ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗോപികൾ കൃഷ്ണന്റെ അരുള്‍ കാമിച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു: “നമ്മുടെ പ്രണാമം സ്വീകരിക്കുന്നവർക്ക് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്ന തവ കമലപാദങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരമായ ലക്ഷ്മിയാൽ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു; കഷ്ടത്തിൽ ധ്യാനിക്കാവുന്നവയും സമാധാനം നൽകുന്നവയുമാണ്. പ്രിയനേ, ആ ദിവ്യപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വെച്ച് ഞങ്ങളുടെ വേദന നീക്കം ചെയ്യണമേ.” അവർ വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു: “നിന്റെ മധുരവേനലിൽ ചുംബനം ലഭിച്ച അധരങ്ങൾ പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദു:ഖം അകറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു; മറ്റെല്ലാ ആസക്തികളും മറക്കാൻ അതിനാൽ കഴിയുന്നു. ധീരനായ കൃഷ്ണാ, അത്ഭുതമായ നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ.” നീ അരണ്യത്തിൽ ഉണർന്നുനടക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാൻ കഴിയാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ഒരു യുഗം പോലെ ദീർഘമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. നിന്റെ ചുരുണ്ട മുടിയും മനോഹരമായ മുഖവും, മന്ദബുദ്ധിയുള്ള കണ്ണുകൾക്കു അവരുടെ അകണ്ണിമയിൽ മറഞ്ഞുപോകുന്നു. ഭർത്താക്കന്മാരെയും പുത്രന്മാരെയും കുടുംബത്തെയും സഹോദരന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ, അവസാനത്തെവരും, നിനക്കു സമീപം വന്നിരിക്കുന്നു, അച്യുതാ. നിന്റെ വഴി അറിഞ്ഞിട്ടും, നിന്റെ ഗാനം കേട്ട് ആകർഷിതരായി, രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ ഏതു സ്ത്രീക്കും മനസ്സുണ്ടാകുമോ? നിന്റെ രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന പ്രേമം, പുഞ്ചിരിയോടെ കാണുന്ന മുഖം, സ്നേഹപൂർവ്വമായ കാഴ്ചകൾ, വിശാലമായ വക്ഷസ്സിന്റെ ഭംഗി—ഇവയൊക്കെയും repeatedly ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുകയും ഭ്രമിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, മഹാലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥലമായ കൃഷ്ണാ. വ്രജവാസികൾക്ക് മഹാമംഗലമായ കൃഷ്ണാ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം സർവ്വദു:ഖം അകറ്റുന്നു, സർവ്വലോകത്തിനും അനുഗ്രഹമാണ്. എങ്കിൽ, നിന്നെ കാമിച്ചു വേദനിക്കുന്നവരുടെ ഹൃദയം കുറേ നേരത്തേക്കെങ്കിലും വിട്ട് നീങ്ങണമെങ്കിൽ, നീ അകലെ പോകുന്നത് തന്നെ വേർപാടിന്റെ വേദനയ്ക്കുള്ള ഔഷധമാകട്ടെ. നിന്റെ മനോഹരമായ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഭയത്തോടെ ഹൃദയത്തിൽ വെക്കുന്നു; അവയുടെ കഠിനതയാൽ പേടി തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടാണോ നീ കാട്ടിൽ നടക്കുന്നത്? കല്ലുകളും മുള്ളുകളും നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ വേദനയുണ്ടാക്കുന്നില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, നിന്നിൽ മാത്രം ആശ്രയിച്ചവ, നിന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിൽ ‘ഗോപീഗീതം’ എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അവന്റെ ശരീരം അണക്കി അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാരും ഹരിയുടെ മരുമകളും, പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യമാർ ഉൾപ്പെടെ, അതുപോലെ ചെയ്തു; കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ, രുക്മിണിയെ നയിച്ചുകൊണ്ട്, അഗ്നിയിൽ ചേർന്ന് ആത്മാവിൽ അവനോടൊന്നായി. കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിൽ ദുഃഖഭരിതനായ അർജുനൻ, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗാനം പാടിയും ജ്ഞാനോപദേശങ്ങൾ ചിന്തിച്ചുമാണ് ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയത്. അർജുനൻ, യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ച ബന്ധുക്കൾക്കുവേണ്ടി യുക്തിയോടെ ശൗചകാര്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ചു. ഹരി വിട്ടുപോയ ദ്വാരക, രാജാവേ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ സമുദ്രം വിഴുങ്ങി; ഭഗവാന്റെ ഭംഗിയുള്ള ആലയം മാത്രം അവശേഷിച്ചു. അവിടെ, മധുസൂദനൻ എന്ന ഭഗവാൻ ശാശ്വതമായി വസിക്കുന്നു; അവനെ ഓർത്താൽ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും അകറ്റപ്പെടുന്നു; അവൻ ഏറ്റവും മംഗലപ്രദനായവൻ. ഉഴന്നുപോയ സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മൂപ്പന്മാരെയും അർജുനൻ എടുത്തു ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി; അവിടെ വജ്രനെ രാജാവായി സ്ഥാപിച്ചു. സഹോദരന്മാരുടെ മരണവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, അർജുനന്റെ വലിയപ്പന്മാർ രാജാവായ നിന്നെ വംശഭാരവാഹിയായി ആക്കി, എല്ലാവരും മഹാപഥത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടുപോയി. ആശയത്തോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ജനനവും കർമ്മവും പാരായണം ചെയ്യുന്നവർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിയുന്നു. ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങളും വീരകൃത്യങ്ങളും ബാല്യകൃത്യങ്ങളും ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളൊക്കെയും കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നവർ, പരമസന്ന്യാസികളുടെ മാർഗത്തിൽ പരമഭക്തിയെ പ്രാപിക്കുന്നു. ദേഹം, അഭിമാനം, കോപം, ആസക്തി എന്നിവയാൽ ആവിഷ്ടനായവൻ, മറ്റൊരു ആസക്തനുമായി ഏറ്റുമുട്ടി സ്വയം നശിക്കുന്നു. അഞ്ച് ഭൂതങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ഈ ശരീരത്തിൽ, അജ്ഞാനി ‘ഞാൻ’ എന്നുള്ളതിലും ‘എന്റെ’ എന്നുള്ളതിലും പറ്റി ഭ്രമിക്കുന്നു; അതാണ് തെറ്റായ ബുദ്ധിയുടെ കാരണം. വഞ്ചകരുടെ പാതയിൽ വീണ്ടും ഒരു ജീവി പോവുകയാണെങ്കിൽ, ഉദരസുഖത്തിനും ലിംഗസുഖത്തിനും വേണ്ടി പരിശ്രമിച്ച്, അവൻ വീണ്ടും അജ്ഞാനത്തിൽ വീഴുന്നു. സത്യവും, ശുദ്ധിയും, കാരുണ്യവും, മൗനവും, ബുദ്ധിയും, ഭാഗ്യവും, ലജ്ജയും, കീർത്തിയും, ക്ഷമയും, സമാധാനവും, ആത്മനിയന്ത്രണവും, സമൃദ്ധിയും—ഇവയെല്ലാം അവയില്ലാത്തവരുമായി സഖ്യത്തിലൂടെ ക്ഷയിക്കുന്നു. ചഞ്ചലന്മാരുമായോ, അജ്ഞാനികളുമായോ, മനോഭംഗം വന്നവരുമായോ, അസദാചാരികളുമായോ, ദയനീയരുമായോ, കളിപ്പാട്ടംപോലെയുള്ള സ്ത്രീകളുമായോ കൂട്ടുകൂടരുത്. മറ്റുള്ളവരുമായി കൂട്ടുകൂടുന്നതിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന മോഹവും ബന്ധനവും സ്ത്രീകളുമായുള്ള കൂട്ടുകൂടലിൽ നിന്നും കൂടുതൽ ഉരുത്തിരിയുന്നു; സ്ത്രീകളോട് ആസക്തരായവരുമായി കൂട്ടുകൂടുന്നതിൽ നിന്ന് അതിലും കൂടുതൽ. പ്രജാപതിയായ ദേവൻ തന്റെ സ്വന്തം മകളെ കാട്ടുമാൻ രൂപത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകർഷിതനായി; അവൾ കാട്ടുപോത്തി രൂപത്തിൽ, അവൻ ലജ്ജിച്ചു കാട്ടുമാൻ രൂപത്തിൽ അവളെ പിന്തുടർന്നു. സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരിൽ, വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നവരിൽ, ഞാൻ—മോഹിനിയായ സ്ത്രീ—സൃഷ്ടിച്ച ഈ ദേഹത്തിൽ, നാരായണമുനിയെ ഒഴികെ ആരാണ് എനിക്കു കീഴടങ്ങാത്തത്? എന്റെ ഈ മായയുടെ ശക്തി നോക്കൂ: സ്ത്രീരൂപത്തിൽ, ലോകദിക്പാലകരെയും ജയിച്ചവരെയും കീഴടക്കുന്നു; കൺവളയത്തിൽ മാത്രം ഭൂമിയിൽ നടന്നവരെയും കീഴടക്കുന്നു. യോഗത്തിലെ പരമപദം നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സ്ത്രീകളുമായി ഒരിക്കലും കൂട്ടുകൂടരുത്; എന്നെ സേവിച്ച് സ്വരൂപം പ്രാപിച്ചവർ അത് നരകദ്വാരമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ദേവതകൾ സൃഷ്ടിച്ച സ്ത്രീരൂപമായ ഈ മായ, മന്ദഗതിയിൽ അടുത്ത് വരുന്നു; അവളെ, പുല്ലുകൊണ്ട് മറച്ച കിണറുപോലെ, ആത്മാവിന് മരണമായി തിരിച്ചറിയണം. ഭ്രമിച്ചവൻ അവളെ ഭാര്യയായി കരുതുന്നു, അവൾ എന്റെ മായയാണ്, പശുവായിട്ടാണ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്; സ്ത്രീകളുമായുള്ള കൂട്ടുകൂടലിൽ, സ്ത്രീരൂപം പ്രാപിച്ച്, ധനം, സന്താനം, ഗൃഹം എന്നിവയുമായി ബന്ധിതനായി. ഭർത്താവും പുത്രനും ഗൃഹവും എന്നിങ്ങനെയുള്ള അവളെ, വിധിയുടെ ദൂതനായ മരണമായി മനസ്സിലാക്കണം; വേട്ടക്കാരന്റെ പാട്ട് മാൻക്കു മരണമായതുപോലെ. ജീവൻ ഉള്ള ശരീരത്തിൽ, ഒരു പുരുഷൻ ലോകംതോറും സഞ്ചരിക്കുന്നു; നിരന്തരമായി കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും അവയുടെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവയാൽ നിർമ്മിതമായ ശരീരം അവനെ പിന്തുടരുന്നു; അതിന്റെ ലയമാണ് മരണവും, ഉദയമാണ് ജനനവും. ദൃശ്യവസ്തുവിന്റെ ഗ്രഹണശേഷിയും ഗ്രഹിക്കാനുള്ള ശേഷിയും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, അതാണ് ലയം; ദൃശ്യവസ്തുവിനെ ഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ‘ഞാൻ’ എന്ന ഭാവം ഉദിക്കുന്നു, അതാണ് ജനനം. കണ്ണോ അതിന്റെ ഘടകങ്ങളോ ദർശനശേഷി നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, ദർശകന്റെ ദർശനശേഷിയും അവസാനിക്കുന്നു; അതുപോലെ രണ്ടും അയോഗ്യമായാൽ ദർശനം ഇല്ലാതാകും. അതുകൊണ്ട് ഭയപ്പെടേണ്ടതുമില്ല, ദയയോ ആശയക്കുഴപ്പമോ വേണ്ട; ആത്മാവിന്റെ യാത്ര അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ, ആശക്തി വിട്ട്, ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കണം. യുക്തിയോടുകൂടിയ ദൃഷ്ടിയും യോഗവും വൈരാഗ്യവും ചേർന്ന്, ഈ മായാമയമായ ലോകത്തിൽ, ശരീരത്തെ അവഗണിച്ച് ജീവിക്കണം. ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾ വിവിധ രീതിയിൽ പാടിയും വിലപിച്ചും കൃഷ്ണനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു. അപ്പോൾ, ഹരിയായി കൃഷ്ണൻ അവരിടയിൽ പ്രത്യക്ഷനായി; കമലപൂവുപോലെയുള്ള മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, മാലകൾ അണിഞ്ഞ്, മന്മഥനെയും ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ഭംഗിയോടെ. തങ്ങളുടെ പ്രിയൻ തിരികെ വന്നതറിഞ്ഞപ്പോൾ, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദത്തിൽ വിരിഞ്ഞു; ജീവൻ തന്നെ ശരീരത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നതുപോലെ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു. ആരൊരുത്തി ആനന്ദത്തോടെ ഹരിയുടെ കമലപാനി കൂപ്പുകൈയിൽ പിടിച്ചു; മറ്റൊരുത്തി ചന്ദനപ്പൂശിയ കൈ തന്റെ തോളിൽ വെച്ചു.