ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഭഗവാന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദുഃഖിതരായവർക്കു ജീവൻ തന്നെയാണ്. കവികൾ ഇവയെ പുകഴ്ത്തുന്നു, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നു. ഈ കഥകൾ കേൾക്കുന്നത് ശുഭവും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു. ഭൂമിയിൽ ഇവ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഏറ്റവും ഉദാരന്മാരാണ്. പ്രിയനായകന്റെ ചിരി, സ്നേഹപൂർവമായ കാഴ്ചകൾ, കളികൾ, ധ്യാനം—ഇവയെല്ലാം ശുഭകരമാണ്. ഹൃദയം തൊടുന്ന രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയഹാരിയായ കൃഷ്ണ, നമ്മുടെ മനസ്സിനെ അലയടിക്കുന്നു. പ്രഭേ, നീ വ്രജയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ, നിന്റെ കമലപോലെയുള്ള പാദങ്ങൾ കല്ലും പുല്ലും തഴയും തൊടുമ്പോൾ, പ്രിയനേ, ആഗ്രഹത്തിൽ കത്തുന്ന നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു. ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ നീ നീലകേശൻ, കാടിലെ പൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച മുഖം, മേഘങ്ങൾ ഉയർത്തിയ പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട്, വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. വീരനായക, നീ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നു. നമസ്കരിക്കുന്നവർക്കു വാഞ്ഛിതം നൽകുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരമായ ലക്ഷ്മി ആരാധിക്കുന്നവയും, ദുർഘടകാലങ്ങളിൽ ധ്യാനിക്കാവുന്നതും, ശാന്തി നൽകുന്നതുമാണ്. പ്രിയനേ, അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെച്ച് ഞങ്ങളുടെ വേദന നീക്കം ചെയ്യണമേ. നിന്റെ വാംശിയുടെ സംഗീതം സ്പർശിച്ച നിന്റെ അധരങ്ങൾ പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു, ദുഃഖം ഇല്ലാതാക്കുന്നു, മറ്റു ആസക്തികൾ മറക്കുന്നു. വീരാ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്കു നൽകണമേ. നീ കാടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന സമയത്ത് നിന്നെ കാണാൻ കഴിയാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ഒരു യുഗം പോലെ ദീർഘമാവുന്നു. നിന്റെ ചുരുളിയുള്ള കേശവും മനോഹരമായ മുഖവും, മന്ദദൃഷ്ടിയുള്ളവർക്ക് അവരുടെ തന്നെ കണ്പീലികൾ മറയ്ക്കുന്നു. ഭർത്താക്കളെയും പുത്രന്മാരെയും കുടുംബത്തെയും സഹോദരന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ അവസാനത്തവരായി നിന്നെ സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു, അച്യുതാ. നിന്റെ പാത അറിയുന്നവരും, നിന്റെ ഗാനത്തിൽ ആകർഷിതരായവരുമായ സ്ത്രീകൾ, രാത്രിയിൽ വീട് തിരിച്ചുപോകുമോ? രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന പ്രേമം, നിന്റെ ചിരിമുഖം, സ്നേഹപൂർവമായ കാഴ്ചകൾ, വിശാലമായ വക്ഷസ്സിന്റെ ഭംഗി—ശ്രീയുടെ ആലയം, ഇവയെല്ലാം വീണ്ടും വീണ്ടും നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ആഗ്രഹത്തിലാഴ്ത്തുന്നു, ഭ്രമപ്പെടുത്തുന്നു. വ്രജവാസികൾക്ക് ശുഭതയുടെ സാക്ഷാത്കാരമായ കൃഷ്ണ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം എല്ലാ ദുഃഖവും നീക്കുന്നു, സർവ്വലോകശുഭവും നൽകുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്നെ ആഗ്രഹത്തിൽ കത്തുന്നവരിൽ നിന്ന് ഒന്നു പോലും പിന്മാറ്റരുത്; നിന്റെ അഭാവം തന്നെ വേർപാടിന്റെ വേദനയ്ക്ക് ഔഷധമായിരിക്കും. പ്രിയനേ, ഭയക്കുന്നതിനും പാടില്ലാത്തതിനും മുമ്പിൽ നിന്റെ മനോഹരമായ കമലപാദങ്ങൾ നമ്മൾ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കുന്നു. അവയുടെ കഠിനതയോട് ഭയമുണ്ട്. കാട്ടിൽ നീ സഞ്ചരിക്കുന്നതും, മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകളിൽ നിന്നെ വേദനയുണ്ടാക്കുന്നില്ലയോ? നിന്റെ ജീവൻ കൊണ്ട് നിലനിൽക്കുന്ന നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ നിന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, 'ഗോപീഗീതം' എന്ന പേരിൽ ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യാർദ്ധത്തിലെ മുപ്പത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. രാമഭാര്യമാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം അണിഞ്ഞ് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; വസുദേവഭാര്യമാരും ഹരിയുടെ മരുമക്കളും, പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യമാരും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു; കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ, രുക്മിണിയെ മുൻനിർത്തി, ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനോട് ഏകീകരിച്ച് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. കൃഷ്ണനോട് വേർപാടിന്റെ വേദനയാൽ വിഷണ്ണനായ അർജ്ജുനൻ, കൃഷ്ണനെ കുറിച്ചുള്ള ഗാനം, ജ്ഞാനവാക്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. അർജ്ജുനൻ തന്റെ ബന്ധുക്കൾക്കു യഥാക്രമം ശ്മശാനകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ഹരിയാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ദ്വാരക, രാജാവേ, ഒരു നിമിഷത്തിൽ സമുദ്രം മുങ്ങിച്ചു; ഭഗവാന്റെ ഭവനം മാത്രമാണ് ശേഷിച്ചത്. അവിടെ, മധുസൂദനൻ ശാശ്വതമായി സ്മരണയിലൂടെ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും നീക്കുന്നു; അതിൽ അതിവ ശുഭകരമായ ഒന്നുമില്ല. ഉഴലിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മുതിർന്നവരെയും അർജ്ജുനൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ വജ്രനെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹനം ചെയ്തു. മിത്രമാരുടെ മരണവാർത്ത കേട്ട അർജ്ജുനന്റെ മൂപ്പന്മാർ, രാജാവേ, നിന്നെ വംശഭാരവാഹകനാക്കി, എല്ലാ വലിയവരും മഹാമാർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. വിശ്വാസത്തോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ ജന്മവും കർമ്മവും പാരായണം ചെയ്യുന്നവർ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരാവുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങളും വീര്യകൃത്യങ്ങളും ബാല്യകൃത്യങ്ങളും ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ എവിടെയായാലും കേൾക്കുകയും പാരായണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവൻ പരമോന്നത സന്ന്യാസികളുടെ പഥത്തിൽ പരമഭക്തി പ്രാപിക്കുന്നു. ശരീരവും അഹങ്കാരവും, വർദ്ധിച്ച കോപവും ആസക്തിയും ഉള്ളവൻ, ആഗ്രഹമുള്ളവരോടൊപ്പം ഏറ്റുമുട്ടി, സ്വയം നാശം വരുത്തുന്നു. പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ശരീരത്തിൽ, അജ്ഞാനി “ഞാൻ” എന്നയും “എന്റെ” എന്നയും തെറ്റിദ്ധരിച്ച് പറ്റിച്ച ചിന്തയിൽ അകപ്പെടുന്നു. വളരെക്കൂടി, ദുഷ്ടരുടെ പഥം പിന്തുടർന്ന്, ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിനും