ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

വൈകുന്നേരം വന്നപ്പോൾ, നീലമയമായ കേശവും കാട്ട് പൂവിന്റെ സുന്ദരമായ മുഖവും ധരിച്ച്, മേഘങ്ങൾ പടർന്ന പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട്, വീണ്ടും വീണ്ടും അവിടെയെത്തി, അഹോ, വീരനായ കൃഷ്ണാ, നീ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രണയം ഉണർത്തുന്നു. നമുക്ക് അഭിലാഷം നൽകുന്ന നിന്റെ പാദങ്ങൾ, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരമായ ലക്ഷ്മി ആരാധിക്കുന്നവയും, കഷ്ടതകളിൽ ധ്യാനത്തിന് യോഗ്യവുമാണ്; അവ പുണ്യപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ വെയ്ക്കൂ, കഷ്ടതകളിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കൂ. നിന്റെ അധരങ്ങൾ, മധുരമായ വംശിയുടെ ചുംബനം കൊണ്ടു പ്രണയത്തെ വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദുഃഖം നശിപ്പിക്കുകയും, എല്ലാ മറ്റുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അഹോ, വീരാ, നമുക്ക് നിന്റെ അധരാമൃതം നൽകൂ. നീ കാട്ടിൽ ഭ്രമിച്ച നടക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം തന്നെ ഒരു യുഗം പോലെ തോന്നുന്നു; നിന്റെ ചുരുളിയുള്ള കേശവും സുന്ദരമായ മുഖവും, മന്ദമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു നോക്കുന്നവർക്ക്, അവരുടെ കണ്മുടിയാൽ മറഞ്ഞുപോകുന്നു. ഭർത്താക്കന്മാരെയും, പുത്രന്മാരെയും, കുടുംബത്തെയും, സഹോദരന്മാരെയും, ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ, അവസാനത്തുള്ളവർ, അക്ഷയനായ കൃഷ്ണാ, നിന്നോടാണ് വന്നത്. നിന്റെ പാത അറിയുന്നവരും, നിന്റെ ഗാനം കൊണ്ട് ആകർഷിതരായവരും, അഹോ, ഏതു സ്ത്രീയാണ് രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത്? നിന്റെ രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഉയരുന്ന പ്രണയം, പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖം, സ്നേഹഭരിതമായ ദൃഷ്ടികൾ, വിശാലമായ നെഞ്ചിന്റെ ഭംഗി—സമൃദ്ധിയുടെ ആധാരമായ കൃഷ്ണാ, ഈ എല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിന് ആഗ്രഹവും മയക്കും ഉണർത്തുന്നു. വ്രജവാസികൾക്ക് ശുഭദായകമായ കൃഷ്ണാ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം എല്ലാ ദുഃഖവും നീക്കി, ലോകത്തേക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. നീയോട് ആഗ്രഹം കൊണ്ടു ദുഃഖിതരായവരിൽ നിന്ന്, കിർത്തിയുള്ളവരിൽ നിന്ന്, ഒന്ന് പിന്മാറുക; കാരണം, നിന്റെ അകലം തന്നെയാണ് വേർപാടിന്റെ വേദനയ്ക്ക് മരുന്ന്. കൃഷ്ണാ, ഭയത്തോടും, നിന്റെ പാദങ്ങൾ കഠിനമെന്ന് തോന്നിയും, ഞങ്ങൾ അവ സാവധാനം നെഞ്ചിൽ വെയ്ക്കുന്നു. നീ കാട്ടിൽ നടക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ കല്ലുകളിൽ വേദനയില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, നിന്റെ ജീവൻകൊണ്ട് നിലനിൽക്കുന്നവ, നിന്നിൽ നിന്ന് വേര്പ്പെടുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, "ഗോപികളുടെ ഗാനം" എന്ന പേരിൽ, ശ്രീമദ്‌ ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദം സമാപിക്കുന്നു. രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അവന്റെ ശരീരം ചേർത്ത് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാരും