ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

ഗോപികൾ കൃഷ്ണനെ തേടിയപ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ വേദനയും ആകുലതയും നിറഞ്ഞിരുന്നു. “അയ്യോ, പ്രഭു, പ്രിയതമേ, എവിടെയാണ് നീ? എവിടെയാണ് നീ, ബലവാനായവനേ? സ്നേഹിതാ, ദയവായി ഈ ദാരിദ്ര്യത്തിലായ സേവകന്റെ മുമ്പിൽ നിന്റെ സാന്നിധ്യം കാണിക്കണം,” എന്നിങ്ങനെ അവർ വേദനയോടെ വിളിച്ചു. ശുകമുനി പറയുന്നു: കൃഷ്ണന്റെ വഴിയെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഗോപികൾ, കൃഷ്ണൻ എവിടേക്ക് പോയെന്ന് അറിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ അവർ തന്റെ പ്രിയതനിൽ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ് വിഷാദവും ആശയക്കുഴപ്പവും അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്തെ കണ്ടു. ആ സുഹൃത്ത് തന്റെ അഭിമാനം, മാധവന്റെ പ്രതികരണം, തന്റെ ദുഃഖത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ അപമാനം എന്നിവ ഗോപികൾക്ക് പറഞ്ഞു. ഈ സംഭവങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ ഗോപികൾ അതീവ അത്ഭുതം അനുഭവിച്ചു. ചന്ദ്രിക കാണുന്നത്ര സമയത്ത് അവർ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു. പക്ഷേ ഇരുണ്ടതോടെ ആ സ്ത്രീകൾ തിരികെ മടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സും വാക്കുകളും പ്രവർത്തികളും കൃഷ്ണനിൽ ആകിതന്നെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ മാത്രം പാടികൊണ്ടു, അവർ സ്വന്തം വീടുകളെ പോലും ഓർക്കാതെ കൃഷ്ണനിൽ ലയിച്ചുപോയി. വീണ്ടും യമുനയുടെ തീരത്ത് ഒരു കൂടായ്മയായി, കൃഷ്ണനെ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, കൃഷ്ണന്റെ ഗുണങ്ങൾ പാടികൊണ്ടു, കൃഷ്ണനെ കാത്തുനിന്നു. അപ്പോൾ, രാജാവേ, അവർ ക്രോധത്താൽ, അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് അഗ്നിയും കാറ്റും പുറത്തുവിട്ടു; കാലാന്ത്യത്തിലെ സംവർത്തകാഗ്നിയുടെ പോലെ ഭൂമിയെ ഉജ്ജ്വലമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ആ അഗ്നിയിൽ മരങ്ങൾ ചിതലായി പോകുന്നത് കണ്ടു ബ്രഹ്മാവ് എത്തി, ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ജ്ഞാനപൂർവം ശമിപ്പിച്ചു. ഭയപ്പെട്ട ശേഷിച്ച മരങ്ങൾ, സ്വയഭുവിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, അവരുടെ പുത്രിയെ പ്രചേതസിന് നൽകി. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; ഒരു വലിയ പാപം മൂലം അവളിൽ നിന്ന് ജാതികളുടെ പ്രജനകൻ ജനിച്ചു. ചാക്ഷുഷ മാന്വന്ത്രത്തിന്റെ ഇടവേളയിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കത്തിൽ, കാലം ഒഴുകുമ്പോൾ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ പ്രേരണയിൽ ഡക്ഷൻ ആഗ്രഹിച്ച ജാതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജന്മത്തിൽ തന്നെ എല്ലാ പ്രകാശവാന്മാരെയും തനതായ പ്രകാശത്തിലൂടെ മറികയായിരുന്നു, തനതായ കഴിവിലൂടെ, ഡക്ഷൻ—പ്രവീണൻ—എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടു. ആദിമില്ലാത്തവൻ, അദ്ദേഹത്തെ ജാതികളുടെ സൃഷ്ടിക്കും സംരക്ഷണത്തിനും നിയമിച്ചു; അവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും എല്ലാ ജീവികളുടെ അധിപതികളായി നിയമിച്ചു. ഇതിന്റെ പിന്നാലെ, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോട് പറയുന്നു: “വ്രജം നിന്റെ ജന്മം മൂലം കൂടുതൽ സമൃദ്ധിയിലാണു്; ലക്ഷ്മി എപ്പോഴും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലാ ദിശകളിലും കാണപ്പെടട്ടെ; ജീവൻ നിനക്കു് ആശ്രയിക്കുന്നവർ നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നു.” “ശ്രേഷ്ഠനേ, ശരത്കാല രാത്രിയിൽ നിന്റെ ദൃഷ്ടി താമരയുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം കവർന്നു. പ്രണയനാഥാ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശമ്പളമില്ലാത്ത സേവകർ; വരം നൽകുന്നവനേ, ഇവിടെ ഞങ്ങളെ കൊല്ലുന്നത് നീതിയാണോ?” “ജലത്തിലെ വിഷം, പാമ്പാകാര ദാനവൻ, കാറ്റ്, ഇടിമിന്നൽ, അഗ്നി, മഴദേവന്റെ പുത്രൻ, എല്ലായിടത്തും ഉള്ള അപകടങ്ങൾ—സർവോന്നതനായവനേ, നീ ഞങ്ങളെ പലതവണ സംരക്ഷിച്ചു.” “നീ ഗോപികൾക്കു മാത്രം ആനന്ദം നൽകുന്നവൻ അല്ല; എല്ലാ ജിവാത്മാക്കളുടെയും അന്തർസാക്ഷിയാണ്. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവ് അഭ്യർത്ഥിച്ചപ്പോൾ, സ്നേഹിതാ, നീ സാത്വതകുലത്തിൽ അവതരിച്ചുവു.” “വൃഷ്ണികൾക്കിടയിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ഈ ലോകഭയത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നൽകുന്ന അഭയസ്ഥാനം ആക്കിയിരിക്കുന്നു. പ്രിയതമേ, നിന്റെ താമരപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വയ്ക്കണം.” “വ്രജയുടെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി നിന്റെ തന്നെ ജനങ്ങളുടെ അഭിമാനം നശിപ്പിക്കുന്നു. സ്നേഹിതാ, ഞങ്ങളെ നിന്റെ സേവകരായി സ്വീകരിക്കണം; നിന്റെ താമരമുഖം കാണിക്കുക.” “പാപം നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, പുല്ല് ചതുപ്പിൽ ചാരുന്നവരുടെ പിന്നാലെ പോകുന്നവനേ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമേ, നാഗന്റെ ഫണികൾ നിന്റെ പാദങ്ങൾ പൂജിച്ചു; അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കണം, ഹൃദയവേദന നീക്കണം.” “മധുരം നിറഞ്ഞ വാക്കുകളും, മനസ്സിനെ ആകർഷിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും, താമരനേത്രനായവനേ, നീ ഞങ്ങളെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കണം.” “നിന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദുഃഖിതർക്കുള്ള ജീവൻ; കവിർ പുകഴ്ത്തുന്നു, പാപം നീക്കുന്നു. അതു കേൾക്കുമ്പോൾ ഭാഗ്യവും സമ്പത്തും ലഭിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ അവ പടർത്തുന്നവർ യഥാർത്ഥ ദാനികൾ ആണ്.” “പ്രിയതമേ, നിന്റെ ചിരി, പ്രണയഭാവമുള്ള ദൃഷ്ടി, കളി, ധ്യാനം—all auspicious. ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംവാദങ്ങൾ, മനസ്സിനെ അലട്ടുന്നു.” “നീ വ്രജയിൽ നിന്ന് പശുക്കൾ ചാരുമ്പോൾ, താമരപാദങ്ങൾ കല്ലും പുല്ലും ഇലയും സ്പർശിക്കുന്നു; longing കൊണ്ട് പീഡിതമായ ഞങ്ങൾ, പ്രിയതനേ, നിന്റെ പിന്നാലെ മനസ്സ് പോവുന്നു.” “ദിവസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ, നീ നീലകേശവും, കാട്ടുപൂവിനാൽ അലങ്കരിച്ച മുഖവും, മേഘത്തിന്റെ പൊടിയാൽ മൂടപ്പെട്ട രൂപവും കാണിക്കുന്നു; വീരനേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയം ഉണർത്തുന്നു.” “നമസ്കരിക്കുന്നവർക്കു് അഭിലഷിതം നൽകുന്ന നിന്റെ താമരപാദങ്ങൾ, ലക്ഷ്മി പൂജിക്കുന്നവയും, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരവും, ദുരിതത്തിൽ ധ്യാനയോഗ്യവുമാണ്; പ്രിയതമേ, അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കണം, വേദന നീക്കണം.” “വെണു ചുംബിച്ച നിന്റെ അധരം, പ്രണയം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു, ദുഃഖം നശിപ്പിക്കുന്നു, മറ്റ് ആസക്തികൾ മറക്കിക്കുന്നു; വീരനേ, ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ അധരാമൃതം നൽകണം.” “നീ കാട്ടിൽ ചാരുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം ഒരു യುಗം പോലെ തോന്നുന്നു; നിന്റെ ചുരുള്‍ കേശവും, മനോഹര മുഖവും, മന്ദമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കാണുന്നവർക്ക്, അവരുടെ തന്നെ پلکകൾ അത് മറയ്ക്കുന്നു.” “ഭർത്താക്കന്മാരെയും, പുത്രന്മാരെയും, കുടുംബത്തെയും, സഹോദരന്മാരെയും, ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ, അവസാനവാൻ, നിന്നിലേക്കാണ് വന്നത്, അപ്രമേയനേ. നിന്റെ വഴി അറിയുന്നവരും, നിന്റെ ഗാനം കൊണ്ട് ആകർഷിതരായവരും, രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്കു് മടങ്ങുന്ന സ്ത്രീ ആരായിരിക്കും?” “രഹസ്യസംവാദങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയം ഉയരുന്നത്, നിന്റെ പുഞ്ചിരി, പ്രണയഭാവമുള്ള ദൃഷ്ടി, വിശാലമായ വക്ഷസ്ഥലത്തിന്റെ ഭാവം—ഭാഗ്യത്തിന്റെ വാസസ്ഥലമേ, repeatedly, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ longing-ലും bewilderment-ലും ആക്കുന്നു.” “വ്രജവാസികൾക്ക് മംഗളത്തിന്റെ പ്രതിരൂപമായവനേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം എല്ലാ ദുഃഖവും നശിപ്പിക്കുന്നു, സർവ്വലോകത്തിനും അനുഭവം നൽകുന്നു. ദയവായി, longing കൊണ്ടു് പീഡിതമായവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു് തികച്ചും ഒന്നു് പിന്മാറ്റുക, separation-ന്റെ വേദനയ്ക്ക് അതാണ് മരുന്നു.” “പ്രിയതമേ, നാം ഭയപ്പെടുന്നിട്ടും, നിന്റെ താമരപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കുന്നു. കാട്ടിൽ നീ നടക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ കല്ലിൽ വേദനപ്പെടുന്നില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, നിന്റെ ജീവിതം കൊണ്ടു് പോഷിക്കപ്പെടുന്നവ, നിന്നിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ല.” ഇങ്ങനെ, “ഗോപീഗീതം” എന്ന പേരിൽ, ശ്രീമദ്‌ഭാഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപാദത്തിലെ മുപ്പത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, രാമന്റെ ഭാര്യകൾ, അവന്റെ ശരീരത്തെ അണിചേർന്നു അഗ്നിയിൽ കടന്നു; വസുദേവന്റെ ഭാര്യമാരും, ഹരിയുടെ മരുമകളായവരും, പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യകളും അതുപോലെ; കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യകൾ, രുക്മിണിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, അഗ്നിയിൽ ചേരുകയും, മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനുമായി ഐക്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കൃഷ്ണനിൽ നിന്ന് വേർപിരിയലിന്റെ വേദനയിൽ അർജുനൻ, കൃഷ്ണന്റെ ഗാനം, ജ്ഞാനവാക്യങ്ങൾ എന്നിവ കൊണ്ട് സ്വയം ആശ്വസിച്ചു. അർജുനൻ, തന്റെ ബന്ധുക്കളിൽ വംശം നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കു വേണ്ടിയുള്ള യഥാക്രമം ശ്മശാനക്രിയകൾ നിർവഹിച്ചു. ഹരി ഉപേക്ഷിച്ച ദ്വാർകാ, ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സമുദ്രം മൂടി; പ്രഭുവിന്റെ ഭവനം മാത്രം അതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു. അവിടെ, മധുസൂദനൻ എന്ന പ്രഭു എപ്പോഴും സ്മരണയിലൂടെ എല്ലാ ദോഷങ്ങളും നീക്കുന്നവനായി, സർവമംഗളങ്ങളിൽ ഏറ്റവും മംഗളമായവനായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഉഴുതപോലും, സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും മുതിർന്നവരും, അർജുനൻ ഇൻദ്രപ്രസ്ഥയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, വജ്രനെ രാജാവായി നിയമിച്ചു. സ്നേഹിതരുടെ മരണവാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, രാജാവേ, അർജുനന്റെ പിതാമഹന്മാർ നിന്നെ വംശം ചുമക്കുന്നവനായി ആക്കി, എല്ലാവരും മഹാപഥത്തിൽ പുറപ്പെട്ടു. ഇതാണ് ആ അധ്യായത്തിലെ സംഭവങ്ങൾ, സ്നേഹവും longing-ഉം, ഭക്തിയും, ദുഃഖവും, കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വവും നിറഞ്ഞ കഥ.