ഉദ്ധരത്തിനും വേണ്ടി ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ജീവി, വീണ്ടും ആന്ധ്യയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. സത്യം, ശുദ്ധി, കരുണ, മൗനം, ബുദ്ധി, ഭാഗ്യം, ലജ്ജ, കീർത്തി, ക്ഷമ, ശമം, ദമം, സമൃദ്ധി—ഇവയെല്ലാം ഇതിന്റെ അഭാവമുള്ളവരോടൊപ്പം കൂടുമ്പോൾ കുറയുന്നു. ചഞ്ചലന്മാരോടോ, മണ്ടന്മാരോടോ, വിഷാദമുള്ളവരോടോ, അസദാചാരികളോടോ, അർഹതയില്ലാത്തവരോടോ, കളിപ്പാട്ടംപോലെയുള്ള സ്ത്രീകളോടോ കൂട്ടുകൂടരുത്. മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം കൂടുന്നതിൽ നിന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ, സ്ത്രീകളോടൊപ്പം കൂടുന്നതിൽ നിന്നാണ് മോഹവും ബന്ധവും ഉണ്ടാകുന്നത്; സ്ത്രീകളോട് ആസക്തരായവരോടൊപ്പം കൂടുമ്പോൾ അതിലും കൂടുതൽ. ജീവരാശികളുടെ കർത്താവായ ദക്ഷൻ, തന്റെ സ്വന്തം മകളെ കാള എന്ന രൂപത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകർഷിതനായി, മാൻ രൂപം സ്വീകരിച്ച് അവളെ പിന്തുടർന്നു; ലജ്ജയോടെ. പുന: പുന: സൃഷ്ടിയായ എല്ലാ ജീവികളിലുമിടയിൽ, ഞാൻ—മോഹിനി രൂപത്തിൽ—സൃഷ്ടിച്ച സ്ത്രീയെ, നാരായണമുനിയെ ഒഴികെ മറ്റാരാണ് ജയിക്കാൻ കഴിയുക? എന്റെ മായയുടെ ശക്തിയെ കാണുക—സ്ത്രീരൂപത്തിൽ—ദിഗ്‌ജയികളായവരെ പോലും കീഴടക്കുന്നു; ഭുമിയിൽ നടന്നവരെ പോലും കണ്പിളർത്തി കീഴടക്കുന്നു. യോഗത്തിൽ ഉന്നതമായ നിലയിലേക്ക് എത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഒരിക്കലും സ്ത്രീകളോടൊപ്പം കൂടരുത്; എനിക്ക് സേവനം ചെയ്തവരിൽ സ്വരൂപം പ്രാപിച്ചവർ സ്ത്രീകളോടുള്ള സാന്നിധ്യം നരകദ്വാരമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ദേവന്മാർ സൃഷ്ടിച്ച സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ മായ അല്പം അല്പം സമീപിക്കുന്നു; അവളെ ആത്മാവിന്റെ മരണമായി തിരിച്ചറിയണം—പുല്ലുകൊണ്ട് മൂടിയ കിണർപോലെ. മോഹിതനായ പുരുഷൻ അവളെ ഭാര്യയെന്നു കരുതുന്നു, എങ്കിലും അവൾ എന്റെ മായയാണ്, പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; സ്ത്രീകളോടൊപ്പം കൂടുമ്പോൾ അവൻ സ്ത്രീരൂപം പ്രാപിക്കുകയും, ധനത്തിനും കുട്ടികൾക്കും കുടുംബത്തിനുമാണ് ബന്ധപ്പെടുന്നതും. ഭർത്താവും, മകനും, വീടും എന്നിവയുടെ രൂപത്തിൽ അവളെ വിധി അയച്ച മരണമായി മനസ്സിലാക്കണം; വേട്ടക്കാരന്റെ പാട്ട് മാൻക്കു മരണമാണ് പോലെ. ജീവൻ ഉള്ള ശരീരത്തോടെ, പുരുഷൻ ലോകംതോറും സഞ്ചരിക്കുന്നു; പുന: പുന: കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, മനസ്സ് എന്നിവയാൽ രൂപംകൊണ്ട ശരീരം ജീവിയെ പിന്തുടരുന്നു; അതിന്റെ ലയമാണ് മരണം, അതിന്റെ ഉത്പത്തിയാണ് ജനനം. ഒരു വസ്തുവിനെ ഗ്രഹിക്കാൻ ഉള്ള ഉപാധിയും, അതിനെ ഗ്രഹിക്കാൻ ഉള്ള ശേഷിയും നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതാണ് ലയം; വസ്തു ഗ്രഹിച്ചാൽ “ഞാൻ” എന്ന ബോധം ഉണരുന്നു, അതാണ് ജനനം. കണ്ണോ അതിന്റെ ഭാഗങ്ങളോ കാഴ്ചയുടെ ശേഷി നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, ദൃക് ശക്തി നശിക്കുന്നു; അതുപോലെ, രണ്ടും അയോഗ്യമായാൽ ദർശനം അവസാനിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഭയപ്പെടരുത്, ദയ കാണിക്കരുത്, ഭ്രമിക്കരുത്; ആത്മാവിന്റെ യാത്ര അറിയുന്ന ജ്ഞാനികൾ ആശക്തിയില്ലാതെ ഇവിടെ ജീവിക്കണം. യഥാർത്ഥ ദർശനശേഷിയുള്ള ബുദ്ധിയോടെ, യോഗത്തോടും വൈരാഗ്യത്തോടും ചേർന്ന്, ഈ മായാപ്രപഞ്ചത്തിൽ ശരീരത്തെ കുറിച്ച് ആശങ്കയില്ലാതെ ജീവിക്കണം.