ശ്രീമദ്ഭാഗവതപുരാണമ്

കൃഷ്ണന്റെ സ്മരണയിൽ മുഴുകിയ ഗോപികൾ കാടിലൂടെ അലയുന്നു. ഇവിടെയൊരിടത്ത്, പ്രിയൻ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ മുടി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു; അവൾ ഇവിടെ ഇരുന്നിരിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളുടെ മുടിയിലേയ്ക്ക് അലങ്കാരങ്ങൾ ചേർത്തത് വ്യക്തമായിരുന്നു. സ്വയം തൃപ്തനും, ഏകത്വത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനുമായ കൃഷ്ണൻ, പ്രണയികളുടെ ദുർബലതയും സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സിന്റെ ചഞ്ചലതയും കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവളോടൊപ്പം ആനന്ദിച്ചു. ഇങ്ങനെ, ഈ സംഭവങ്ങൾ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അത്യന്തം ആശ്ചര്യത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും ആകുന്നു ഗോപികൾ. കൃഷ്ണൻ മറ്റുള്ളവരെ കാടിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് കൂടെ കൊണ്ടുപോയ ഗോപി, തന്റെ ഭാഗ്യത്തിൽ അഭിമാനിച്ചു: "എന്നെ മാത്രം കൃഷ്ണൻ തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവരെ ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ ആരാധനയ്ക്കാണ് അവൻ ഇപ്പോൾ." അവൾ അഭിമാനത്തോടെ കാടിൽ ഒരു സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ കേശവനോടു പറഞ്ഞു: "ഇനി ഞാൻ നടക്കാൻ കഴിയില്ല; നിന്റെ മനസ്സു ആഗ്രഹിക്കുന്നിടത്തേക്ക് എന്നെ കൊണ്ടുപോ." കൃഷ്ണൻ സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: "എന്റെ തോളിൽ കയറൂ," എന്നിരുന്നുവെങ്കിലും, അപ്പോൾ തന്നെ കൃഷ്ണൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. അവൾ ശൂന്യതയിലും ദുഃഖത്തിലും നിലവിളിച്ചു: "ഹേ പ്രഭോ, പ്രിയനേ, പ്രാണനേ! നീ എവിടെയാണ്? ശക്തനായവനേ, എനിക്ക് ദയവായി ദർശനം നൽകൂ!" ശുകദേവൻ പറയുന്നു: കൃഷ്ണന്റെ പാത അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഗോപികൾ, അവൻ എവിടേക്ക് പോയെന്ന് അറിയാതെ, ദുഃഖത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും ആയിരുന്ന ആ സുഹൃത്തിനെയും കണ്ടു. അവളുടെ അഭിമാനവും മാധവന്റെ പ്രതികരണവും, അനുഭവിച്ച അപമാനവും അവർ കേട്ടപ്പോൾ അതീവ അത്ഭുതം തോന്നി. ചന്ദ്രപ്രകാശം നിലനിൽക്കുന്നവരെത്തോളം അവർ കാട്ടിലേക്ക് കടന്നു; എന്നാൽ ഇരുട്ട് വീണപ്പോൾ സ്ത്രീകൾ മടങ്ങിപ്പോയി. അവരുടെ മനസ്സിൽ കൃഷ്ണൻ മാത്രം, സംസാരത്തിൽ കൃഷ്ണനെ കുറിച്ച് മാത്രം, പ്രവർത്തിയിൽ കൃഷ്ണനെ അനുകരിച്ച്, ആത്മാവിൽ കൃഷ്ണനെ ഭജിച്ച്, കൃഷ്ണന്റെ ഗുണങ്ങൾ മാത്രമാണ് അവർ പാടിയത്; സ്വന്തം വീടുകളെ അവർ മറന്നു. പുനഃ യമുനയുടെ തീരത്ത് വന്ന്, കൃഷ്ണനെ ആശയത്തിൽ ഉറപ്പിച്ച്, കാത്തിരുന്ന്, കൃഷ്ണനെ പാടിക്കൊണ്ട് ഒത്തു ചേർന്നു. രാജാവേ, ആക്രമത്തിൽ, അവർയുടെ വായിൽ നിന്നു തീയും കാറ്റും പുറത്ത് വിട്ടു; പ്രളയകാലത്തെ സംവർത്തകാഗ്നിയെപ്പോലെ ഭൂമിയെ വറുത്തുകളയാനായി. മരങ്ങൾ കത്തിനശിക്കുന്നതും കണ്ടു ബ്രഹ്മാ വന്നു, ബർഹിഷ്മതിന്റെ പുത്രന്മാരെ ജ്ഞാനോപദേശത്തോടെ ശമിപ്പിച്ചു. ശേഷിച്ച മരങ്ങൾ ഭയപ്പെട്ട്, സ്വയംഭുവിന്റെ നിർദേശപ്രകാരം അവരുടെ പുത്രിക്ക് പ്രചേതസുമാരെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അവർ മാരിഷയെ സ്വീകരിച്ചു; അവളിൽ നിന്നാണ്, ഒരു വലിയ അപരാധത്തിന്റെ ഫലമായി, സൃഷ്ടിയുടെ പ്രധാനം ജനിച്ചത്. ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരത്തിലെ ഇടവേളയിൽ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ, കാലം മുന്നേറുമ്പോൾ, ദക്ഷൻ, വിധിയുടെ പ്രേരണയാൽ, ആഗ്രഹിച്ച ജീവികളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജനനത്തിൽ തന്നെ തന്റെ പ്രകാശത്തിൽ മറ്റെല്ലാവരെയും മറികടന്നവൻ, സ്വന്തം കഴിവിൽ പ്രശസ്തനായവൻ, ദക്ഷൻ എന്നറിയപ്പെട്ടു. ആദിമില്ലാത്തവൻ, സൃഷ്ടിക്കും ജീവികളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും ദക്ഷനെയും മറ്റുള്ളവരെയും സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെ അധിപതികളായി നിയമിച്ചു. ഇതിനുശേഷം, ഗോപികൾ കൃഷ്ണനോട് പാടുന്നു: "നിന്റെ ജനനത്താൽ വ്രജം കൂടുതൽ സമൃദ്ധിയായി; ലക്ഷ്മി എപ്പോഴും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. പ്രിയനേ, നിന്റെ ഭക്തന്മാർ എല്ലിടത്തും ദർശനമാകട്ടെ; നിന്റെ സ്മരണയിൽ ജീവിക്കുന്നവർ നിന്നെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഹേ മഹാനുഭാവ, ശരത്കാല രാത്രിയിൽ നിന്റെ കാഴ്ച താമരപ്പൂവിന്റെ സൗന്ദര്യത്തെ പോലും മുക്കുന്നു. പ്രേമപ്രഭുവേ, ഞങ്ങൾ നിന്റെ ദാസിമാർ; ദാനദായക, ഞങ്ങളെ ഇവിടെ കൊല്ലുന്നത് നിനക്ക് യോഗ്യമാണോ? ജലത്തിലെ വിഷത്തിൽ നിന്ന്, പാമ്പാകൃതിയിലുള്ള അസുരനിൽ നിന്ന്, കാറ്റിലും ഇടിമിന്നലിലും തീയിലും, മേഘരാജന്റെ പുത്രനിൽ നിന്നും എല്ലായിടത്തും ഉള്ള അപകടങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ്, പരമേശ്വര, നീ നമ്മെ പലതവണ രക്ഷിച്ചത്. നീ ഗോപികളുടെ മാത്രം ആനന്ദം അല്ല, എല്ലാജീവന്മാരുടെയും അന്തർയാമിയാണ്. ലോകസംരക്ഷണത്തിനായി ബ്രഹ്മാവിന്റെ അപേക്ഷപ്രകാരം, സാത്വതകുലത്തിൽ നീ അവതരിച്ചവനാണ്. വൃഷ്ണികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവാ, നിന്റെ പാദങ്ങൾ ശരണം തേടുന്നവർക്കു ഭയമില്ലാത്തതാക്കുന്നു. പ്രിയനേ, കാമദായകമായ നിന്റെ കമലഹസ്തങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ തലയിൽ വെയ്ക്കൂ. വ്രജത്തിന്റെ ദുഃഖം നീക്കുന്ന വീരനേ, നിന്റെ പുഞ്ചിരി നിന്റെ സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ അഭിമാനം നശിപ്പിക്കുന്നു. സുഹൃത്തെ, ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാരായി അംഗീകരിക്കൂ; കമലപോലെയുള്ള നിന്റെ മനോഹരമായ മുഖം കാണിക്കൂ. വന്ദിക്കുന്നവർക്കു പാപനാശകൻ, പുല്ല് മേയുന്നവരുടെ പിന്തുടരുന്നവൻ, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം, നാഗരാജാവിന്റെ ഫണങ്ങളിൽ അർപ്പിച്ച നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കൂ, ഞങ്ങളുടെ വേദന മാറ്റൂ. മധുരമായ വാക്കുകളും മനോഹരമായ സംസാരവും മനസ്സിനെ ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്ന ജ്ഞാനവും ഉള്ള കമലനയനാ, നീ ഞങ്ങളെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു. വീരനേ, നിന്റെ അധരാമൃതം നൽകി ഞങ്ങളെ പോഷിപ്പിക്കൂ. നിന്റെ കഥകളുടെ അമൃതം ദുഃഖിതർക്കു ജീവൻ തന്നെയാണ്; കവിൾ പുകഴ്ത്തുന്നവയും പാപം നീക്കുന്നവയുമാണ്. അവയെ കേൾക്കുന്നതു ശുഭവും ഐശ്വര്യവും നൽകുന്നു; അവ ഭൂമിയിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ ദാനശീലികൾ. പ്രിയനേ, നിന്റെ ചിരിയും പ്രേമപൂർവമായ കാഴ്ചകളും കളികളും ധ്യാനവും ശുഭമാകുന്നു. ഹൃദയം സ്പർശിക്കുന്ന രഹസ്യസംഭാഷണങ്ങൾ, മനോഹരനേ, ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ഉല്ലാസിപ്പിക്കുന്നു. നീ വ്രജയിൽ നിന്ന് പശുക്കൾ മേയിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ, നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ കല്ലിലും പുല്ലിലും മുളകളിലും പതിക്കുന്നു; പ്രിയനേ, longingകൊണ്ട് പീഡിതമായ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു. ദിവസാവസാനത്ത് നീ നീലവര്ണമുടിയോടെ, കാടിലെ പുഷ്പങ്ങൾ മുഖത്ത് അണിഞ്ഞ്, മേഘങ്ങളുടെ പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ട്, വീണ്ടും വീണ്ടും ദർശനം നൽകുമ്പോൾ, വീരനേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രേമം ഉണർത്തുന്നു. വന്ദിക്കുന്നവർക്കു വരദായകമായ നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ, ലക്ഷ്മി ആരാധിക്കുന്നവയും ഭൂമിയുടെ അലങ്കാരവുമാണ്; പ്രതികൂലതയിൽ ധ്യാനയോഗ്യവും, സമാധാനം നൽകുന്നതുമാണ്. പ്രിയനേ, അവയെ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കൂ, ഞങ്ങളുടെ വേദന മാറ്റൂ. മധുരവേനൽ വായിൽ കൃതാർത്ഥമായ നിന്റെ അധരങ്ങൾ, പ്രേമം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ദുഃഖം അകറ്റുകയും മറ്റു ആസക്തികൾ മറക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; വീരനേ, ഞങ്ങൾക്ക് നിന്റെ അധരാമൃതം നൽകൂ. നീ കാട്ടിൽ ദിവസങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, നിന്നെ കാണാത്തവർക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും യುಗംപോലെ ദീർഘമാകുന്നു; നിന്റെ ചുരുളുള്ള മുടിയും മനോഹരമായ മുഖവും, മന്ദമായ കണ്ണുകൾക്കു സ്വന്തം കണ്പീലികളാൽ മറയുന്നു. ഭർത്താവിനെയും പുത്രന്മാരെയും കുടുംബത്തെയും സഹോദരന്മാരെയും ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഞങ്ങൾ അവസാനമായി നിന്നെ സമീപിച്ചവരാണ്, അച്യുത. നിന്റെ ഗാനം കേട്ടു ആകർഷിതരായിത്തന്നെ, രാത്രിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന സ്ത്രീ ആരാണ്? രഹസ്യസംഭാഷണവും ഹൃദയത്തിൽ ഉയരുന്ന പ്രേമവും നിന്റെ പുഞ്ചിരിയുമുള്ള മുഖവും പ്രേമപൂർവമായ കാഴ്ചകളും വിശാലമായ വക്ഷസ്സിന്റെ ഭംഗിയും, ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ആലയം, വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ ആകർഷിച്ച് വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു. വ്രജവാസികൾക്ക് ശുഭമായ രൂപമായവാ, നിന്റെ സാന്നിധ്യം മാത്രം എല്ലാ ദുഃഖവും അകറ്റുന്നു, സർവ്വലോകത്തിനും ശുഭം നൽകുന്നു. longingകൊണ്ട് പീഡിതമായവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് നീ അൽപ്പം പോലും വിട്ടുപോകൂ, കാരണം നിന്റെ അഭാവം മാത്രമാണ് നിന്റെ ജനങ്ങളുടെ വിരഹവേദനയ്ക്ക് ഔഷധം. പ്രിയനേ, ഭീതിയോടെ ഞങ്ങൾ നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ ഹൃദയത്തിൽ വെയ്ക്കുന്നു; അവയുടെ കഠിനതയാൽ പേടിയുണ്ട്. അതിനാലാണോ നീ കാട്ടിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്? മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകളിൽ നടക്കുമ്പോൾ നിന്റെ പാദങ്ങൾ വേദനിക്കുന്നില്ലേ? ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ, നിന്റെ പ്രാണനിൽ നിലനിൽക്കുന്നവ, നിന്നിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ ഗോപികൾ കൃഷ്ണനെ സ്മരിച്ച് പാടുന്നു; ഇതാണ് 'ഗോപീഗീതം' എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ ഭാഗം, ശ്രീമദ് ഭാഗവതത്തിലെ പത്താം സ്കന്ധത്തിന്റെ ആദ്യപാദത്തിൽ 31-ാം അധ്യായം. അവസാനത്തിൽ, രാമന്റെ ഭാര്യമാർ അവന്റെ ശരീരം അണച്ഛി അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു; വസുദേവന്റെയും ഹരിയുടെ പുത്രന്മാരുടെയും ഭാര്യകളും, പ്രദ്യുമ്നന്റെ ഭാര്യമാരും അതുപോലെ തന്നെ ചെയ്തു; കൃഷ്ണന്റെ ഭാര്യമാർ, രുക്മിണിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ, ആത്മാവിൽ അവനോടൊപ്പം അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.