ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ, കാലചക്രം മുന്നോട്ട് പോവുമ്പോൾ, ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിന്റെ ഇടവേളയിൽ, ദക്ഷൻ വിധിയുടെ പ്രേരണയിൽ ഇഷ്ടജന്തുക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജനനത്തിൽ തന്നെ ദക്ഷൻ തന്റെ പ്രകാശത്താൽ എല്ലാവരെയും മിഴിഞ്ഞു, തന്റെ കഴിവുകൊണ്ടും പ്രവർത്തികളാലും “ദക്ഷൻ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു. ആരംഭമില്ലാത്ത പരമാത്മാവ് ദക്ഷനെയും മറ്റു സൃഷ്ടാക്കന്മാരെയും സകലജന്തുക്കളുടെയും അധിപതികളായി നിയമിച്ചു, സൃഷ്ടിയും സംരക്ഷണവും നിർവ്വഹിക്കാനായി. അതിനുശേഷം, വൃന്ദാവനത്തിലെ ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ജനനത്താൽ വ്രജം കൂടുതൽ സമൃദ്ധിയായി; ലക്ഷ്മി എപ്പോഴും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലിടത്തും കാണപ്പെടട്ടെ; ജീവൻ നിനക്കു മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നവർ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ശരത്കാല രാത്രിയിൽ, നിന്റെ കാഴ്ചയും സ്നേഹവും താമരയുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെയും മായ്ച്ചുകളയുന്നു. കാമദേവനേ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ വേതനമില്ലാത്ത ദാസിമാരാണ്; വരദാ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് നിനക്കു യോജിച്ചതാണോ? ജലവിഷത്തിൽ നിന്നുമാണ്, പാമ്പാകൃതിയിലുള്ള അസുരനിൽ നിന്നുമാണ്, കാറ്റിൽ നിന്നുമാണ്, ഇടിമിന്നൽ, അഗ്നി, മഴവൃക്ഷന്റെ മകനിൽ നിന്നുമാണ്, എല്ലായിടത്തും വരുന്ന ഭയങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ്, പരമോന്നതനായ നീ നമ്മെ പുന:പുന: രക്ഷിച്ചു. നീ ഗോപികൾക്ക് മാത്രം ആനന്ദം നൽകുന്നവനല്ല; എല്ലാ ജീവികളുടെയും അന്തർയാമിയാണ്. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം സാത്വതകുലത്തിൽ നീ അവതരിച്ചുവല്ലോ, പ്രിയ സുഹൃത്തേ. വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണാ, ഭവസാഗരഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അഭയം തേടിയവർക്കു നിന്റെ പാദങ്ങൾ ആശ്രയമായിരിക്കുന്നു. കാമദായകമായ നിന്റെ കമലഹസ്തങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വയ്ക്കണമേ. വ്രജവാസികളുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി നിന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ അഹങ്കാരവും നശിപ്പിക്കുന്നു. പ്രിയ സുഹൃത്തേ, ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാരായി അംഗീകരിക്കണമേ; കമലസദൃശമായ നിന്റെ മുഖം കാണിക്കണമേ. വന്ദനം ചെയ്യുന്നവർക്കു പാപം നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, പശുക്കൾക്ക് പിന്നാലെ നടക്കുന്നവനേ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയം, നാഗരാജാവിന്റെ ഫണകൾ നിന്റെ പാദങ്ങൾക്കു അർപ്പിച്ചു; അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കൂ, ഞങ്ങളുടെ വേദന മാറ്റൂ. മധുരമായ വാക്കുകളും മനോഹരമായ സംസാരവും മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും കൊണ്ട്, കമലനയനനായ കൃഷ്ണ, നീ ഞങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കണമേ. നിന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദുഃഖിതർക്കു ജീവാധാരമാണ്; കവിൾ വാഴ്ത്തുന്നവയും പാപം നീക്കം ചെയ്യുന്നവയുമാണ്. അവ കേൾക്കുന്നത് ക്ഷേമവും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു; ഭൂമിയിൽ അവ പകർന്നുവരുന്നവർ സത്യത്തിൽ മഹാദാനികളാണ്. പ്രിയനേ, നിന്റെ ചിരിയും, സ്നേഹപൂർവമായ കാഴ്ചകളും, കളിയും, ധ്യാനവും, എല്ലാം മംഗളപ്രദമാണ്. ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ മനസ്സിനെ അലയ്ക്കുന്നു. നീ വ്രജയിൽ നിന്ന് പശുക്കളെ മേയിച്ചുകൊണ്ട് പോകുമ്പോൾ, കമലസദൃശമായ നിന്റെ പാദങ്ങൾ കല്ലുകളും പുല്ലും കൊമ്പുകളും തൊടുന്നു; നീയോടുള്ള ആസക്തിയിൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു. ദിവസാവസാനത്ത് നീ നീലകേശിയോടെ, വനപുഷ്പങ്ങൾ അണിഞ്ഞ മുഖത്തോടും, മേഘങ്ങളുടെ പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ടതായും, പുന:പുന: പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; വീരനേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നു. വന്ദനം ചെയ്യുന്നവർക്കു കാമദായകമായ നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരമായ ലക്ഷ്മി ആരാധിക്കുന്നവ, ദു:ഖത്തിൽ ധ്യാനയോഗ്യമായവ, ശാന്തി നൽകുന്നവ; പ്രിയനേ, അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കൂ, വേദന മാറ്റൂ. നിന്റെ വേദി സ്പർശിച്ച കംസ്വരമായ വംശിയുടെ ചുംബനത്തിൽ നിന്റെ അധരങ്ങൾ പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദു:ഖം നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എല്ലാപ്രകാരമായ ആസക്തികളും മറക്കിക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകൂ. നീ വനത്തിൽ കറങ്ങുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാതെ ഇരിക്കുന്നവർക്ക് ഒരു നിമിഷം തന്നെ ഒരു യുഗം പോലെ തോന്നുന്നു; നിന്റെ വളഞ്ഞ കേശവും മനോഹരമുഖവും, ഇരുണ്ട കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് നോക്കുന്നവർക്ക് അവരുടെ കൺതടികൾ മറയ്ക്കുന്നു. ഭർത്താക്കളെയും പുത്രന്മാരെയും കുടുംബത്തെയും സഹോദരന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ അവസാനമായി നിന്നെ തേടിയെത്തി, അച്യുതനേ. നിന്റെ ഗാനം കേട്ട് ആകർഷിതയായ സ്ത്രീകൾ, രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമോ? രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഉയരുന്ന പ്രേമം, പുഞ്ചിരിയോടെയുള്ള മുഖം, സ്നേഹപൂർവമായ കാഴ്ചകൾ, വിശാലമായ നെഞ്ചിന്റെ ഭംഗി—ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയം—ഇവയൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ പുന:പുന: ആകർഷിക്കുകയും ആകുലമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വ്രജവാസികൾക്ക് ഭാഗ്യത്തിന്റെ ദേഹിയായ കൃഷ്ണാ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും മാറ്റുകയും സർവ്വലോകക്ഷേമം വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. പ്രിയനേ, നിനക്കു വേണ്ടി ആകുലരായവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു നീ അല്പംപോലും പിന്മാറണം; കാരണം, നിന്റെ അഭാവം തന്നെ വേർപാടിന്റെ വേദനയ്ക്ക് ഔഷധമാണ്. പ്രിയനേ, നിന്റെ മനോഹരമായ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഭയത്തോടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കുന്നു; അവയുടെ കഠിനതയാൽ ഞങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടാണോ നീ വനത്തിൽ കറങ്ങുന്നത്? കല്ലുകളും കുരുക്കളും തൊടുമ്പോൾ നിന്റെ പാദങ്ങൾക്കു വേദനയുണ്ടാകുന്നില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, നിന്റെ ജീവനാൽ നിലനിൽക്കുന്നവ, നിന്നിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപാദത്തിലെ “ഗോപീഗീതം” എന്ന മുപ്പത്തിയൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അവന്റെ ശരീരം അണക്കി അഗ്നിയിൽ കടന്നു; വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാരും ഹരിയുടെ മരുമകളായ പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യമാരും അതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാരും, രുക്മിണിയെ മുൻനിർത്തി, അഗ്നിയിൽ കടന്നു, ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം ഏകതയോടെ. കൃഷ്ണനോട് വേർപാടിന്റെ ദു:ഖത്തിൽ മുങ്ങിയ അർജുനൻ, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗാനം പാടിയും ജ്ഞാനവാക്യങ്ങൾ ചൊല്ലിയും സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. കുടുംബത്തിലെ വംശം നഷ്ടപ്പെട്ട ബന്ധുക്കൾക്ക് അർജുനൻ യഥാക്രമം ശ്മശാനകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി. ഹരി വിടച്ച ദ്വാരകയെ, രാജാവേ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സമുദ്രം മുക്കി; ഭഗവാന്റെ ഭംഗിയുള്ള ആലയം മാത്രമാണ് ശേഷിച്ചത്. അവിടെ, മധുസൂദനൻ ശാശ്വതമായി വസിക്കുന്നു; ഓർമ്മയാൽ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും നീക്കുന്നവൻ, മംഗളത്തിൽ ഏറ്റവും മംഗളപ്രദൻ. അവശേഷിച്ച സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മൂപ്പന്മാരെയും അർജുനൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ വജ്രനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ മരണവാർത്ത കേട്ട അർജുനന്റെ മൂപ്പന്മാർ, രാജാവേ, നിന്നെ വംശഭാരവാഹകനായി നിയമിച്ചു, പിന്നെ അവർ മഹാപഥത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. വിഷ്ണുവിന്റെ ജനനവും കർമങ്ങളും വിശ്വാസപൂർവം പാടുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം നേടുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങളും വീരകൃത്യങ്ങളും ബാല്യകായികങ്ങളും ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നവൻ പരമസന്ന്യാസിമാരുടെ മാർഗത്തിൽ പരമഭക്തി നേടുന്നു. ശരീരവും അഹങ്കാരവും വർദ്ധിച്ച കോപവും ആഗ്രഹവും കൊണ്ട്, രാഗഭാവമുള്ളവൻ മറ്റൊരു ആഗ്രഹിയുമായി ഏറ്റുമുട്ടി, സ്വയം നശിക്കുന്നു. അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ശരീരത്തിൽ, അജ്ഞാനി ആത്മാവ് വീണ്ടും വീണ്ടും “ഞാൻ”, “എന്റെത്” എന്ന തെറ്റായ അവബോധത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു; ഇതാണ് ദുർബുദ്ധിക്ക് കാരണമാകുന്നത്. വികൃതമായ മാർഗത്തിൽ പോകുന്ന ജീവി, വയറും ഗുഹ്യേന്ദ്രിയവും തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചാൽ, പഴയപോലെ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. സത്യം, വിശുദ്ധി, കാരുണ്യം, മൗനം, ബുദ്ധി, ഭാഗ്യം, ലജ്ജ, കീര്ത്തി, ക്ഷമ, ശാന്തി, ആത്മനിയന്ത്രണം, സമൃദ്ധി—ഇവയെല്ലാം അവ ഇല്ലാത്തവരുമായി സുഖം കൂടുമ്പോൾ കുറയുന്നു. അശാന്തരായവരുമായി, അജ്ഞാനികളുമായി, മനസ്സുതുറന്നവരുമായി, ദുഷ്ടരുമായി, ദയനീയരുമായി, കളിപ്പാട്ടം പോലുള്ള സ്ത്രീകളുമായി, ഒരിക്കലും സുഖം കൂടരുത്. മറ്റുള്ളവരുമായി സുഖം കൂടുന്നതിൽ നിന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ മോഹവും ബന്ധനവും സ്ത്രീകളുമായി സുഖം കൂടുന്നതിൽ നിന്നാണ്, അതിലും കൂടുതൽ സ്ത്രീയിൽ ആസക്തരായവരുമായി സുഖം കൂടുന്നതിൽ നിന്നാണ്. പ്രജാപതി, തന്റെ സ്വന്തം മകളെ കണ്ടപ്പോൾ, അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി; അവൾ മാൻ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവൻ മാൻ രൂപം ധരിച്ച് അവളെ പിന്തുടർന്നു, ലജ്ജയോടെ. സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന, പുന:പുന: സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ജീവികളിൽ, എന്റെ പോലെയുള്ള മായാമയിയായ സ്ത്രീയെ എതിർക്കാൻ, മനസ്സിൽ അലയില്ലാത്ത നാരായണമുനിയെ വിട്ടു ആരാണ് കഴിയുക?