക്കുന്നത്. വികൃതമായ പാത പിന്തുടർന്ന്, വയറും ലിംഗവും തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ജീവി, വീണ്ടും ആ ഇരുണ്ടതിലേയ്ക്ക് വീഴുന്നു. സത്യം, ശുദ്ധി, കാരുണ്യം, മൗനം, ബുദ്ധി, ഭാഗ്യം, ലജ്ജ, പ്രശസ്തി, ക്ഷമ, സമാധാനം, സ്വയം നിയന്ത്രണം, ഐശ്വര്യം—ഇവയൊക്കെ അവയെ ഇല്ലാത്തവരുമായി സാന്നിധ്യം പുലർത്തുമ്പോൾ കുറയുന്നു. ചാഞ്ചാടുന്നവരുമായി, മൂഢന്മാരുമായി, മനസ്സു തകർന്നവരുമായി, അശുദ്ധരുമായി, ദയനീയരുമായി, കളിപ്പാട്ടം പോലെയുള്ള സ്ത്രീകളുമായി ഒരിക്കലും ഇടപഴകരുത്. മറ്റുള്ളവരുമായി സാന്നിധ്യം പുലർത്തുന്നതിലേക്കാളും, സ്ത്രീകളുമായി സാന്നിധ്യം പുലർത്തുന്നതിലും കൂടുതൽ, സ്ത്രീകളോടു ചേർന്നവരുമായി ഇടപഴകുമ്പോഴാണ് മോഹവും ബന്ധവും ഉണ്ടാകുന്നത്. ജീവികളുടെ പ്രഭുവായ ബ്രഹ്മാ, തന്റെ സ്വന്തം മകളെ, മൃഗമായ രൂപത്തിൽ, കാഴ്ച്ചയിലൂടെയാണ് മോഹം പിടിച്ചെടുത്തത്; അവൻ കുരിശായി മാറി, ലജ്ജയോടെ അവളെ പിന്തുടർന്നു. സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട എല്ലാ ജീവികളിലും, വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരിലും, ഈ മായയുടെ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീയെ എനിക്ക് പോലുള്ളവളെ, നാരായണമുനിയൊഴികെ ആരാണ് പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയുന്നത്? എന്റെ മായയുടെ ശക്തി നോക്കൂ—സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ അവൾ ലോക Directions-ൽ വിജയിച്ചവരെ പോലും കീഴടക്കുന്നു; ഭുമിയിൽ നടന്നവരെ, അവളുടേത് നിന്ന് മാത്രം ഭൗമം വളച്ചുനോക്കി കീഴടക്കുന്നു. യോഗത്തിൽ ഏറ്റവും ഉയർന്ന സ്ഥാനം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ സ്ത്രീകളുമായി ഒരിക്കലും ഇടപഴകരുത്; എന്നെ സേവിച്ച് സ്വയം അറിയുന്നവർ, ഈ സാന്നിധ്യമാണ് നരകത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ എന്ന് പറയുന്നു. ദേവതകൾ സൃഷ്ടിച്ച സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിലുള്ള മായ, പതിയെ സമീപിക്കുന്നു; അവളെ, പുല്ലുകൊണ്ടു മറച്ച കിണറുപോലെ, ആത്മാവിന് മരണമായി തിരിച്ചറിയണം. മോഹം പിടിച്ചെടുത്ത്, സ്ത്രീയെ ഭാര്യയെന്ന് കരുതുന്നു; അവൾ എന്റെ മായയാണ്, പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ; സ്ത്രീകളുമായി ഇടപഴകുമ്പോൾ, പുരുഷൻ സ്ത്രീഭാവം സ്വീകരിക്കുന്നു, ധനം, കുട്ടികൾ, വീടുമായി ബന്ധിതനാവുന്നു. ഭർത്താവ്, മകൻ, വീടിന്റെ രൂപത്തിൽ അവളെ—ഭാഗ്യവശാൽ വന്ന മരണമായി—അവൻ തിരിച്ചറിയണം, വേട്ടക്കാരന്റെ പാട്ട് മൃഗത്തിനുള്ള മരണം പോലെ. ജീവൻ ഉള്ള ശരീരത്തിൽ, മനുഷ്യൻ ലോകങ്ങളിൽ നിന്ന് ലോകങ്ങളിലേക്ക്, പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യുകയും അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും, തുടർച്ചയായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഘടകങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് ചേർന്ന ശരീരമാണ് ജീവിയുടെ ശരീരം; അതിന്റെ ലയനമാണ് മരണവും, ഉദയമാണ് ജനനം. ഒരു വസ്തുവിനെ കാണാനുള്ള ഉപാധിയും, കാണാനുള്ള കഴിവും നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, അതാണ് ലയനം; വസ്തുവിന്റെ ഗ്രഹണം ഉണ്ടായാൽ, 'ഞാൻ' എന്ന ബോധം ഉണരുന്നു, അതാണ് ജനനം. കണ്ണോ അതിന്റെ ഘടകങ്ങളോ കാണാനുള്ള കഴിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, കാഴ്ച്ചയുള്ളവന്റെ ഗ്രഹണശക്തിയും അപ്രാപ്തമാകുന്നു; രണ്ടും അയോഗ്യമായാൽ കാഴ്ച്ച അവസാനിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഭയപ്പെടരുത്, ദയയും ഭ്രമവും ഉണ്ടാക്കരുത്; ആത്മാവിന്റെ യാത്ര അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ, അകാരണമായി, ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കണം. യഥാർത്ഥ ദർശനം ഉള്ള ബുദ്ധിയോടെ, യോഗവും വിരക്തിയും ചേർന്നവൻ, ഈ മായാ-ലോകത്തിൽ ശരീരത്തെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ജീവിക്കണം. ശുകമുനി പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ഗോപ്പികൾ, വിവിധ രീതിയിൽ പാടിയും വിലപിച്ചും, കൃഷ്ണനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു, രാജാവേ. അപ്പോൾ ഹരി അവരിടയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ താമരമുഖം ചിരിയോടെ, പിൾപ്പഴം നിറമുള്ള വസ്ത്രം, മാലയാൽ അലങ്കരിച്ച നിലയിൽ; പ്രണയദേവനെയും ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ആകർഷകൻ. പ്രിയൻ തിരികെ വന്നതുകണ്ട്, സ്ത്രീകളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്തിൽ പൂക്കളായി; എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു, ജീവൻ തന്നെ ശരീരത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയതുപോലെ. ഒരാൾ സന്തോഷത്തോടെ ഹരിയുടെ താമര-കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ചു; മറ്റൊരാൾ, ചന്ദനമണിയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭുജം തന്റെ ഭാവുകത്തിൽ വച്ചു. ഒരു സുന്ദരി, കൃഷ്ണൻ ചവിട്ടിയ പാനം കൈകളിൽ എടുത്തു; മറ്റൊരാൾ, ആഗ്രഹത്തിൽ കത്തിയ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ താമരപാദം തന്റെ നെഞ്ചിടയിൽ വച്ചു. ഒരാൾ, കൺപൊട്ടിയ കാഴ്ച്ചയിൽ, പ്രണയമുഴക്കത്തിൽ, കിഴിവുള്ള ദൃഷ്ടിയിൽ, ദന്തങ്ങൾ ചുണ്ടിനടിയിൽ പിടിച്ചു, പ്രണയഭാവം പ്രകടിപ്പിച്ചു. മറ്റൊരാൾ, കണ്ണ് മടിക്കാതെ, കൃഷ്ണന്റെ താമരമുഖം നോക്കി; ആ മുഖം കാണിച്ചാലും, തൃപ്തിയില്ല, ജ്ഞാനികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദം കാണിച്ചാലും, തൃപ്തിയില്ല. മറ്റൊരാൾ, കണ്ണുകൾ അടച്ചു, കൃഷ്ണനെ മനസ്സിൽ ആകർഷിച്ചു, അത്ഭുതം നിറഞ്ഞ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ, യോഗിയുടെ ആനന്ദത്തിൽ, embrace ചെയ്തു. കേശവനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, ഗോപ്പികൾ, ഏറ്റവും വലിയ ഉത്സവം അനുഭവിച്ചു; വേർപാടിന്റെ വേദന ഉപേക്ഷിച്ചു, ജ്ഞാനമെത്തിയവർ പോലെ. ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായവരെ ചുറ്റി, അച്യുതൻ കൂടുതൽ പ്രകാശിച്ചു; ശക്തികൾ ലഭിച്ച മനുഷ്യൻപോലെ. അദ്ദേഹം അവരെ കൂട്ടി, യമുനയുടെ മണൽതീരത്തേയ്ക്ക് പ്രവേശിച്ചു; ജാസ്മിൻ, മന്ദാര, സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ്, തേനീച്ചകളുടെ ഗംഭീരത—all ഉളള മനോഹരമായ സ്ഥലം. ശിശിരചന്ദ്രികയുടെ പ്രകാശത്തിൽ അന്ധകാരമില്ല, കൃഷ്ണന്റെ ചാഞ്ചാടുന്ന കൈ, മണൽ മൃദുവും തെളിയുന്നതും. അവരുടെ മനസ്സിൽ വേദന ഇല്ലാതാക്കി, കൃഷ്ണനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ, വേദങ്ങൾ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതുപോലെ, പ്രിയപ്പെട്ടവർക്കായി, മുകളിലെ വസ്ത്രം, നെഞ്ചിന്റെ ചുവപ്പിൽ ചാർത്തിയതും, asiento ഒരുക്കി. അവിടെ, യോഗികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാനം വഹിക്കുന്ന, ലോകത്തിന്റെ ഭാഗ്യത്തിന്റെ ഏക ആധാരമായ കൃഷ്ണൻ, ഗോപ്പികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പ്രകാശിച്ചു. പ്രണയത്തെ ഉണർത്തുന്ന കൃഷ്ണനെ, ചിരിയും, കളിയുള്ള ദൃഷ്ടിയും, ഭാവം നിറഞ്ഞ ഭ്രൂവുമാണ് ഗോപ്പികൾ ആദരിച്ചു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദം, കയ്യിൽ വച്ച്, ലാപിൽ, പുകഴ്ത്തി, അല്പം വ്യാജം നിറഞ്ഞ കോപത്തിൽ സംസാരിച്ചു. ഗോപ്പികൾ ചോദിച്ചു: ഒരാൾ പ്രണയിച്ചാൽ, മറുപടി പ്രണയമാണ്; മറ്റൊരാൾ അതിന്റെ വിരുദ്ധം; ചിലർ രണ്ടുപേരെയും പ്രണയിക്കില്ല. ദയാനിധി, ഇതിൽ ഏതാണ് ശരി? കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: പരസ്പരം പ്രയോജനത്തിനായി പ്രണയിക്കുന്നവർ സുഹൃത്തുക്കളാണ്; എന്നാൽ യഥാർത്ഥ സ്നേഹമോ ധർമ്മമോ അവിടെ ഇല്ല, അത് സ്വാർത്ഥത മാത്രം. പ്രണയമില്ലാത്തവരെ പ്രണയിക്കുന്നവർ, മാതാപിതാക്കളെപോലെ, ദയയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ഇവിടെ സ്നേഹവും ധർമ്മവും ഉത്തമമാണ്. ചിലർ, പ്രണയിക്കുന്നവരെ പോലും പ്രണയിക്കില്ല; പ്രണയമില്ലാത്തവരെ പറയേണ്ടതില്ല. അവർ സ്വയം തൃപ്തരായവരാണ്, സ്വയം നിറഞ്ഞവരാണ്, കൃതജ്ഞത ഇല്ലാത്തവരും, മുതിർന്നവരെ ആദരിക്കാത്തവരും.