ഹരിയുടെ മരുമകളായവരും, പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യമാരും അങ്ങനെ തന്നെ; കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ, രുക്മിണിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ ചേർന്നു, ആത്മാഭാവത്തിൽ അവനോടൊപ്പം. കൃഷ്ണനോടുള്ള വേർപാടിന്റെ വേദനയിൽ മുങ്ങിയ അർജുനൻ, കൃഷ്ണന്റെ ഗുണങ്ങൾ പാടിയും, ജ്ഞാനപ്രസംഗങ്ങൾ ചൊല്ലിയും, സ്വയം ആശ്വസനം കണ്ടെത്തി. അർജുനൻ, യഥാക്രമം, ബന്ധുക്കളുടെ അന്ത്യകൃത്യങ്ങൾ ചെയ്തു, കൊല്ലപ്പെട്ടവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള ചടങ്ങുകൾ നിർവഹിച്ചു. ഹരി ഉപേക്ഷിച്ച ദ്വാരക, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് സമുദ്രം മുങ്ങിച്ചു, രാജാവേ, ഭഗവാന്റെ മനോഹരമായ വാസസ്ഥാനം ഒഴികെ. അവിടെ, മധുസൂദനൻ എപ്പോഴും സാന്നിധ്യത്തിൽ, ഓർമ്മകൊണ്ടു എല്ലാ ദോഷങ്ങളും നീക്കുന്നു, ഏറ്റവും ശുഭദായകമായവൻ. അർജുനൻ, ശേഷിച്ച സ്ത്രീകളെയും, കുട്ടികളെയും, മുതിർന്നവരെയും കൂട്ടി, ഇന്ദ്രപ്രസ്തത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, വജ്രനെ രാജാവായി സ്ഥാപിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ മരണവാർത്ത കേട്ട്, അർജുനന്റെ പിതാമഹന്മാർ, രാജാവേ, നിന്നെ വംശം വഹിക്കുന്നവനാക്കി, എല്ലാവരും മഹാപഥത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു. വിശ്വാസത്തോടെ, വിഷ്ണുവിന്റെ ജന്മവും, കൃത്യങ്ങളും പാടുന്നവൻ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചനം നേടുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങളും, വീരകൃത്യങ്ങളും, ബാലലീലകളും, എവിടെയും കേൾക്കുന്നവൻ, പരമഭക്തി നേടുന്നു, പരമവൈരാഗ്യപഥത്തിൽ. ശരീരവും, അഹങ്കാരവും, വർദ്ധിച്ച കോപവും, കാമവും കൊണ്ട്, ആഗ്രഹമുള്ളവൻ, മറ്റുള്ള ആഗ്രഹികളുമായി പോരായ്മയിൽ ഏർപ്പെടുന്നു, സ്വയം നാശം വരുത്തുന്നു. അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ട ശരീരത്തിൽ, അജ്ഞാനി, "ഞാൻ" എന്നതും "എന്റെ" എന്നതും എന്ന ഭ്രാന്തിൽ പതിയുന്നു; ഈ തെറ്റായ ചിന്ത faulty buddhi ഉണർത്തുന്നു. വൈരാഗ്യമില്ലാത്തവരോടു ചേർന്ന്, സത്യം, ശുദ്ധി, കരുണ, മൗനം, ബുദ്ധി, ഭാഗ്യം, ലജ്ജ, കീര്ത്തി, ക്ഷമ, ശാന്തി, ആത്മനിയന്ത്രണം, സമൃദ്ധി—ഇവയൊക്കെ കുറയുന്നു. ചഞ്ചലരും, അജ്ഞാനികളും, മനസ്സിൽ തകർന്നവരും, അശുദ്ധരുമായി ചേർന്ന്, അല്ലെങ്കിൽ, കളിപ്പാട്ടം പോലുള്ള സ്ത്രീകളുമായി ചേർന്നതും, അതിന് യോജ്യമല്ല. മറ്റുള്ളവരുമായി ചേർന്നതിൽ നിന്ന്, സ്ത്രീകളുമായി ചേർന്നതിൽ നിന്ന്, അതിൽ കൂടുതൽ, സ്ത്രീകളോട് ആകർഷിതരായവരുമായി ചേർന്നതിൽ നിന്ന്, മോഹവും, ബന്ധവും ഉരുത്തിരിയുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ അദ്ധിപതി, തന്റെ തന്നെ മകളെ, മയയുടെ രൂപത്തിൽ, മാൻ ആയി മാറിയപ്പോൾ, അവളുടെ ഭംഗിയിൽ അകപ്പെട്ട്, കുരിശായി അവളെ പിന്തുടർന്നു, ലജ്ജിതനായി. പുനഃപുനഃ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന സകല ജീവികളിൽ, മയയുടെ കൃത്യമായ സ്ത്രീ രൂപം കൊണ്ടു ഉള്ളവളെ, സനാതന ചിതം ശാന്തമായ നാരായണൻ ഒഴികെ, ആരാണ് പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയുന്നത്? എന്റെ മായയുടെ ശക്തി, സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ, ദിശകളിൽ ജയിച്ചവരെ പോലും കീഴടക്കുന്നു; കാൽവളയുന്ന ക眉കളാൽ ഭൂമിയിൽ നടന്നവരെ കീഴടക്കുന്നു. യോഗത്തിലെ ഉന്നതപദം തേടുന്നവൻ, സ്ത്രീകളുമായി ചേരരുത്; എനിക്ക് സേവനം ചെയ്തവരിൽ യഥാർത്ഥ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തിയവർ, ഈ ചേർച്ച തന്നെ നരകത്തിലേക്കുള്ള നടപ്പുമാർഗം എന്ന് പറയുന്നു. ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിച്ച മായ, സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ, പതിയെ അടുത്തുവരുന്നു; അവളെ ആത്മാവിന് മരണമായി തിരിച്ചറിയണം, പുല്ലുകൊണ്ട് മറച്ച കിണറുപോലെ. ഭ്രാന്തനായവൻ, അവളെ ഭാര്യയെന്നു കരുതുന്നു, അവൾ എന്റെ മായ, പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു; സ്ത്രീകളോടു ചേർന്നാൽ, അവൻ സ്ത്രീഭാവം സ്വീകരിച്ച്, ധനം, കുട്ടികൾ, വീട് എന്നിവയിൽ ബന്ധിതനാകുന്നു. ഭർത്താവ്, കുട്ടി, വീട്—ഇവയുടെ രൂപത്തിൽ അവളെ, വിധിയുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം, മരണമായി തിരിച്ചറിയണം; കാട്ടുകാരന്റെ പാട്ട് മാൻക്ക് മരണമായി വരുന്നതുപോലെ. ജീവൻ ഉള്ള ശരീരത്തിൽ, മനുഷ്യൻ ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും ലോകങ്ങളിൽ, പുനഃപുനഃ പ്രവർത്തനം നടത്തി, ഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു, ശാന്തിയില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ജീവിയുടെ ശരീരം, ഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവകൊണ്ടു നിർമ്മിതം; അതിന്റെ ലയമാണ് മരണവും, ഉദയമാണ് ജനനവും. ഒരു വസ്തുവിനെ കാണാനുള്ള ഉപാധി, കാണാനുള്ള ശേഷി ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, അതാണ് ലയമെന്ന് പറയുന്നു; വസ്തുവിന്റെ അനുഭവം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, 'ഞാൻ' എന്ന ബോധം ഉരുത്തിരിയുന്നു, അതാണ് ജനനം. കണ്ണോ അതിന്റെ ഘടകങ്ങളോ, കാണാനുള്ള ശേഷി നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, ദർശകന്റെ ദൃഷ്ടി അവസാനിക്കുന്നു; ഇരുവരും അയോഗ്യമായപ്പോൾ, ദർശനം അവസാനിക്കുന്നു. ആകയാൽ, ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല, ദയയും, കുഴപ്പവും ഒഴിവാക്കണം; ആത്മാവിന്റെ യാത്ര അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ, അകർഷണം ഇല്ലാതെ, ഈ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കണം. യഥാർത്ഥ ദൃഷ്ടിയുള്ള ബുദ്ധിയോടെ, യോഗവും വൈരാഗ്യവും ചേർത്ത്, മായകൊണ്ടു നിർമ്മിതമായ ഈ ലോകത്തിൽ, ശരീരത്തിൽ അകമ്പടിയില്ലാതെ ജീവിക്കണം. ശുകദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ, ഗോപികൾ വിവിധ രീതിയിൽ പാടിയും, ദുഃഖം പ്രകടിപ്പിച്ചും, കൃഷ്ണനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു, രാജാവേ. അപ്പോൾ, ഹരി അവിടെയെത്തി, പുഷ്പംപോലുള്ള മുഖം പുഞ്ചിരിയോടെ, പീതാംബരം ധരിച്ച്, മാലയണിഞ്ഞ്, മനസ്സിനെ പോലും മയക്കുന്നവൻ. പ്രിയപ്പെട്ടവൻ തിരികെ വന്നതിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ഗോപികളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്തിൽ പൂക്കൾ പോലെ വിരിഞ്ഞു; എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് എഴുന്നേറ്റു, ജീവൻ തന്നെ ശരീരത്തിൽ തിരികെ വന്നതുപോലെ.