ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

അവരുടെ മനസ്സുകൾ മുഴുവനായി കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചിരുന്നതും, അവരുടെ വാക്കുകൾ എല്ലാം കൃഷ്ണനെ കുറിച്ചും, പ്രവർത്തികൾ കൃഷ്ണനെ അനുകരിച്ചും, അവരുടേതായ ഉന്നതഭാവം കൃഷ്ണനിൽ സമർപ്പിച്ചുമായിരുന്നു. അവർ പാടിയത് കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം മാത്രമായിരുന്നു; സ്വന്തം വീടുകളെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാൻ പോലും അവർക്കു സമയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീട്, അവർ വീണ്ടും യമുനാതീരത്ത് കൂടി ഒന്നിച്ചു ചേർന്നു, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനെ മാത്രം ധ്യാനിച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ വരവിനായി ആസക്തിയോടെ കാത്തിരുന്നു, കൃഷ്ണനെ പാടിത്തുടങ്ങി. അപ്പോൾ, രാജാവേ, അവരുടെ കോപത്തിൽ നിന്ന് അവരുടെ വായിലൂടെ അഗ്നിയും കാറ്റും പുറത്ത് വന്നതുപോലെ, ഭൂമി ഉണങ്ങിയുപോകാൻ തുടങ്ങിയതുപോലെ, അവർ സമ്വർത്തകാഗ്നിയെപ്പോലെ പ്രകോപിതരായി. ആ അഗ്നിയിൽ മരങ്ങൾ കത്തിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി, ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ശാന്തിപ്പിച്ചു, ജ്ഞാനോപദേശങ്ങൾ നൽകി. പിന്നീട്, ശേഷിച്ചിരുന്ന മരങ്ങൾ ഭയപ്പെടുത്തി, സ്വയഭുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, അവരുടെ പുത്രിയെ പ്രചേതസന്മാർക്കു നൽകി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം, അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; അവരിൽ നിന്നു, ഒരു വലിയ അപരാധത്തിന്റെ ഫലമായി, സൃഷ്ടിയുടെ പ്രഭാവനായ ദക്ഷൻ ജനിച്ചു. ചാക്ഷുഷമനുവന്തരത്തിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ, കാലചക്രം മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, ദക്ഷൻ തന്റെ വിധിയുടെ പ്രേരണയാൽ, ആഗ്രഹിച്ച സകല ജീവികളും സൃഷ്ടിച്ചു. ജനനസമയത്ത് തന്നെ, തന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ട് എല്ലാവരെയും മിഴിഞ്ഞു, തന്റെ കഴിവുകൊണ്ടും, ദക്ഷൻ എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തനായി, തന്റെ പ്രവർത്തികൾ കൊണ്ടു കഴിവാളൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു. ആദിമൂർത്തിയായ അവൻ ദക്ഷനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സകല ജന്തുക്കളുടെ അധിപതികളായി നിയമിച്ചു, സൃഷ്ടിക്കും സംരക്ഷണത്തിനും നിയോഗിച്ചു. അപ്പോൾ, ഗോപികൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞു: കൃഷ്ണാ, വ്രജഭൂമി നിന്റെ ജനനത്താൽ കൂടുതൽ പുഷ്ടിയോടെ തിളങ്ങുന്നു; ലക്ഷ്മി എപ്പോഴും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലായിടത്തും കാണപ്പെടട്ടെ; ജീവൻ നിന്റെ മേൽ ആശ്രയിച്ചവർ നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നു. ശരദ്കാല രാത്രിയിൽ, നിന്റെ കൺചിമ്മൽ താമരയുടെ ഹൃദയസൗന്ദര്യവും കവർന്നുപോകുന്നു. കാമദേവനേ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശമ്പളമില്ലാത്ത ദാസിമാരാണ്; വരദായക, ഞങ്ങളെ ഇവിടെയാകെ വധിക്കുന്നതോ ന്യായമാണോ? ജലത്തിലെ വിഷത്തിൽ നിന്ന്, പാമ്പായുരൂപിയായ അസുരനിൽ നിന്ന്, കാറ്റ്, മിന്നൽ, അഗ്നി, മഴവാന്റെ പുത്രൻ മുതലായ എല്ലാ അപകടങ്ങളിൽ നിന്ന്, പരമോന്നതനേ, നീ ഞങ്ങളെ നിരന്തരം രക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. നീ ഗോപികൾക്ക് മാത്രം ആനന്ദം നൽകുന്നവൻ അല്ല; നിന്റെ സാക്ഷാത്കാരവും സർവ്വജീവികളുടെയും അന്തർയാമിയായവനും നീ തന്നെ. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, സാത്വതകുലത്തിൽ നീ പ്രത്യക്ഷനായവനാണ്. വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഭവസാഗരഭയത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാൻ അഭയം തേടുന്നവർക്കായി നിന്റെ പാദങ്ങൾ നീ തുറന്നുവെച്ചിരിക്കുന്നു. കാമനകൾ നല്കുന്ന നിന്റെ പദ്മഹസ്തങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വെയ്ക്കണമേ. വ്രജത്തിന്റെ കഷ്ടതകൾ നീക്കുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി നിന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ അഹങ്കാരവും നശിപ്പിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാരായി അംഗീകരിക്കണമേ; നിന്റെ മനോഹരമായ കമലമുഖം ഞങ്ങൾക്കു കാണിക്കണമേ. വന്ദിച്ചവരുടെ പാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, പുല്ല് മേഞ്ഞു നടക്കുന്നവരുടെ പാതയിൽ നീയുണ്ടായിരിക്കുന്നു; ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം, നാഗരാജാവിന്റെ ഫണകളാൽ അർപ്പിക്കപ്പെട്ട നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കണം, ഈ വേദന ശമിപ്പിക്കണമേ. മധുരമായ വാക്കുകളും മനോഹരമായ സംസാരവും, മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും കൊണ്ട്, കമലനയനാ, നീ ഞങ്ങളെ ആകർഷിക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കണമേ. നിന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദുഃഖിതർക്കു ജീവാധാരമാണ്; കവിൾക്കു വന്ദ്യമായത്, പാപങ്ങൾ നീക്കുന്നത്. അവ കേൾക്കുമ്പോൾ മംഗളവും ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ അവ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഏറ്റവും ഉദാരന്മാരാണ്. പ്രിയനേ, നിന്റെ ചിരിയും, പ്രണയനോട്ടങ്ങളും, കായികവിനോദങ്ങളും, നിന്റെ ധ്യാനവും മംഗളകരമാണ്. ഹൃദയത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, മനോഹരനേ, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ആകുലമാക്കുന്നു. നീ വ്രജത്തിൽ നിന്ന് പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പുറപ്പെടുമ്പോൾ, നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ കല്ലിലും പുല്ലിലും ഇലകളിലും പാടുന്നു; പ്രിയനേ, നിന്റെ വേർപാടിന്റെ വേദനയാൽ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ എന്നും നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു. ദിവസാവസാനത്ത് നീ നീലകേശവും കാട്ടുപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച മുഖവും, മേഘങ്ങൾ വീശിയുള്ള പൊടിപടലത്തിൽ ആച്ഛാദിതനായി, വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു; വീരനേ, നീ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നു. വന്ദിച്ചവർക്കു വരദായകമായ നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, ലക്ഷ്മി ആരാധിക്കുന്നതും, ഭൂമിയുടെ ആഭരണവും, ദുർഘടങ്ങളിൽ ധ്യാനിക്കേണ്ടതുമായതും, ശാന്തി നൽകുന്നതുമാണ്; പ്രിയനേ, അവ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കണം, ഈ വേദന ശമിപ്പിക്കണം. നിന്റെ വംശീയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ചുംബിക്കപ്പെട്ട നിന്റെ അധരങ്ങൾ പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദു:ഖം നീക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; മറ്റെല്ലാ ആസക്തികളും മറക്കാൻ ഇടയാക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്കു ലഭിക്കണമേ. നീ കാട്ടിൽ ദിവസവും സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാൻ കഴിയാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം ഒരു യുഗമായി മാറുന്നു; നിന്റെ കുരുള്‍ക്കേശവും മനോഹരമായ മുഖവും, മന്ദമായ കണ്ണുകളോടെ നോക്കുന്നവർക്കു അവരുടെ തന്നെ കൺതടികൾ മറയാവുന്നു. ഭർത്താക്കന്മാരെയും പുത്രന്മാരെയും കുടുംബത്തെയും സഹോദരന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ, അവസാനത്തെയാളുകൾ, അച്യുതനേ, നിന്നിലേക്ക് വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ പാത അറിയുന്നവളായി, നിന്റെ ഗാനം കേട്ട് ആകർഷിതയായവളിൽ, രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ഏത് സ്ത്രീക്കും മനസ്സുണ്ടാകുമോ? രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഉയരുന്ന പ്രേമം, നിന്റെ പുഞ്ചിരിയുള്ള മുഖം, പ്രണയനോട്ടങ്ങൾ, വിശാലമായ നെഞ്ചിന്റെ ഭംഗി, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ആകാംക്ഷയും ആകുലതയും ഉണർത്തുന്നു. വ്രജവാസികൾക്ക് മംഗളദായിയായവനേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും നീക്കുന്നു, സർവ്വജനങ്ങൾക്കും അനുഗ്രഹം നൽകുന്നു. പ്രിയനേ, നിനക്ക് ആകാംക്ഷയാൽ വേദന അനുഭവിക്കുന്നവരിൽ നിന്നു അല്പം പോലും പിന്മാറുക; നിന്റെ വേർപാടാണ് നിന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ വിയോഗവേദനയ്ക്ക് ഔഷധം. പ്രിയനേ, ഭയത്തോടെ തന്നെ, നിന്റെ മനോഹരമായ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കുന്നു; അവയുടെ കഠിനതയെ ഞങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നു. നീ കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത് അതിനാലാണോ? കല്ലുകളും ഇലകളും നിന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് വേദനയുണ്ടാക്കുന്നില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, നിന്റെ ജീവനിൽ ആശ്രയിച്ചവ, നിന്നിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും അകറ്റപ്പെടുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, 'ഗോപീഗീതം' എന്ന പേരിലുള്ള മുപ്പത്തൊന്നാം അധ്യായം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യ പാദത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു. രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തെ അണിഞ്ഞ് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാരും ഹരിയുടെ മരുമകളായ പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യമാരും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു; കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ, രുക്മിണിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ച് ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനുമായി ഏകീകരിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള വേർപാടിൽ അർജുനൻ ദു:ഖഭരിതനായി, കൃഷ്ണനെ കുറിച്ചുള്ള ഗാനം പാടി, ജ്ഞാനോപദേശങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു ആശ്വസിച്ചു. അർജുനൻ, വംശം നഷ്ടപ്പെട്ട ബന്ധുക്കൾക്കായി യുക്തമായ ശ്മശാനകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, യഥാക്രമം സംസ്‌ക്കാരം നടത്തി. ഹരി ഉപേക്ഷിച്ച ദ്വാരക, രാജാവേ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സാഗരം മുക്കിക്കളഞ്ഞു; ഭഗവാന്റെ മനോഹരമായ ആലയം മാത്രം ഒഴിഞ്ഞുനിന്നു. അവിടെ, മധുസൂദനൻ എന്ന ഭഗവാൻ ശാശ്വതമായി സ്മരണയാൽ പാപങ്ങൾ നീക്കി നിലകൊള്ളുന്നു; എല്ലാ മംഗളങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മംഗളപ്രദൻ. അവിടെ ശേഷിച്ച സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മൂപ്പന്മാരെയും അർജുനൻ ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ വജ്രനെ രാജാവായി സ്ഥാനാരോഹനം ചെയ്തു. സുഹൃത്തുക്കളുടെ മരണവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, രാജാവേ, അർജുനന്റെ പിതാമഹന്മാർ നിന്നെ വംശം വഹിക്കുന്നവനായി നിയമിച്ച്, മഹാപഥത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. വിഷ്ണുവിന്റെ ജനനവും, കർമ്മങ്ങളും, ഭഗവാന്റെ കഥകൾ വിശ്വാസത്തോടെ പാടുന്നവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും. ഇങ്ങനെ, ഹരിയുടെ മനോഹരമായ അവതാരങ്ങളും വീര്യപ്രദർശനങ്ങളും ബാല്യകൃത്യങ്ങളും ഇവിടെ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റിടങ്ങളിൽ കേൾക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, പരമവൈരാഗ്യപഥത്തിൽ പരമഭക്തി പ്രാപിക്കും. ശരീരവും അഭിമാനവും ക്രോധവും ആസക്തിയും നിറഞ്ഞവൻ, മറ്റുള്ള ആഗ്രഹമുള്ളവരോടൊപ്പം കലഹം നടത്തി, സ്വയം നാശം വരുത്തുന്നു. അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ ശരീരത്തിൽ, അജ്ഞാനിയായ ജീവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും 'ഞാൻ', 'എന്റെ' എന്ന ഭാവത്തിൽ അകപ്പെട്ട്, തെറ്റായ ബുദ്ധി വളർത്തുന്നു.