ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണനോടുള്ള അനന്യമായ സ്നേഹത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ഗോപികൾക്കിടയിൽ, ഒരുത്തി അവളാണ് സകല സ്ത്രീകളിലും ശ്രേഷ്ഠയെന്ന് ഭാവിച്ചു. “എന്നെ വേണമെന്നാഗ്രഹിച്ച് വന്ന ഗോപികളെ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്റെ പ്രിയൻ ഇപ്പോൾ എന്നെ മാത്രമാണ് ആരാധിക്കുന്നത്,” എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന അഭിമാനം. അങ്ങനെ കൃഷ്ണനോടൊപ്പം കാടിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ അവൾ അഭിമാനത്തോടെ കേശവനോടു പറഞ്ഞു: “നാൻ ഇനി നടക്കാൻ കഴിയില്ല; നിന്റെ മനസ്സിന് എവിടെയെങ്കിലും എന്നെ കൊണ്ടുപോവുക.” അവളുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: “എന്റെ തോളിലേയ്ക്ക് കയറുക.” എന്നാൽ അതേ സമയം കൃഷ്ണൻ അപ്രത്യക്ഷനായി, ആ വധുവിനെ ഏകാന്തതയിൽ ദുഃഖത്തോടെ ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൾ വേദനയിൽ മുഴുകി വിളിച്ചു: “ഹായ! പ്രഭുവേ, പ്രിയനേ, പ്രാണസ്നേഹിതനേ! എവിടെയാണ് നീ, മഹാബാഹുവേ? ദയവായി, എന്റെ ദയനീയമായ ഈ ദാസിക്ക് നിന്റെ സാന്നിധ്യം കാണിക്കൂ!” ശുകമുനി പറയുന്നു: കൃഷ്ണന്റെ പാത അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഗോപികൾക്ക്, അവൻ എവിടേക്ക് പോയെന്ന് അറിയാതെ, അവളുടെ ഈ വേദനയിലായും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായും സ്നേഹവിരഹത്തിൽ അലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സുഹൃത്തെ കാണാനായി. അവളിൽ നിന്നു സംഭവങ്ങൾ കേട്ടപ്പോൾ—അവളുടെ അഭിമാനവും, മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, അതിനാൽ അവൾ അനുഭവിച്ച അപമാനവും—അവർക്കെല്ലാം അത്ഭുതം തോന്നി. തുടർന്ന്, ചന്ദ്രപ്രകാശം നിലനിൽക്കുന്നത്രയും അവർ കാടിനുള്ളിൽ കയറി കൃഷ്ണനെ അന്വേഷിച്ചു. എന്നാൽ ഇരുട്ട് വീണപ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ മടങ്ങിപ്പോയി. അവരുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണനേയും, വാക്കിൽ കൃഷ്ണനേയും, പ്രവർത്തിയിൽ കൃഷ്ണനേയും, ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനേയും മാത്രം; അവൻ്റെ ഗുണങ്ങൾ മാത്രം പാടിക്കൊണ്ടു, തങ്ങളുടെ വീടുകളെ പോലും മറന്നുപോയി. പിന്നീട് അവർ വീണ്ടും യമുനയുടെ തീരത്ത് എത്തി, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഒരുമിച്ചുകൂടി, അവന്റെ വരവ് കാത്ത് കൃഷ്ണനെ പാടി. അപ്പോൾ, രാജാവേ, അവരുടെ കോപത്തിൽ നിന്നു, അവർ വായിലൂടെ തീയും കാറ്റും പുറത്തുവിട്ടു; അതിനാൽ ഭൂമി സംഹാരകാലത്തിലെ സമ്വർത്തകാഗ്നിപോലെ ഉണങ്ങി പോകുന്നതുപോലെ ആയിരന്നു. അയൽവാസിയായ മരങ്ങൾ അഗ്നിയിൽ ചാരമായതും കണ്ടു ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി, ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ജ്ഞാനോപദേശത്തോടെ ശമിപ്പിച്ചു. ശേഷിച്ച മരങ്ങൾ ഭയപ്പെടുന്നവരായി, സ്വയംഭുവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം തങ്ങളുടെ മകളെ പ്രചേതസുമാർക്ക് നൽകിയു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; അവളിൽ നിന്നു, വലിയൊരു അപരാധത്തിന്റെ ഫലമായി, സൃഷ്ടിയുടെ പ്രധാനിയായുള്ള ഒരു പുത്രൻ ജനിച്ചു. ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിന്റെ ഇടവേളയിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, കാലം മുന്നേറുമ്പോൾ, ദക്ഷൻ എന്ന മഹാപ്രഭാവനായവൻ, തന്റെ കഴിവുകൊണ്ട് എല്ലാവരിലും ഉജ്ജ്വലനായവൻ, ആവശ്യമുള്ള ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ആദികളില്ലാത്തവൻ അവനെ സൃഷ്ടിക്കും ജീവികൾക്ക് രക്ഷയും നൽകുന്നതിനായി നിയമിച്ചു; അവനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സകല സൃഷ്ടികളുടെ അധിപതികളായി നിയമിച്ചു. ഇങ്ങനെ ഗോപികൾ കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ച് പാടിത്തുടങ്ങി: “വ്രജം നിന്റെ ജനനത്തോടെ കൂടുതൽ സമൃദ്ധമായി; ലക്ഷ്മി എന്നും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലായിടത്തും കാണപ്പെടട്ടെ; ജീവൻ നിനക്കായി അർപ്പിച്ചവർ നിന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നു. ശ്രേഷ്ഠനേ, ഈ ശരത്‌ക്കാല രാത്രിയിൽ നിന്റെ കാഴ്ച താമരയുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ പോലും മായ്ക്കുന്നു. കാമദേവനായ പ്രഭുവേ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ വേതനം വാങ്ങാത്ത ദാസിമാരാണ്; വരദനായ പ്രിയനേ, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് നിനക്കു യോഗ്യമാണോ? ജലത്തിലെ വിഷത്തിൽ നിന്നു, പാമ്പാകൃതിയായ അസുരനിൽ നിന്നു, കാറ്റിലും മിന്നലിലും അഗ്നിയിലും, മഴവെള്ളത്തിൽ, എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടാകുന്ന ഭയങ്ങളിൽ നിന്ന്, പരമേശ്വരനേ, നീ ഞങ്ങളെ പലതവണ രക്ഷിച്ചു. നീ ഗോപികമാരുടെ മാത്രം പ്രിയനല്ല; സകല ജഡജീവികളുടെയും അന്തർയാമിയാണു നീ. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരമാണ് നീ സാത്വതകുലത്തിൽ അവതരിച്ചത്. വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രിയനേ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ആശ്രയിച്ചവരെ ഭവഭീതിയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്നു. കാമദായകമായ കമലഹസ്തം ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വയ്ക്കൂ. വീറനായ കൃഷ്ണനേ, വ്രജത്തിലെ ദുഃഖം നീക്കുന്നവനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി നിന്റെ ജനങ്ങളുടെ അഭിമാനം നശിപ്പിക്കുന്നു; സ്നേഹിതനേ, ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാരായി സ്വീകരിക്കൂ; നിന്റെ കമലപോലുള്ള മുഖം കാണിക്കൂ. ഭക്തിയോടെ നമിക്കുന്നവരുടെ പാപം നശിപ്പിക്കുന്നവനേ, പശുക്കളെ മേയുന്നവരെ പിന്തുടരുന്നവനേ, ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയം, നാഗരാജാവിന്റെ ഫണികൾ കമലപാദങ്ങൾക്ക് അർപ്പിച്ചു; ആ പാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കൂ, ഞങ്ങളുടെ വേദന നീക്കൂ. മധുരമായ വാക്കുകളും മനോഹരമായ വാക്പാടും, മനസ്സിനെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും കൊണ്ട്, കമലനയനനായ കൃഷ്ണനേ, നീ ഞങ്ങളെ മയക്കുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കൂ. നിന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദുഃഖിതർക്കു ജീവൻ തന്നതുപോലെ; കവിർതികൾ വാഴ്ത്തുന്നവയും, പാപം നീക്കുന്നവയും. അവ കേൾക്കുന്നത് ഭാഗ്യവും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു; അവയെ ലോകത്ത് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവർ മഹാദാനികളാണ്. പ്രിയനായ കൃഷ്ണനേ, നിന്റെ ചിരിയും സ്നേഹപരമായ കാഴ്ചകളും കളികളും ധ്യാനവും—all ശുഭം നൽകുന്നു. ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യ സംഭാഷണങ്ങൾ, മനോരമനായ കൃഷ്ണനേ, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ അശാന്തമാക്കുന്നു. നീ വ്രജത്തിൽ നിന്ന് പശുക്കളെ മേയിക്കാൻ പോയാൽ, പ്രഭുവേ, നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ കല്ലിലും പുല്ലിലും മുളകളിലും പതിക്കുന്നു; പ്രിയനേ, longing-ൽ പീഡിതമായ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു. ദിവസാവസാനത്ത് നീ നീലകേശനായി, കാട്ടുപൂക്കൾ കൊണ്ടുള്ള മുഖം, മേഘങ്ങൾ പൊടിപ്പടർന്നവൻ, വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു; വീരനേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നു. ഭക്തിയോടെ നമിക്കുന്നവരുടെ കാമദായകമായ കമലപാദങ്ങൾ, ലക്ഷ്മി ആരാധിക്കുന്നവയും, ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരവുമാണ്; ദുരിതകാലത്ത് ധ്യാനയോഗ്യവും, ശാന്തി നൽകുന്നതുമാണ്; പ്രിയനേ, അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കൂ, വേദന നീക്കൂ. മധുരവേണുവിൽ ചുംബിക്കപ്പെട്ട നിന്റെ അധരങ്ങൾ പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദുഃഖം നശിപ്പിക്കുകയും മറ്റെല്ലാ ആസക്തികൾ മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം ഞങ്ങൾക്ക് നൽകൂ. നീ കാട്ടിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാത്തവർക്കു ഒരു നിമിഷം പോലും ഒരു യുഗംപോലെയാണ്; നിന്റെ കുരുളുകൾ നിറഞ്ഞ കേശവും മനോഹരമായ മുഖവും, മന്ദമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു നോക്കുന്നവർക്കു അവരുടെ കൺതടികൾ മറച്ചു വെക്കുന്നു. ഭർത്താക്കളെയും പുത്രന്മാരെയും കുടുംബത്തെയും സഹോദരന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ അവസാനമായി നിന്നിലേയ്ക്കാണ് വന്നത്, അച്യുതനേ. നിന്റെ പാട്ടിൽ ആകർഷിതരായി, നിന്റെ വഴികൾ അറിയുന്നവളായി, രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ഏതൊരു സ്ത്രീക്കും കഴിയുമോ? രഹസ്യ സംഭാഷണങ്ങൾ, ഹൃദയത്തിൽ ഉണരുന്ന പ്രേമം, നിന്റെ ചിരിമുഖം, സ്നേഹപരമായ കാഴ്ചകൾ, വിശാലമായ വക്ഷസിന്റെ ഭാവം—ഭാഗ്യത്തിന്റെ ആലയമായ കൃഷ്ണനേ, ഇവയൊക്കെയും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആകർഷിക്കുകയും അകമ്പടിയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വ്രജവാസികൾക്ക് ശുഭം നൽകുന്ന പ്രത്യക്ഷതയുള്ള കൃഷ്ണനേ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം എല്ലാ ദുഃഖവും അകറ്റുന്നു, സർവ്വലോകത്തിനും ഭാവുകം നൽകുന്നു. നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ ഹൃദയം വേദനയിൽ ആകുമ്പോൾ, അതിന് ഔഷധം നിന്റെ ദൂരെ പോകലാണ്; ദയവായി, അൽപ്പമെങ്കിലും വിട്ടുനിൽക്കൂ. പ്രിയനേ, ഭയത്തോടുകൂടെ നിന്റെ മനോഹരമായ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വയ്ക്കുന്നു; അവയുടെ കഠിനതിനെ പേടിക്കുന്നു. അതിനാലാണോ നീ കാട്ടിൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്നത്? കല്ലുകളിൽ നടക്കുമ്പോൾ നിന്റെ പാദങ്ങൾക്ക് വേദനയുണ്ടാകുന്നില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, നിന്റെ പ്രാണനിൽ നിലനിൽക്കുന്നവ, നിന്നിൽ നിന്ന് വിടരുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ, ഭഗവതത്തിന്റെ പത്താം സ്കന്ധത്തിലെ ആദ്യപകുതിയിലെ മുപ്പത്തൊന്നാം അധ്യായമായ “ഗോപികാഗീതം” സമാപിക്കുന്നു. രാമന്റെ ഭാര്യകൾ അവന്റെ ശരീരം അണിയിച്ച് അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; വസുദേവന്റെയും ഹരിയുടെ പുത്രന്മാരുടെയും ഭാര്യകളും അങ്ങനെ തന്നെ ചെയ്തു; കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യകൾ, രുക്മിണിയെ മുന്നിലാക്കി, ആത്മാവിൽ അവനോടൊപ്പം അഗ്നിയിൽ ലയിച്ചു. കൃഷ്ണനിൽ നിന്നുള്ള വിരഹത്തിൽ അർജുനൻ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി, കൃഷ്ണനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗാനം, ജ്ഞാനവാക്യങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. അർജുനൻ തന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ വംശം നഷ്ടപ്പെട്ടവർക്കു യഥാക്രമം അന്ത്യകർമ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു. ഹരിയെ ഉപേക്ഷിച്ച ദ്വാരകയെ, രാജാവേ, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് സമുദ്രം മുഴുവൻ മുക്കി; എന്നാൽ കൃഷ്ണന്റെ ഭവനം മാത്രം അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു.