ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോട് സംസാരിക്കുന്നു: “നീ പരമോന്നതനായവനേ, നീ ഞങ്ങളെ പലതവണ ജലത്തിലെ വിഷം, പാമ്പിന്റെ രൂപത്തിലുള്ള അസുരൻ, കൊടുങ്കാറ്റ്, മിന്നൽ, തീ, മഴദേവന്റെ മകനിൽ നിന്നു, എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടായിരുന്ന ഭീഷണികളിൽ നിന്നു സംരക്ഷിച്ചു. നീ ഗോപികളുടെ സന്തോഷം മാത്രമല്ല, എല്ലാ ജീവികളുടെയും അന്തർഹൃദയത്തിൽ സാക്ഷിയായി നിലകൊള്ളുന്നവനാണ്. ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കാനായി ബ്രഹ്മാ നിന്നോട് അപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, സാത്വത വംശത്തിൽ നീ ജനിച്ചു. വൃഷ്ണികൾക്കിടയിൽ ഏറ്റവും പ്രധാന്യം ഉള്ളവനേ, ഭവതിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭയത്തിൽ കഴിയുന്നവർക്കു അഭയമായി, ഭവതിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നവരെ ഭവതിന്റെ പാദങ്ങൾ ഭവതിൽ നിന്നു ഭയമില്ലാത്തവരാക്കി. കമലഹസ്തങ്ങളാൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ നല്കുന്നവനേ, ഭവതിന്റെ ശുഭമായ സ്പർശം ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ ഇടുക. വ്രജയുടെ ദു:ഖം നീക്കുന്ന വീരനേ, ഭവതിന്റെ പുഞ്ചിരി ഭവതിന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ അഭിമാനം നശിപ്പിക്കുന്നു. സ്നേഹിതനേ, ഞങ്ങളെ ഭവതിന്റെ ദാസികളായി അംഗീകരിക്കണമേ; ഭവതിന്റെ മനോഹരമായ കമലമുഖം കാണിക്കണമേ. പാപം നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, കമലപാദങ്ങൾ കപിലിന്റെ ഫണയിൽ വച്ചവനേ, ഗൃഹധന്യനായവനേ, ഭവതിന്റെ പാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കുക; അതിലൂടെ ഞങ്ങളുടെ ദു:ഖം നീക്കുക. മധുരം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും, മനസ്സിനെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവുമായ കമലനയനനേ, ഭവതിന്റെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു. വീരനേ, ഭവതിന്റെ അധരാമൃതം കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കണമേ. ഭവതിന്റെ കഥകൾ, ദു:ഖിതരുടെ ജീവൻ ആണ്; കവിർഭവതിനെ പുകഴ്ത്തുന്നു; പാപം നീക്കുന്നു; കേൾക്കുന്നവർക്കു ശുഭവും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു; ഭൂമിയിൽ അവ പടർത്തുന്നവർ ഏറ്റവും ദാനശീലികൾ ആണ്. പ്രിയനേ, ഭവതിന്റെ ചിരി, സ്നേഹപൂർവമായ ദൃശ്യങ്ങൾ, കളി, ധ്യാനം, ഹൃദയം സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംഭാഷണം—all these are auspicious and yet unsettle our minds, O enchanter. വ്രജയിൽ നിന്നു പശുക്കളെ ചാരുമ്പോൾ, ഭവതിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ കല്ലും പുല്ലും തളിരും തൊടുമ്പോൾ, longing fills our minds and we follow you, beloved. ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, നീ കാട്ടിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ, നീ നീലമുള്ള കേശവും, കാട്ടുതൂവാലിൽ അലങ്കരിച്ച മുഖവും, മേഘത്തിന്റെ പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട രൂപം കാണിക്കുന്നു; വീരനേ, repeatedly you stir love in our hearts. ഭവതിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, ഭവതിൽ നമസ്കരിക്കുന്നവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നവ, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരമായ ലക്ഷ്മി പൂജിക്കുന്നവ, adversity-ൽ ധ്യാനത്തിന് യോജിച്ചവ, peace bringers—priyane, place them upon our breasts and relieve our pain. ഭവതിന്റെ അധരങ്ങൾ, മധുരവായനയുള്ള വംശിയാൽ ചുംബിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, സ്നേഹം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു, ദു:ഖം നീക്കുന്നു, എല്ലാ മറ്റു ആസക്തികൾ മറക്കുന്നു; വീരനേ, give us the nectar of your lips. ഭവതിനെ കാണാത്തവർക്കു കാട്ടിൽ ഭവതിന്റെ സഞ്ചാരം ഒരു നിമിഷം പോലും ഒരു യുഗം പോലെ തോന്നുന്നു; curly hair and beautiful face—those who gaze with dull eyes are denied their vision by their own eyelids. ഞങ്ങൾ ഭർത്താക്കന്മാരെയും, പുത്രന്മാരെയും, കുടുംബത്തെയും, സഹോദരന്മാരെയും, ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ചു, ഒടുവിൽ ഭവതിൽ എത്തി, അച്യുതനേ. Knowing your path, enchanted by your song, which woman would return home at night? രഹസ്യസംഭാഷണം, ഹൃദയത്തിൽ ഉയരുന്ന സ്നേഹം, ഭവതിന്റെ പുഞ്ചിരി, സ്നേഹപൂർവമായ ദൃശ്യങ്ങൾ, ഭവതിന്റെ വിശാലമായ വക്ഷസ്സിന്റെ ഭംഗി—all these repeatedly cause our minds to long and become bewildered. വ്രജവാസികൾക്ക് ശുഭമായ ഭവതിന്റെ സാന്നിധ്യം, ദു:ഖം നശിപ്പിക്കുന്നു, universal blessing brings. Please, withdraw even slightly from those whose hearts are afflicted by longing for you, for your absence is the cure for the pain of separation among your own people. പ്രിയനേ, ഭയപ്പെട്ടിട്ടും, ഭവതിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നന്നായി വയ്ക്കുന്നു; അതിന്റെ കഠിനതയിൽ ഭയമുണ്ട്. കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ ഭവതിന്റെ പാദങ്ങൾ വേദന അനുഭവിക്കുന്നില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, ഭവതിന്റെ ജീവൻ കൊണ്ട് നിലനിൽക്കുന്നു, ഭവതിൽ നിന്ന് അകറ്റില്ല. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിൽ, ‘ഗോപീഗീതം’ എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. കൃത്യമായി, രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അവന്റെ ശരീരത്തെ ചേർത്ത് അഗ്നിയിൽ കയറി; വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാർ, ഹരിയുടെ മരുമക്കൾ, പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യമാർ, കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ—രുക്മിണിയെ മുൻപിൽ നിർത്തി—അഗ്നിയിൽ കയറി, ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനോട് ഏകത്വം പ്രാപിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിൽ ദു:ഖിതനായ അർജുനൻ, കൃഷ്ണന്റെ ഗാനങ്ങളും ജ്ഞാനവുമായ വാക്കുകളും കൊണ്ട് സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. അർജുനൻ, തന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ വംശം നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ, അവരെ യഥാക്രമം അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി, ഭവതിന്റെ നിര്യാണം അനുസരിച്ച് ക്രമീകരിച്ചു. ഹരി ഉപേക്ഷിച്ച ദ്വാരക, ഒരു നിമിഷത്തിൽ സമുദ്രം വിഴുങ്ങി; ഭവതിന്റെ മനോഹരമായ ഭവനമാത്രം ശേഷിച്ചു. അവിടെ, മധുസൂദനൻ, സ്മരണയിലൂടെ എല്ലാ ദോഷവും നീക്കുന്നു; അതാണ് ഏറ്റവും ശുഭമായത്. ബാക്കി ജീവിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീകൾ, കുട്ടികൾ, വൃദ്ധർ—അർജുനൻ അവരെ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചു; വജ്രനെ രാജാവായി സ്ഥാനമനയിച്ചു. സ്നേഹിതരുടെ മരണവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, അർജുനന്റെ പിതാമഹന്മാർ, രാജാവേ, നിന്നെ വംശധാരിയായി നിർണയിച്ചു; എല്ലാവരും മഹാ യാത്രയിൽ പുറപ്പെട്ടു. വിശ്വാസത്തോടെ, വിഷ്ണുവിന്റെ ജന്മവും, കർമ്മങ്ങളും, പുണ്യകഥകളും പാടുന്നവൻ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും. ഇങ്ങനെ, ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങൾ, വീരത്വം, ബാലലീലകൾ, എവിടെയായാലും കേൾക്കുകയോ പാടുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ, ഉന്നത സന്യാസികളായ ദൈവഭക്തിയിൽ പരമോന്നതം പ്രാപിക്കും. ശരീരത്തിൽ, അഭിമാനം, ക്രോധം, ആഗ്രഹം—all these lead the passionate person to conflict with others, bringing ruin upon himself. പഞ്ചഭൂതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ശരീരത്തിൽ, അജ്ഞാനി ‘ഞാൻ’ ‘എന്റെ’ എന്ന ഭ്രമത്തിൽ പറ്റുന്നു, അതിലൂടെ ബുദ്ധി ദോഷം പ്രാപിക്കുന്നു. വളരെക്കൂടി, ദുഷ്ടന്മാരുടെ വഴിയെ പിന്തുടരുന്നവൻ, ജിഹ്വയും വയറും തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു; അങ്ങനെ, വീണ്ടും അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴും. സത്യം, ശുദ്ധി, കരുണ, മൗനം, ബുദ്ധി, ഐശ്വര്യം, ലജ്ജ, കീർത്തി, ക്ഷമ, സമാധാനം, സ്വയം നിയന്ത്രണം, സമൃദ്ധി—ഇവയെല്ലാം അവയില്ലാത്തവരുമായി ബന്ധം വയ്ക്കുമ്പോൾ കുറയുന്നു. ചാഞ്ചല്യവും, അജ്ഞാനവും, മനോഭംഗവും, അശുദ്ധതയും ഉള്ളവരുമായി, ദയനീയരുമായി, കളിപ്പാട്ടം പോലുള്ള സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധം വയ്ക്കരുത്. മറ്റുള്ളവരുമായി ബന്ധം വയ്ക്കുന്നതിൽ നിന്നു മോഹവും, ബന്ധനവും അങ്ങനെയല്ല; സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധം വയ്ക്കുന്നതിൽ, അതിൽ കൂടുതൽ, സ്ത്രീകളോടു ചിതയുള്ളവരുമായി ബന്ധം വയ്ക്കുന്നതിൽ, bondage and delusion arise. സൃഷ്ടികളുടെ അധിപൻ, തന്റെ സ്വന്തം പുത്രിയെ കാട്ടുപോത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ മയങ്ങി; അവൻ കാട്ടുപോത്തിന് രൂപം എടുത്തു, ലജ്ജിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ പിന്തുടർന്നു. സൃഷ്ടികളിൽ, വീണ്ടും വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരിൽ, എന്റെ മായയാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയെ എതിർക്കാൻ നാരായണമെന്ന മഹർഷിയെ ഒഴികെ ആരും കഴിയില്ല. എന്റെ മായയുടെ ശക്തി, സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ, ദിക്കുകൾ ജയിച്ചവരെ പോലും കീഴടക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ നടന്നവരെ, ഭ്രുകുടി ചുരുക്കി മാത്രം, കീഴടക്കുന്നു. യോഗത്തിൽ ഉന്നതമായ നിലയിലേക്ക് ഉയരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധം വയ്ക്കരുത്; ഭവതിനെ സേവിച്ചവരിൽ സ്വയം പ്രാപിച്ചവരിൽ, അത്തരം ബന്ധം നരകത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാണ്. ദേവതകൾ സൃഷ്ടിച്ച മായ, സ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ, धीरे धीरे സമീപിക്കുന്നു; അവളെ, പുൽമൂടിയ കിണറുപോലെ, ആത്മാവിന് മരണമായി തിരിച്ചറിയണം. മയയിൽപ്പെട്ടവൻ, അവളെ ഭാര്യയെന്നു കരുതുന്നു; അവൾ എന്റെ മായയാണ്, പശുവിന്റെ രൂപത്തിൽ; സ്ത്രീകളുമായി ബന്ധം വയ്ക്കുമ്പോൾ, അവൻ സ്ത്രീത്വത്തിലേക്ക് കീഴടങ്ങുന്നു, ധനം, കുട്ടികൾ, വീടിന് ബന്ധിതനാകുന്നു. അവളെ—ഭർത്താവ്, കുട്ടി, വീട് എന്ന രൂപത്തിലുള്ളവളെ—ഭാഗ്യത്തിന്റെ വിധി കൊണ്ട് അയച്ച മരണമായി തിരിച്ചറിയണം; അതുപോലെ, വേട്ടക്കാരന്റെ പാട്ട് മാൻക്ക് മരണമാണ്. ഇങ്ങനെ, ഈ അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു—ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ ‘ഗോപീഗീതം’ എന്ന അദ്ധ്യായം.