ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

യമുനയുടെ തീരത്ത് വീണ്ടും തിരിച്ചു വന്ന പ്രചേതസുമാർ, അവരുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ശ്രീകൃഷ്ണനിൽ ആകേന്ദ്രികരിച്ച്, ഒരുമിച്ചു കൂടിയപ്പോൾ, കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു. അവർ കൃഷ്ണനെ കുറിച്ചുള്ള ഗാനം ആലപിച്ചു. എന്നാൽ, രാജാവേ, അതിവൈരാഗ്യത്തോടെ, അവർ അവരുടെ വായിലൂടെ അഗ്നിയും വായുവും പുറത്ത് വിടുകയും, കാലാന്ത്യത്തിൽ ഭൂമിയെ ഉജ്ജ്വലമാക്കുന്ന സംവർത്തകാഗ്നിപോലെ ഭൂമിയെ മരുഭൂമിയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അങ്ങനെ, ആ വൃക്ഷങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ ചാരമായത് കണ്ട ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി, ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ജ്ഞാനോപദേശങ്ങളാൽ ശമിപ്പിച്ചു. ഭയപ്പെട്ട ശേഷിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾ, സ്വയംഭുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, അവരുടെ മകളെ പ്രചേതസുമാർക്ക് സമർപ്പിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; വലിയൊരു പാപം മൂലം, അവരിൽ നിന്ന് പ്രാണികളുടെ സൃഷ്ടാവായ ദക്ഷൻ ജനിച്ചു. ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരാവസാനത്തിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, കാലം മുന്നേറുമ്പോൾ, ദക്ഷൻ, വിധിയുടെ പ്രേരണയാൽ, ആഗ്രഹിച്ച പ്രാണികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജനനത്തിൽ തന്നെ എല്ലാവരെ വെച്ച് പ്രകാശംകൊണ്ടു മിന്നിയ ദക്ഷൻ, തന്റെ കഴിവുകൊണ്ടു "ദക്ഷൻ" എന്ന പേര് നേടി. ആദിമായവൻ അവനെ പ്രാണികളുടെ സൃഷ്ടിക്കും സംരക്ഷണത്തിനും നിയമിച്ചു; അവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സകല ജീവികളുടെ അധിപതികളായി നിയമിച്ചു. ഇതിനു ശേഷം, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു: "നിന്റെ ജനനത്താൽ വ്രജം കൂടുതൽ സമൃദ്ധിയിലായി; ലക്ഷ്മി എപ്പോഴും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ദൃശ്യരാകട്ടെ; ജീവൻ നിനക്കായി സമർപ്പിച്ചവർ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു." "ശരത്കാല രാത്രിയിൽ, കമലത്തിന്റെ ഹൃദയത്തെ പോലും മടക്കി നിന്റെ ദൃഷ്ടി ഞങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നു. കാമനാഥാ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ വേതനമില്ലാത്ത ദാസിമാരാണ്; വരദാ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് നിനക്ക് യോഗ്യമായോ?" "ജലത്തിലെ വിഷത്തിൽ നിന്നും, പാമ്പാകൃതിയിലുള്ള അസുരനിൽ നിന്നും, കാറ്റിലും, മിന്നലിലും, അഗ്നിയിലും, മഴവില്ലിന്റെ പുത്രനിൽ നിന്നും, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള ഭീഷണികളിൽ നിന്നും, പരമോന്നതനായ നീ ഞങ്ങളെ പല തവണയും രക്ഷിച്ചു." "നീ ഗോപികളുടെ ആനന്ദം മാത്രമല്ല; എല്ലാ ശരീരധാരികളുടെ അന്തർയാമിയാണ്. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവ് അപേക്ഷിച്ചതിനാൽ, സാത്വത വംശത്തിൽ നീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടവനാണ്." "വൃഷ്ണികളുടെ ശ്രേഷ്ഠനേ, ഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്ന നിന്റെ പാദങ്ങൾ അഭയാർത്ഥികൾക്കു ആശ്രയമാണ്. പ്രിയനേ, വാഞ്ഛാപൂർത്തി നൽകുന്ന നിന്റെ കമലഹസ്തങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വെക്കണമേ." "വ്രജത്തിന്റെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി നിന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ അഭിമാനം തകർക്കുന്നു. സഖാവേ, ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാരായി സ്വീകരിക്കണമേ; നിന്റെ മനോഹരമായ കമലമുഖം കാണിക്കണമേ." "വന്ദിക്കുന്നവർക്ക് പാപനാശകനായവനേ, പുല്ല് മേയുന്നവരെ അനുഗമിക്കുന്നവനേ, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം, നാഗപതികളുടെ ഫണികൾ അർപ്പിച്ച നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെച്ച് ഈ വേദന നീക്കണമേ." "മധുരമായ വാക്കുകളും മനോഹരമായ സംവാദവും മനസ്സിനെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും കൊണ്ട് നീ ഞങ്ങളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു; കമലനയനാ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കണമേ." "നിന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദുഃഖിതർക്കുള്ള ജീവൻ തന്നെയാണ്; കവിൾ പുകഴ്ത്തുന്നവയും പാപം നീക്കുന്നവയും. അവ കേൾക്കുമ്പോൾ മംഗളവും ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കുന്നു; അവ ഭൂമിയിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ സത്യത്തിൽ ധന്യരാണ്." "നിന്റെ ചിരിയും, സ്നേഹപരവശമായ ദൃഷ്ടിയും, കായികലിയും, ധ്യാനവും, എല്ലാം മംഗളകരമാണ്. ഹൃദയത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, മനോഹരനേ, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ അലയിക്കുന്നു." "നീ വ്രജത്തിൽ നിന്ന് പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പോവുമ്പോൾ, കമലപാദങ്ങൾ കല്ലിലും പുല്ലിലും മുളകിലും ചവിട്ടുമ്പോൾ, പ്രിയനേ, നിന്റെ പിറകിൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ ആകാംക്ഷയോടെ നടക്കുന്നു." "ദിവസാവസാനത്തിൽ നീ നീലവര്ണതലോടും കാട്ടുപൂക്കൾകൊണ്ടുള്ള മുഖാഭരണവുമൊക്കെയും ധരിച്ച്, മേലാൽ പൊടിപടർന്ന മുഖം കാട്ടി വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, വീരനേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയം ഉണർത്തുന്നു." "വന്ദിക്കുന്നവർക്ക് വാഞ്ഛാപൂർത്തി നൽകുന്ന നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരമായ ലക്ഷ്മി ആരാധിക്കുന്നതും, കഷ്ടത്തിൽ ധ്യാനയോഗ്യവും, സമാധാനം നൽകുന്നതുമാണ്; പ്രിയനേ, അവ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെച്ച് വേദന നീക്കണമേ." "മധുരവീണയുടെ സ്പർശം ലഭിച്ച നിന്റെ അധരങ്ങൾ പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദുഃഖം നശിപ്പിക്കുകയും, മറ്റെല്ലാ ആസക്തികളും മറക്കിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകണമേ." "നീ കാട്ടിൽ ചുറ്റി നടക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാൻ കഴിയാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ഒരു യുഗം പോലെ ദീർഘമാവുന്നു; നിന്റെ വളഞ്ഞ മുടിയും മനോഹരമുഖവും, മന്ദമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു നോക്കുന്നവർക്ക്, അവരുടെ കണ്പീലികൾ കൊണ്ടു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു." "ഭർത്താക്കന്മാരെയും പുത്രന്മാരെയും കുടുംബത്തെയും സഹോദരന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും വിട്ട്, ഞങ്ങൾ അവസാനത്തെയവൾപോലെ നിന്നെ സമീപിച്ചു; അച്യുതാ, നിന്റെ പാത അറിയുന്നവളായി, നിന്റെ ഗാനം കേട്ട് ആകർഷിതയായവർ ആരാണ് രാത്രിയിൽ വീടിലേക്ക് മടങ്ങുക?" "രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന പ്രേമം, നിന്റെ പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖം, സ്നേഹപരവശമായ ദൃഷ്ടി, വിശാലമായ വക്ഷസ്സിന്റെ ഭംഗി — ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം, അവയൊക്കെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ആകാംക്ഷയോടെ അലമുറയിടുന്നു." "വ്രജവാസികൾക്ക് മംഗളത്തിന്റേയും ദുഃഖനാശത്തിന്റേയും പ്രത്യക്ഷമായ സാക്ഷാത്കാരമായവനേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം സർവ്വദുഃഖം അകറ്റുന്നു, സർവ്വമംഗളവും വരുന്നു. പ്രിയനേ, നിനക്ക് വേണ്ടി ആകാംക്ഷകൊണ്ടു വേദനിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സിൽനിന്ന്, നീ ഒറ്റത്തുള്ളി പോലും പിന്മാറണമെങ്കിൽ, അതു തന്നെ നിന്റെ ജനങ്ങളുടെ വ്യോഗവേദനയ്ക്ക് ഔഷധമായിരിക്കും." "പ്രിയനേ, ഭയത്തോടെ ഞങ്ങൾ നിന്റെ മനോഹരമായ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ വെക്കുന്നു. അവയുടെ കഠിനതിനെ ഭയക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണോ നീ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുന്നത്? നിന്റെ പാദങ്ങൾ കല്ലിൽ മുറിവാകുമോ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, നിന്റെ ജീവൻ കൊണ്ടു പോഷിതരായി, നിന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും അകന്നുകൂടാ." ഇങ്ങനെ, 'ഗോപീഗീതം' എന്ന പേരിൽ ഭഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ മുപ്പത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം ചേർത്ത് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാരും ഹരിയുടെ മരുമക്കളും, പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യമാരടക്കം, കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ രുക്മിണിയെ മുൻനിരയിൽ നിർത്തി അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവർ ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനുമായി ഐക്യമായിരുന്നു. കൃഷ്ണനിൽനിന്നുള്ള വ്യോഗത്തിൽ ആഴമായി ദുഃഖിതനായ അർജ്ജുനൻ, കൃഷ്ണന്റെ ഗീതങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും ഓർത്ത് ആത്മാവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. തന്റെ ബന്ധുക്കളായ മരിച്ചവർക്കായി അർജ്ജുനൻ യഥാക്രമം സംസ്കാരകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ഹരി ഉപേക്ഷിച്ച ദ്വാരക, രാജാവേ, ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ സമുദ്രം മൂടി; കൃഷ്ണന്റെ ആ അതുല്യമായ ഭവനം ഒഴികെ. അവിടെ, മധുസൂദനൻ ശാശ്വതമായി നിലകൊള്ളുന്നു; അദ്ദേഹത്തെ സ്മരിക്കുന്നവർക്കു സർവ്വമംഗളങ്ങളിൽ മുകളിലുള്ള മംഗളമായി, പാപനാശകനായി. പോലും ജീവനുള്ള സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും മൂപ്പന്മാരെയും അർജ്ജുനൻ ഇൻദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ വജ്രനെ രാജാവായി നിയമിച്ചു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ മരണവാർത്ത കേട്ട അർജ്ജുനന്റെ പിതാമഹന്മാർ, രാജാവേ, നിന്നെ വംശം വഹിക്കുന്നവനായി നിയമിച്ച്, എല്ലാ മുതിർന്നവരും മഹാപഥം അനുസരിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ ജനനവും കർമ്മങ്ങളും ഭക്തിയോടെ ശ്രവിക്കുന്നവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നുമോചനം നേടുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങൾ, വീര്യകൃത്യങ്ങൾ, ബാലലീലകൾ എന്നിവ ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ കേൾക്കുകയും പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ പരമപരിഗ്രഹികൾക്കുള്ള പരമഭക്തി നേടുന്നു. ശരീരവും, അഭിമാനവും, വർദ്ധിച്ച കോപവും കാമവും കൊണ്ടു, ഒരു വികാരപൂർണ്ണൻ, മറ്റൊരു ആഗ്രഹമുള്ളവരുമായി കലഹം നടത്തി, സ്വയം നാശം വരുത്തുന്നു. അഹങ്കാരത്തിലും മമകാരം എന്ന തെറ്റായ ധാരണയിൽ അകപ്പെട്ട്, അജ്ഞാനി ഈ പഞ്ചഭൗതികശരീരത്തിൽ തെറ്റായ ബുദ്ധി വളർത്തുന്നു. മറ്റൊരു ജന്മത്തിൽ, ദുഷ്ടരുടെ പാത പിന്തുടർന്ന്, ഉദരസുഖത്തിനും ലിംഗസുഖത്തിനും വേണ്ടി ശ്രമിക്കുന്നവൻ, വീണ്ടും ആസ്വാദനത്തിൽ ലീനനായി, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതിലേക്ക് വീഴുന്നു.